Doświadczenie stare jak świat, przeżywa je ciągle tysiące mężczyzn. Po prostu banał. A jednak - pewnie podobnie jak wszyscy pozostali - jestem ogromnie przejęty. Co się stało? Otóż wydaję córkę za mąż. Żart żartem, śmiech śmiechem, ale popatrzcie Państwo sami: oto wychowuję i pieszczę dziewczynkę od najmłodszych lat. Chodzimy po górach, śpiewamy piosenki, czytamy książeczki, zbieramy kwiatki. Cieszymy się razem z osiągnięć (było niemało), martwimy wspólnie porażkami (cóż, też się zdarzały). Jestem pierwszym mężczyzną w jej życiu! Dziewczynka wyrasta na wspaniałą pannę, człek się puszy z dumy, mogąc z taką pokazać się w mieście. I oto nagle, nie wiadomo skąd, przychodzi jakiś chłopiec, zero zasług, nic dla niej i z nią nie zrobił - i bierze ją jak swoją! A ona idzie! Więcej - sam ją w kościele uroczyście do niego prowadzę! I co na to powiecie?! Zapewne, że w taki sam sposób zabrałem kiedyś inną córkę (nb. wspaniałą dziewczynę!) innemu tacie... I będziecie mieli rację, ale... "punkt widzenia zależy od punktu siedzenia" - wtedy byłem chłopaczkiem i guzik mnie obchodził tata, a dziś jestem tatą. I okazuje się, że "chłopaczek" bardzo mnie obchodzi.

Już zrobiłem swoje. Muszę odejść, wycofać się, ustąpić miejsca. Aśka będzie teraz szła przez życie z innym mężczyzną. Będą się razem wspierać (pewnie też spierać) i razem - mam wielką nadzieję - dojdą do nieba. Jeszcze po drodze pomogą w tej drodze do nieba wielu innym osobom. Ufam, że także moim wnukom (Ludzie! Jak to brzmi!!!) . Ja muszę pogodzić się z myślą, że będę dalej, na drugim planie. Mogę się przyglądać, pomagać, gdy zechcą, ale nie mogę się wtrącać. Wydałem - to i nie mam.

Prawda, że to wszystko takie banalne i oczywiste? Ale należy do kategorii tych spraw, które w książce i opowiadaniu brzmią nijako. To trzeba przeżyć, by wiedzieć, o czym się mówi. A ja to właśnie przeżywam - staję się teściem. Ten "chłopaczek", mój zięć, który będzie mężniał przy mojej córce, pewnie będzie mi mówił "tato" . Jest taki zwyczaj, ale jest w tym zwyczaju prawda, której dopiero muszę się nauczyć. Bo słowo tata, ojciec, jest jednym z ważniejszych słów, które znam...

Jakoś tak spontanicznie przychodzi mi na myśl postać św. Jana Chrzciciela. Wiem, nie był ojcem, nie miał córek i obce mu były doświadczenia stawania się teściem. Ale był tym, który usuwał się w cień, ustępował miejsca, przygotowywał warunki do tego, by wydarzyło się ogromne dobro. A potem wysyłał posłów, by dowiedzieli się, by się upewnili, czy to dobro rzeczywiście się dzieje. To było dla niego najważniejsze.

Aśka i Andrzej, patrząc sobie w oczy, ślubują sobie uroczyście, że będą się kochali wiernie do samej śmierci. Że się nie opuszczą w zdrowiu i w chorobie. Że będą po katolicku wychowywali dzieci, którymi Pan Bóg ich obdarzy. Dobrze jest słuchać tego, stojąc obok ukochanej żony, z którą takie same śluby wymieniło się przed ponad ćwierćwieczem.

Ale na koniec Wam powiem, że dobrze mieć więcej niż jedną córkę!