Ogromne nieszczęście - powódź, która dotknęła tysiące naszych rodaków - wyzwoliła po raz kolejny w naszym narodzie ducha solidarności. Z całego kraju napływają w rejony dotknięte katastrofą setki ton darów. Płyną one także z naszej archidiecezji, o czym mówi szerzej ks. Jacek Dziel. Ja zdecydowałem się towarzyszyć jednemu z transportów z darami, by pokazać naszym Czytelnikom choć fragmentarycznie, tę szczególną podróż.

Wyjechaliśmy z Gniezna w piątek, 10 sierpnia, ok. godz. 22.00, po trwającym blisko pięć godzin załadunku. Wielki, naczepowy tir był niemalże po dach zapełniony tym wszystkim, czym gnieźnianie zechcieli się podzielić z powodzianami. Wieźliśmy duże ilości wody, mąkę, kaszę, makaron, ryż, cukier, środki czystości, kołdry, sprzęt domowy, wózki dziecięce itd. Łącznie ponad 20 ton. Naszym celem była wieś Rytwiany (dawne woj. tarnobrzeskie). Jest ona znana wśród turystów z XVII-wiecznego eremu kamedułów - "Pustelni Złotego Lasu".

Ciekawostką jest, że wieś ma pewne powiązania historyczne z naszą archidiecezją. W 1420 r. dobra rytwińskie nabył bowiem biskup krakowski i kanclerz wielki koronny, Wojciech Jastrzębiec, który trzy lata później został arcybiskupem gnieźnieńskim i Prymasem Polski. Dotarliśmy tam następnego dnia, ok. godz. 7.00. Ludzie opowiadali nam o tym, co przeżyli... Inni zaś mówili, by nic im nie zostawiać, lecz jechać wpierw pod Sandomierz, gdzie ludzie zostali znacznie bardziej poszkodowani...

Gmina Rytwiany również poniosła wielkie straty. Pod wodą znalazło się 20 km2 terenu, w tym najlepsze w gminie ziemie uprawne. Podtopionych zostało ok. 200 gospodarstw. W wielu woda wdarła się do części mieszkalnej. Część spośród domów kwalifikuje się jedynie do wyburzenia. Trudno jeszcze ocenić, jak duże straty spowoduje osiadanie gruntów. Woda zniszczyła także most i znaczny odcinek drogi. Niosła ze sobą nieczystości wypłukane z oczyszczalni ścieków w pobliskim Staszowie.

Rolnicy odnieśli straty w inwentarzu. Na szczęście nie było ofiar w ludziach. A wszystko to za sprawą spokojnej na co dzień rzeczki Czarnej. Jej średni przepływ to kilkanaście m3/s. Maksymalna przepustowość koryta to ok. 30-40 m3/s. W ciągu trzech krytycznych dni przepływ wynosił ok. 150 m3/s. Od mieszkańców można usłyszeć, że wprawdzie Czarna już wylewała, ale podtapiała jedynie najbliżej położone gospodarstwa. Takiej powodzi nikt tu nie pamięta.

Do Gniezna powróciliśmy w sobotę, ok. godz. 20.00, po pokonaniu łącznie ok. 900 km. Dało się odczuć duże zmęczenie, ale także satysfakcję, iż mogliśmy choć trochę tym ludziom pomóc. Zarówno przedstawiciele władz gminnych, jak również miejscowy proboszcz prosili, by z serca podziękować w ich imieniu wszystkim darczyńcom. Czynię to z prawdziwą radością.