Reklama

Byle tylko Bóg dał siły i zdrowie!

Z biskupem seniorem Alojzym Orszulikiem SAC rozmawiał ks. dr Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 44/2004

Z biskupem seniorem Alojzym Orszulikem SAC o wizycie w Rzymie i planach na przyszłość rozmawia ks. dr Paweł Staniszewski

Ks. dr Paweł Staniszewski: - Księże Biskupie. Przed kilkoma tygodniami przebywał Ekscelencja w Rzymie i został przyjęty przez Ojca Świętego Jana Pawła II na audiencji prywatnej. Czy mógłby Ksiądz Biskup podzielić się z Czytelnikami Niedzieli Łowickiej wrażeniami z tego spotkania?

Biskup Alojzy Orszulik: - Od 12 lat, jako biskup łowicki, każdego roku w pierwszej połowie października udawałem się do Rzymu na spotkanie ze studiującymi tam księżmi z naszej diecezji. Był to z mojej strony przejaw pasterskiej troski. Chciałem spotkać się z nimi, omówić ich dotychczasowe wyniki oraz nawiedzić rektorów poszczególnych uczelni, na których studiowali. Stałym więc zwyczajem - choć już nie jestem biskupem łowickim, tylko seniorem - także i w tym roku, w październiku, w dniach 8-15 udałem się do Rzymu. Miałem ku temu szczególny powód: zostałem zaproszony przez rektora Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie na inaugurację nowego roku akademickiego 2004/05, a to z racji, iż jeden z księży (przed laty wysłany przeze mnie na studia na powyższym uniwersytecie) obronił pracę doktorską z notą: summa cum laude, za co w czasie uroczystej inauguracji miał otrzymać pamiątkowy medal.

- Wiemy, że spotkał się w tym czasie Ksiądz Biskup z Ojcem Świętym.

- Tak. Otóż, jak to zwyczaj nakazuje, zaraz po przybyciu do Rzymu, zgłosiłem swoją obecność w Sekretariacie Stanu. Jednocześnie zatelefonowałem do abp. Stanisława Dziwisza - sekretarza Ojca Świętego, który jest także wiceprefektem domu Papieskiego, i zapytałem, czy byłaby możliwość spotkania się z Ojcem Świętym na prywatnej audiencji, udzielonej węższemu gronu pielgrzymów. Następnego dnia po południu (9 października) abp S. Dziwisz przysłał mi list zapraszający na audiencję prywatną u Ojca Świętego w dniu 11 października o godz. 11.00. Było to dla mnie radosne zaskoczenie, gdyż ostatnio na audiencji prywatnej u Ojca Świętego byłem w 1998 r. w czasie wizyty ad limina. Owszem, dawnymi czasy bywałem zapraszany przez Papieża czy to na obiad, bądź wieczerzę, ale na audiencji prywatnej, z zamieszczonym w L’Osservatore Romano oficjalnym komunikatem o niej, miałem być po raz drugi.
11 października zostałem więc przyjęty przez Ojca Świętego w jego prywatnych apartamentach.

- Zakładam, że Ojciec Święty doskonale pamięta Księdza Biskupa?

- Owszem, jak tylko wszedłem do sali, w której miało miejsce spotkanie, Ojciec Święty na mój widok wykonał życzliwy gest, zapraszający mnie do stołu. Muszę podkreślić, iż tego dnia Ojciec Święty był w bardzo dobrej kondycji fizycznej.

- Czy może nam Ksiądz Biskup zdradzić, co było przedmiotem Waszej rozmowy?

- Zacząłem słowami: „Ojcze Święty, przybywam nie z prośbą, ale z podziękowaniem, że mianowałeś mnie biskupem: najpierw pomocniczym w Siedlcach, potem powierzyłeś mi nową diecezję w Łowiczu”. Dalej podziękowałem Ojcu Świętemu za jego wizytę w Łowiczu w 1999 r. i podniesienie katedry do godności bazyliki. Następnie przedstawiłem Ojcu Świętemu dane dotyczące naszej diecezji, ze szczególnym zwróceniem uwagi na kształcących się na uczelniach rzymskich księży. Wówczas, zainteresowany tym tematem Ojciec Święty zapytał, na jakich uczelniach studiują.
W dalszej części naszej rozmowy wspominaliśmy wizytę papieską w Łowiczu. Nawiązując do mojego odejścia w stan emerytalny, Papież zapytał mnie o mojego czcigodnego następcę - bp. Andrzeja F. Dziubę.
Niestety, czas nieubłaganie uciekał. Zegar, który w pewnym momencie wybił kwadrans po godz. 11.00, oznajmił koniec spotkania. Wówczas Ojciec Święty powiedział: „Wiesz, musimy już kończyć, gdyż następni czekają”. I w ten sposób pogodnie pożegnaliśmy się. Potem dowiedziałem się, iż tego dnia Ojciec Święty przyjął kilku dyplomatów. Chcę powiedzieć, iż tę audiencję u Ojca Świętego uważam za ukoronowanie mojej działalności biskupiej w naszej diecezji i jako wyraz uznania papieskiego dla mojej skromnej osoby.

