Kapłan, będący równocześnie koordynatorem Duszpasterstwa Migrantów, przypomniał w swym liście, że w 1930 r. ówczesny prezydent Filipin Manuel Quezon przyjął ponad 1300 Żydów, którzy uciekli z Europy, ratując ich w ten sposób przed hitlerowskimi obozami zagłady.

Ks. Neuhaus, który sam urodził się w rodzinie żydowskiej, napisał do ministerstwa w sprawie młodych Filipińczyków zagrożonych wydaleniem: „Zdecydowaliście, że nie ma dla nich miejsca w naszym państwie. Ci młodzi ludzie urodzili się tutaj, mówią niemal wyłącznie po hebrajsku, uważają Izrael za swoją ojczyznę i mają tylko jedno marzenie, żeby założyć tutaj swój dom, przyczyniając się do rozwoju i dobrobytu naszego kraju". Zwrócił uwagę, że "ich dziadkowie otworzyli na Filipinach drzwi Żydom uciekającym przed Szoah, a ich rodzice przyjechali tu, aby dbać o naszych ludzi starszych, niepełnosprawnych i chorych, robiąc to codziennie z oddaniem i miłością. Wielu z nich opuściło własnych rodziców w podeszłym wieku czy niepełnosprawnych lub chorych krewnych po to, aby zająć się naszymi”.

Możliwość wydalenia filipińskich dzieci izraelski jezuita określił jako okrucieństwo i „zdradę pamięci o dobroci i hojności”. Zaapelował do ministra o unieważnienie odnośnego rozporządzenia. Jednocześnie przypomniał, że ​​również uchodźcy z Darfuru i Erytrei to „prawdziwi bracia i siostry Żydów, którzy uciekali przed prześladowaniami za to, że byli Żydami, a znaleźli schronienie” w Ziemi Świętej.