Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, z całą pokorą, cichością, z cierpliwością znosząc siebie nawzajem w miłości.

(Ef 4, 1-2)

Gdy Jezus poznał, że mieli Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.

(J 6, 15)

Wyobraźmy sobie jeszcze raz scenę opisaną przez ewangelistę Jana. Oto rozciąga się przed nami wzgórze nad jeziorem, na nim Chrystus z apostołami, dookoła słuchające tłumy. A gdzieś w oddali nieprzeliczone mnóstwo innych oddanych swoim troskom, zabawom, dążeniom i zainteresowaniom.

I dziś powtarza się ta scena przed naszymi oczami, gdy przychodzimy do kościoła na niedzielne zgromadzenie eucharystyczne, gdzie jest Chrystus ze swoim słowem, gdzie są słuchający ludzie a w oddali ci, którzy Chrystusa nie znają, albo się o Niego nie troszczą.

Tak więc lud zajęty Bożym słowem, może w niektórych przypadkach, jako czymś sensacyjnym, zapomina o swoim zmęczeniu, o swoim oddaleniu od domu, a także o swoim głodzie.

Chrystus jednak jawi się nam jako Ten, który pamięta o jego potrzebach. Każe uczniom postarać się o chleb, a kiedy oni wobec tak wielkiego mnóstwa ludzi są bezradni, sytuację rozwiązuje cudem. Wiwatujący tłum chce Go więc obwołać królem, ale On im uchodzi.

To z pozoru proste wydarzenie ewangelijne mówi nam dziś bardzo wiele. Najpierw to, że Chrystus troszczy się nie tylko o nasz pokarm duchowy, ale także i o nasze żołądki i tę troskę powierza apostołom, swojemu Kościołowi. Mówi: "Wy dajcie im jeść".

A Kościół, reprezentowany tu przez Filipa i Andrzeja, wkrótce wmiesza się w tłum, znajdzie chłopca z chlebem i rybą, aby w duchu miłości podzielić je między wszystkich.

Dziś wiele mówi się o problemach socjalnych, o głodzie. Naukowcy wyliczają, że tylko co trzeci człowiek na świecie nie jest głodny. Jednak dzisiejszy problem głodu nie jest problemem socjalnym. Chrystus na to jasno wskazuje, kiedy ucieka z tłumu. Nie chce zostać zapamiętany jako świecki król. Chce On i to aż do końca wieków pozostać w swoim Kościele, jako przedstawiciel miłości.

Żal Mu wszystkich cierpiących głód, dlatego pragnie im pomóc nieco inaczej. Uczy ich modlitwy: Ojcze nasz.

Jeśli w tej modlitwie czcimy naszego wspólnego Ojca, którego mamy w niebie, wówczas jesteśmy dla siebie braćmi. Jeśli jesteśmy braćmi, będziemy się miłowali. A jeśli będziemy się miłowali, nigdy nie dopuścimy, aby ktoś umierał z głodu. Podzielimy się.

W ten sposób Kościół, dając ludziom pokarm duchowy, rozwiązuje współcześnie problem głodu, bo sprawiedliwość bez miłości staje się zawsze niesprawiedliwa.

Chrystus to Kościół, a Kościół to my, i dlatego to, czego dziś słuchaliśmy w Słowie Jezusa powinno nas bardzo przejąć. Jest to sprawa nas wszystkich, którzy nazywamy się katolikami.

Wiemy, że do chleba zawsze się coś dodaje. Jeśli ludziom dodamy do niego miłość, podzielą się nią z innymi. Jeśli ofiarnym i cierpliwym wychowaniem jej nie damy, możemy oczekiwać, że pobiją się nawet chlebami, zniszczą je i znów będą głodni.

Swoją miłością uczmy ludzi miłować się nawzajem, a chleb rozmnoży się tak, że ułamków jeszcze zostanie.