- Jest Ksiądz Biskup teraz na emeryturze. Z tego co wiem, nie narzeka Ekscelencja na nadmiar wolnego czasu.

- To prawda. Oprócz posług sakramentalnych, z którymi jestem niekiedy zapraszany na parafie, cały czas porządkuję wszystkie materiały archiwalne, które przywiozłem z Sekretariatu Episkopatu Polski z czasu mojej tam pracy w latach 1962-93. Najpierw chcę przygotować do wydania wszystkie moje Listy Pasterskie i inne dokumenty, które jako biskup łowicki kierowałem do wiernych w diecezji. Po drugie, chcę wydać notatki z moich spotkań i rozmów z wysoko postawionymi funkcjonariuszami PRL-u na temat stosunków Kościół-Państwo. Przypomnę, że przez 24 lata byłem członkiem Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu, co dało mi możliwość zebrania kilkunastu tomów materiałów archiwalnych z tych posiedzeń. Były to czasy bardzo trudne. Ważne, aby przyszłe pokolenia miały dostęp do usystematyzowanych źródeł, dotyczących czasów systemu komunistycznego, zwłaszcza, że niekiedy są to notatki z wydarzeń, które do tej pory nigdzie nie zostały zanotowane i opublikowane. Jestem chyba jedynym jeszcze żyjącym świadkiem zdarzeń i rozmów na najwyższym szczeblu z lat 60. i 70. Przypomnę także, iż kiedy w 1971 r. miało miejsce uwłaszczenie Kościoła na ziemiach zachodnich i północnych, a w roku następnym uregulowanie administracji kościelnej na tymże obszarze, uczestniczyłem w tym procesie ze strony kościelnej. W 1974 r., kiedy nastąpiło nawiązanie stałych kontaktów roboczych między PRL a Stolicą Apostolską, z mandatu bp. B. Dąbrowskiego - sekretarza Episkopatu Polski, byłem łącznikiem między Watykanem a Warszawą. Kilka lat później, wspólnie z przedstawicielami Watykanu, byłem organizatorem I Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski w czerwcu 1979 r.
Te wszystkie wydarzenia są dokumentowane moimi osobistymi notatkami, które teraz trzeba uporządkować i wydać drukiem. Myślę, że będą one stanowić doskonałą pomoc w tworzeniu i opracowywaniu przez historyków całościowej syntezy dziejów stosunku Państwo-Kościół w tamtych czasach. Na brak zajęć nie mogę więc narzekać, byle tylko Bóg dał mi zdrowie i siły.

- Tego życzymy Księdzu Biskupowi z całego serca. Bóg zapłać za rozmowę.

Reklama

Odłączenie dziecka od aparatury podtrzymującej życie nie powinno mieć miejsca

2019-06-24 16:57

lk / Warszawa (KAI)

Niezależnie od oceny kwestii medycznych i faktu, że prawo nie zostało w tym przypadku naruszone, taka sytuacja nie powinna mieć miejsca. Gdy chodzi o życie lub śmierć dziecka, pozbawianie rodziców możliwości decydowania jest działaniem niedopuszczalnym - brzmi stanowisko Fundacji Rzecznik Praw Rodziców w sprawie odłączenia Szymona Drabika od aparatury podtrzymującej życie, do którego doszło w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Niekłańskiej w Warszawie.

Poniżej tekst stanowiska:

Stanowisko Fundacji Rzecznik Praw Rodziców w sprawie odłączenia Szymona Drabika od aparatury podtrzymującej życie w Szpitalu Dziecięcym w Warszawie przy ul. Niekłańskiej

Fundacja Rzecznik Praw Rodziców sprzeciwia się działaniom lekarzy, którzy pozbawili rodziców Szymona Drabika prawa do decydowania o losie własnego dziecka w kwestii dotyczącej jego życia lub śmierci.

Sytuację znamy z bezpośredniej rozmowy z ojcem dziecka oraz oświadczeń przedstawicieli szpitala. Szymon trafił do warszawskiego szpitala przy ul. Niekłańskiej z zapaleniem mózgu, 22 stycznia br., w wieku sześciu miesięcy. Rodzice podkreślają, że było to dotąd zdrowe dziecko, które kilka dni wcześniej zostało zaszczepione przeciw pneumokokom. Krótko po przybyciu do szpitala lekarze przeprowadzili badanie w kierunku stwierdzenia śmierci mózgu. Wspólnie z rodzicami i pod ich naciskiem lekarze zdecydowali w końcu o pozostawieniu dziecka pod aparaturą podtrzymującą życie. Pozwoliło to na zachowanie prawidłowej pracy wszystkich innych organów. Rodzice zdołali zgromadzić środki na sprowadzenie eksperta ze Stanów Zjednoczonych, który miał ocenić czy jest szansa na uratowanie dziecka. Przedstawiciele szpitala zapewniali rodziców, również publicznie: „Powtarzamy, iż nie zachodzi obawa zaprzestania procesu leczenia (…) Personel Szpitala oświadcza, że nie sprzeniewierzy się najwyższym standardom etycznym.” (Oświadczenie z 10 czerwca)

