Alina Ziętek-Salwik taroniwa to rozległa dzielnica w zachodniej części Rzeszowa. Początkowo należała do parafii farnej, następnie do parafii Chrystusa Króla w Rzeszowie. Ze względu na rozbudowującą się dzielnicę, zaistniała potrzeba wybudowania świątyni dla lepszej opieki duszpasterskiej mieszkańców. Początkowo życie duszpasterskie koncentrowało się wokół XIX-wiecznej kapliczki znajdującej się na terenie Staroniwy. Dekretem z 1 lipca 1975 r. bp Ignacy Tokarczuk przy kaplicy Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ustanowił samodzielny ośrodek duszpasterski. Obecnie na terenie parafii funkcjonują dwa równorzędne kościoły: parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i drugi pw. Matki Bożej Fatimskiej.

Dzisiaj parafia staroniwska liczy ok. 1350 wiernych i ma tendencje wzrostową. Od 1998 r. obowiązki proboszcza pełni ks. kan. Stanisław Jamiński. Na terenie parafii mieszka i pomaga w pracy duszpasterskiej notariusz Sądu Biskupiego ks. kan. Stanisław Mularz. Staroniwa Górna

Od 1973 r. ks. Mieczysław Szela, wikariusz parafii Chrystusa Króla, odprawiał Msze św. przy malutkiej, murowanej kapliczce wybudowanej ok. 1880 r. przez Marcina i Katarzynę Kloców. Kiedy chciał wybudować tam zadaszenie, pojawiły się ogromne trudności ze strony ówczesnych władz miejskich. Po wielu staraniach udało się zrealizować to zamierzenie i 25 maja 1975 r. bp Ignacy Tokarczuk poświęcił powiększoną kaplicę pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Po uroczystej Sumie udzielił sakramentu bierzmowania grupie młodzieży.

Trzeba było jednak myśleć o budowie kościoła, a o legalnym pozwoleniu nawet nie było mowy. Z pomocą przyszły dwie ofiarodawczynie, Stefania i Anna Pajówny, które na cele sakralne przeznaczyły parcelę z rozpoczętą budową domu. Ktoś jednak zdradził cel budowy i nie obyło się bez kolejnych trudności. W tej sytuacji

27 maja 1979 r. po Mszy św. odprawionej w dotychczasowej kaplicy, udała się procesja na teren budowy, okrężną drogą przybył także bp Tadeusz Błaszkiewicz. Nastąpiło poświęcenie obiektu i rozpoczęła się wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu pod odkrytym niebem. Tymczasem wiele osób intensywnie pracowało przy dokończeniu budowy murów i dachu.

W 1980 r. proboszczem parafii został mianowany ks. Marian Przewrocki, który dokończył budowę kościoła w Staroniwie Górnej, wybudował plebanię i w 1984 r. rozpoczął budowę kościoła parafialnego naprzeciwko kapliczki Narodzenia Najświętszej Maryi Panny gdyż tu było dogodniejsze miejsce na centrum parafii. Projekt świątyni wykonał inż. Jan Bulsza, konstrukcję opracował Jan Pietrzyk, a nad wykonaniem czuwał Andrzej Rybka, zaś projektem dachu zajął się dr Adam Reinchart. Plac pod budowę ofiarowała rodzina Trawków. Prace budowlane kontynuował następny proboszcz ks. Franciszek Dziedzic. Dobudowano wówczas górną kondygnację kościoła, pokryto dach, wykonano elewacje zewnętrzną i wewnętrzną i rozpoczęto urządzanie prezbiterium.

W 1998 r. obowiązki proboszcza przejął ks. Stanisław Jamiński. Jego staraniem sfinalizowano budowę kościoła. Wstawiono modrzewiowe ławki i sedilia dla celebransa i ministrantów, schody na chór i balustradę, ceramiczne, podświetlane stacje Drogi Krzyżowej, które wykonał Jerzy Tarnawski wg projektu Andrzeja Smoczyńskiego (autora wystroju całego wnętrza).

2 października 1999 r. bp Kazimierz Górny uroczyście poświęcił świątynię parafialną.

W ostatnim czasie została położona kostka wokół kościoła parafialnego, odnowiono plebanię, jak również zakończono elewację zewnętrzną świątyni pw. Matki Bożej Fatimskiej. Trwa układanie kostki wokół tej świątyni, która w ubiegłym roku oficjalnie została przekazana parafii.

Dwa miejsca kultu

Obecnie na terenie niewielkiej parafii funkcjonują dwa kościoły: pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i Matki Bożej Fatimskiej, istnieje też kapliczka, przy której narodziła się parafia. W obu odprawiane są niedzielne Msze św. oraz nabożeństwa związane z rokiem liturgicznym. W Staroniwie Górnej odprawiane są nabożeństwa fatimskie.

Wraz z kościołem materialnym trwa budowanie kościoła duchowego, powstają grupy apostolskie, chociaż duszpasterstwo rozbija się na dwa ośrodki. Z pewnością pomocą jest 50-osobowa grupa neokatechumenatu, którą opiekuje się ks. Stanisław Mularz. Spotkania tej grupy odbywają się dwa razy w tygodniu: we środy i w soboty na uroczystej Eucharystii. Grupę tworzą osoby o mocnej formacji duchowej, więc szkoda, że są zbyt mało widoczne w parafii, że nie przygotowują np. oprawy liturgicznej niedzielnych Mszy św. Jak w większości parafii, tak i tu istnieje Liturgiczna Służba Ołtarza, schola, 10 Róż Żywego Różańca, Grupa Charytatywna Caritas, Rada Parafialna, a także Stowarzyszenie WSD w Rzeszowie. Ostatnio powstała 120-osobowa grupa Przyjaciół Radia VIA. Od września będzie też funkcjonować biblioteka parafialna.

Wśród stałych nabożeństw, oprócz nabożeństw związanych z rokiem liturgicznym (Droga Krzyżowa czy Gorzkie Żale odprawiane w obu kościołach, nabożeństwa majowe czy październikowe) w każdą środę odprawiana jest nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz w trzecie piątki miesiąca - Nowenna do Miłosierdzia Bożego. Na cele parafialne wierni składają comiesięczne datki w takiej wysokości, na jaką każdego stać. Dzięki temu prowadzone są prace wykończeniowe i upiększające przy świątyniach. Trzeba też podkreślić dużą wrażliwość i ofiarność parafian na misje oraz na poszkodowanych przez klęski żywiołowe. Stałe osoby sprzątają obydwa kościoły i ubierają kwiatami.

Z parafii pochodzą dwie siostry zakonna i czterech kapłanów, w tym ks. Paweł Pietrusiak - prefekt Seminarium Rzeszowskiego, który przygotowuje się do wyjazdu do Czadu, gdzie będzie pracował w tamtejszym seminarium duchownym.