Tradycyjnie, jak co roku, w końcu czerwca wielu księży wikariuszy zmieniło miejsce posługiwania w diecezji włocławskiej, liczącej 256 parafii. Cały "ruch kadrowy" dotyczył około stu księży. Piętnastu nowo wyświęconych kapłanów rozesłano na pierwsze placówki duszpasterskie. Seniorzy przeszli na wysłużone latami emerytury. Inni wyruszyli na nowe drogi wytyczone przez Pana.

We włocławskiej parafii pw. św. Maksymiliana Kolbe - w naszej parafii - żegnaliśmy dwóch kapłanów: ks. Dariusza Maćczaka i ks. Władysława Kozubka. Przed paroma laty obaj rozpoczęli tu pracę, którą w trakcie pożegnalnej Mszy św. wysoko ocenił proboszcz parafii, ks. Leszek Politowski. Ks. Dariusz ma dziesięć lat kapłaństwa, cztery poświęcił Włocławkowi sprawując opiekę nad asystą kościelną, Ruchem Domowego Kościoła i kołem Żywego Różańca oraz dziećmi i młodzieżą wyjeżdżającą na zimowiska. Był także organizatorem wielu pielgrzymek do sanktuariów, m.in. do Wilna. Oprócz ludzi kochał kwiaty, pieczołowicie je sadząc wokół świątyni i projektując przyozdabianie Grobu Pańskiego.

Natomiast ks. Władysława będą mile wspominać ministranci oraz uczestnicy oazowych rekolekcji dla dzieci i młodzieży w Pcimiu i Tylmanowej, a także rodziny z Domowego Kościoła.

- Dobrze mi tu było i parafianie też "dobrze się spisywali" . Spotkałem wielu życzliwych, na których pomoc zawsze można było liczyć. Pięć lat minęło jak jedna chwila. Czuję się niemal włocławianinem, choć pochodzę z południa Polski. Z miastem tym jestem związany nie tylko sentymentem. Tu ukończyłem Liceum Ziemi Kujawskiej, dwa lata pracowałem w "Azotach", i tu zostałem kapłanem, którym jestem od ośmiu lat.

- Byli szczerzy i mówili to, co myśleli - tak oceniają swoich katechetów uczniowie Zespołu Szkół nr 4 i IV Liceum przy ul. Kaliskiej oraz Szkoły Zawodowej nr 2 we Włocławku, gdzie obaj księża uczyli religii.

Podczas pożegnalnego grilla, który urządzono w niedzielne popołudnie na dziedzińcu przy plebanii, kapela kujawska "Echo Kujaw" i licznie zgromadzeni parafianie odśpiewali nieodłączne przy takich rozstaniach "Sto lat" - by tyle trwała ofiarna służba Bogu i ludziom. Ponadto chwile pożegnania członkowie kapeli uprzyjemniali ludowymi przyśpiewkami i tańcami kujawskimi. Zaś żegnani księża zostali zaproszeni do odtańczenia obowiązkowego kujawiaka z dostojną nie tylko wiekowo członkinią zespołu. Nawet Ksiądz Proboszcz, ulegając atmosferze ogólnego rozbawienia, "zabłysnął" talentem perkusisty, akompaniując zespołowi wokalnemu w trakcie występu.

Księża zostali też udekorowani specjalnymi odznakami Zespołu Folklorystycznego "Echo Kujaw" przy Teatrze Impresaryjnym we Włocławku; tym samym zaliczono ich w poczet honorowych członków zespołu.

Obydwaj Księża mówią zgodnie, że aby istniała więź ze wspólnotą, kapłan musi być człowiekiem otwartym. Ludzie starsi i dzieci to najbardziej wdzięczni parafianie. Spytałam też, czy smutno się rozstawać? Odpowiedź brzmiała: w pewnym sensie - tak, chociaż ma się wpisane w życiorys te "przenosiny" co kilka lat. Trzeba wchodzić w nowe środowiska.

Ks. Dariusz obrawszy azymut na Turek, a ks. Władysław - na pobliskie Bobrowniki - pożegnali niebawem Włocławek.