Modlitwa jest niezwykle ważną dziedziną aktywności człowieka, pozwala mu bowiem lepiej poznać samego siebie, wejść w kontakt ze Stwórcą i Odkupicielem, a także wyprosić potrzebne łaski. O jej znaczeniu przypominają różne znaki religijne, jak chociażby kościoły, kaplice, kapliczki, figury i obrazy. Szczególnym jednak przypomnieniem konieczności modlitwy są zakonne wspólnoty kontemplacyjne. Jedna z nich, karmelitanki bose, zwane oficjalnie Mniszkami Bosymi Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, od ponad 10 lat swą obecnością ubogaca Kościół rzeszowski.
Zakon karmelitański powstał na początku XIII w. na Górze Karmel w Palestynie. Uformowali go przebywający tam pustelnicy. W XVI w. z tego nurtu, pod wpływem reform zakonu przeprowadzonych przez wielkich mistyków karmelitańskich - św. Jana od Krzyża i św. Teresę z Avila, wyodrębniła się żeńska gałąź zakonu - karmelitanki bose. Wkrótce przybyły one do Polski. Powolny, choć stały rozwój zakonu na ziemiach polskich, przerwały władze zaborcze, kasując większość klasztorów. Jego odrodzenie nastąpiło dopiero pod koniec XIX w. Obecnie w Polsce jest 27 klasztorów karmelitanek bosych.
Do Rzeszowa przybyły one 24 listopada 1993 r. z inicjatywy bp. Kazimierza Górnego, który chciał, by objęły swoją modlitwą nową diecezję rzeszowską oraz jej kapłanów. Przez kilka pierwszych lat, do 16 lipca 1999 r., mieszkały w tymczasowym klasztorze, urządzonym w budynku plebanii parafii pw. Chrystusa Króla. Wkrótce po przybyciu sióstr, 19 marca 1994 r. erygowano tam nową placówkę karmelitańską, której nadano wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. Wraz z organizacją życia zakonnego, dokonywaną w prowizorycznych warunkach, trwały przygotowania, a następnie budowa właściwego klasztoru sióstr, zlokalizowanego przy ul. Morgowej, nieopodal rzeszowskiego cmentarza na Wilkowyi. Klasztor zaprojektowany przez architektów, Dionizego Będę i Krystynę Drozd, wybudowała w latach 1997-2001 firma Budomax, zaś ogólny nadzór nad pracami sprawował ks. Józef Stanowski, dyrektor administracyjny Kurii Rzeszowskiej. Część obiektu oddano do użytku już 16 lipca 1999 r., co pozwoliło siostrom w nim zamieszkać. Nadal jednak trwały prace wykończeniowe. Ostatecznie uwieńczono je 28 lipca 2001 r. uroczystym aktem poświęcenia kaplicy, którego dokonał bp Kazimierz Górny.
Wspólnota rzeszowskich karmelitanek powstała z podziału domu oświęcimskiego. Z tego też względu na początku liczyła tylko osiem zakonnic. W ciągu minionych lat ich ilość nieco wzrosła. Obecnie jest ich dziesięć. Klasztor rzeszowski, podobnie jak inne klasztory karmelitanek, posiada autonomię. Jurysdykcyjnie podlega jednak krakowskiemu prowincjałowi karmelitów bosych. Bezpośrednią zwierzchniczką zakonnic jest każdorazowa przełożona, wybierana na trzyletnią kadencję. Do tej pory było ich trzy: m. Maria Teresa Magiera (1993-2000), m. Maria Edyta od Chrystusa Odkupiciela (2000-2003) i m. Maria Elżbieta od Eucharystii (od 2003). Ich największą zasługą było m.in. stworzenie odpowiednich warunków do realizowania charyzmatu zakonnego, którym jest służba Kościołowi i sprawie zbawienia dusz.
Swe najważniejsze zadanie karmelitanki wypełniają poprzez nieustanną modlitwę oraz życie w samotności, milczeniu i wyrzeczeniu. Prócz tego poszczególne siostry podejmują szereg prac domowych, zleconych im przez wspólnotę. Oczywiście w tym ostatnim uwzględnia się ich zdolności i możliwości.
Karmelitanki jako wspólnot a kontemplacyjna nie są wprawdzie zaangażowane bezpośrednio w apostolską działalność Kościoła, ale wspierają ją jednak swoją modlitwą i umartwieniem. Ukazują też współczesnemu, niekiedy zlaicyzowanemu człowiekowi rzeczywistość nadprzyrodzoną oraz świat wartości moralnych, przypominając mu zarazem jego właściwe powołanie - troskę o osobiste uświęcenie. Ich obecność w Kościele jest więc ze wszech miar pożądana. Skoro istnieje tak wielkie zapotrzebowanie na posługę tych mniszek, to należy okazać zrozumienie dla ich misji, obdarzyć je wielorakim wparciem, a także wypraszać nowe powołania do ich zakonu.