To „kolesiostwo”, które, moim zdaniem, polskiemu duchownemu rzymskokatolickiemu, dziennikarzowi, publicyście, byłemu dyrektorowi Religia.tv nie przystoi. Bez względu na to, czy głosi on homilię, występuje w mediach czy wreszcie spotyka się w lokalu…

Ale czy powinniśmy kierować nasze oczekiwania i uwagi oraz propozycje do przełożonych ks. Sowy? Czy to jest nasza rola – pisać, co ma uczynić Kościół z „niezależnym” kapłanem? Wczytuję się w te komentarze i wciąż trudno mi uwierzyć, że jesteśmy tak mściwi i bezwzględni. Aż się prosi przypomnienie słów Jezusa: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień…” Tymczasem te kamienie, całe lawiny spadają i wyrządzają zło. Nie tylko ks. Sowie. Również nam samym. I uświadamiają, jak słabo znamy Ewangelię.

Jest też druga grupa wypowiadających się. Oni powtarzają popularne hasło – „Polacy, nic się nie stało!” i próbują wybielać winę księdza. Wyjaśniają, że to była prywatna rozmowa i wówczas kapłanowi wolno mówić, co chce. Czy istotnie? Czy duchowny wykonuje swą pracę, załóżmy od 8.00 do 16. 00? Niestety albo właśnie „stety”! Ksiądz jest księdzem 24 godziny na dobę. Broniący ks. Sowy idą jeszcze dalej. I ostro atakują, bo tak się nauczyli, iż odwrócenie uwagi od głównego tematu to skuteczna obrona, a że przy okazji dołożą temu i owemu? A to i dobrze!

Tym sposobem mamy na portalach internetowych przegląd spostrzeżeń nie tylko na temat zachowania i postaw ks. Sowy, ale w ogóle – kapłanów. W tych wpisach nie zauważyłam pozytywnych uwag o duchownych, których znamy, których spotykamy, z którymi się przyjaźnimy. Jest tylko ks. Sowa i nasze „święte oburzenie”, i nasze problemy, które przy tej okazji próbujemy „załatwić”.