Amerykański Wyścig z czasem można zaliczyć do sensacyjnych dreszczowców, czyli gatunku, który ma długie tradycje w Hollywood. Dawniej w wielu kryminałach przy okazji rozwiązywania intrygi kryminalnej autorzy często ukazywali walkę dobra ze złem. Zbrodnia była z reguły ukarana, zaś przestępcy byli demaskowani i ponosili karę. Z tego punku widzenia filmy sensacyjne zawierały w sobie wymiar moralny.
Współczesne filmy kryminalne realizowane są często w sposób wysoce dwuznaczny. Realizatorzy mają bowiem tendencje do ukazywania walki z przestępcami dla samej zabawy i gry, czasami wręcz usprawiedliwiając sprawców. Bohaterowie tego rodzaju filmów bywają zamieszani w skomplikowaną sieć intryg i afer, z których cudem udaje im się wyjść cało. W Wyścigu z czasem czarnoskóry szeryf z prowincjonalnego miasta, prowadzący śledztwo w sprawie morderstwa, wplątuje się - jak początkowo sądzimy - w sytuację bez wyjścia. Aby ratować swoją skórę podejmuje działania sprzeczne z prawem, co pogrąża go jeszcze bardziej. Musi w końcu wyjaśnić sprawę na kilku frontach, zatajając prawdę o swoim uwikłaniu przed kolegami, przełożonymi, żoną i FBI.
Zgodnie z tradycjami hollywoodzkiego happy-endu mamy w filmie szczęśliwe zakończenie, do którego dochodzi w niemal cudowny sposób. Matt demaskuje sprawców i godzi się z żoną. Skomplikowana intryga wydaje się tu wręcz nieprawdopodobna, zaś szeryf wygląda na genialnego policjanta, skoro potrafił wyjść cało z tak skomplikowanych opresji. Poetyka sensacyjnego kryminału usprawiedliwia tego rodzaju uproszczenia. Widzowie nie powinni jednak po obejrzeniu filmu dojść do wniosku, że należy igrać z prawem i przestępcami.