Rodzice relacjonują, że na 18 czerwca zaproszono ich na komisję, która będzie decydować o losie ich dziecka. Złożyli wniosek o przeniesienie tego terminu na 19 czerwca, kiedy przybędzie ekspert z USA. Mimo to, stawili się na umówioną godzinę 18 czerwca i zostali poinformowani, że komisja już się odbyła. Otrzymali informację, że przed godziną ich dziecko zostało odłączone od aparatury i wszelkie funkcje życiowe zanikły. Głos zabrał Minister Zdrowia, który podkreślił, że lekarze postąpili prawidłowo.

Niezależnie od oceny kwestii medycznych i faktu, że prawo nie zostało w tym przypadku naruszone, stwierdzamy stanowczo, że taka sytuacja nie powinna mieć miejsca. Po konsultacji z trzema ekspertami medycznymi Fundacji rozumiemy zdanie lekarzy w ocenie medycznej stanu dziecka. Jednocześnie w tej trudnej sytuacji uszanowanie emocji rodziców i ich walki o życie dziecka powinno być najwyższym priorytetem.

Uważamy, że gdy chodzi o życie lub śmierć dziecka, pozbawianie rodziców możliwości decydowania jest działaniem niedopuszczalnym. Decyzje muszą zapadać w wyniku porozumienia między lekarzami a rodzicami, a nie konfliktu czy sporu. Postulujemy, aby w podobnych sytuacjach obligatoryjnie uczestniczył w rozmowach między rodzicami a lekarzami mediator a rodzice mieli zagwarantowaną stałą pomoc psychologiczną. Zwracamy się do Ministra Zdrowia o podjęcie odpowiednich działań, które zapobiegną podobnemu potraktowaniu rodziców w przyszłości. Brak zbadania sprawy Szymona, brak odpowiedniej reakcji i wprowadzenia zmian w tym zakresie byłby błędem, który skutkowałby pogłębianiem nieufności rodziców małych dzieci do świata medycznego, zwłaszcza w kontekście obowiązkowego szczepienia, które stanowi tło historii Szymona.

Zarząd Fundacji Rzecznik Praw Rodziców

Warszawa; 24 czerwca 2018 r.

---

Stowarzyszenie i Fundacja Rzecznik Praw Rodziców wyrosło z akcji społecznej prowadzonej od maja 2008 na rzecz powstrzymania niekorzystnych dla rodzin i dzieci rozwiązań w edukacji. Rodzice i eksperci zaangażowani w akcję działali w sejmie, spotykali się z posłami, uczestniczyli jako strona społeczna w obradach Okrągłego Stołu Edukacyjnego zwołanego przez Prezydenta RP. Protest przyczynił się do zawetowania przez prezydenta ustawy o reformie oświaty, ale nowelizacja została przyjęta przez sejm, wprowadzając m.in. obniżenie wieku szkolnego do lat 6.

Głównym celem Fundacji Rzecznik Praw Rodziców jest reprezentowanie spraw dotyczących rodziców wobec organów władzy i w przestrzeni publicznej, w tym wpływanie na instytucje i ustawodawstwo, aby działały z pożytkiem dla rodziców, oraz działanie na rzecz zwiększenia roli rodziców w życiu publicznym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wspomnienie o Stanisławie Miłaszewskim (1886 - 1944)

2019-06-25 08:25

wikipedia.pl
Stanisław Miklaszewski

W czasie okupacji niemieckiej w Warszawie w dniu 9 października 1942 roku Stanisław Miłaszewski dokonał zapisu dokumentów, dotyczących rodziny Miłaszewskich, na rzecz swojego kuzyna Rafała, urodzonego w lipcu 1942 roku, syna Bohdana i Alicji Marii z Luchtów. Stanisław Miłaszewski z żoną Wandą zginęli w dniu 10 sierpnia 1944 roku w Powstaniu Warszawskim a wraz z nimi uległy zniszczeniu wspomniane dokumenty i inne pamiątki rodzinne. Natomiast zapis ocalał, przechowany przez moich Rodziców. Traktuję go jako testament duchowy Stanisława Miłaszewskiego i staram się ocalić od zapomnienia Jego twórczość i działalność na polu kultury.

Stanisław Miłaszewski urodził się w dniu 28 kwietnia 1886 roku w Warszawie. Wychowanek szkół zaboru rosyjskiego podjął w roku akademickim 1905/1906 studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w 1906 roku przeniósł się do Lwowa, gdzie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Działał tam w środowisku czasopisma „Nasz Kraj”, w którym w 1907 roku zadebiutował wierszem Sonet.

W latach 1904-1913 podróżował po Europie i kontynuował studia w dziedzinie filozofii i historii sztuki na Uniwersytetach w Liège (1904/1905), Monachium (1909), Rzymie (1910) i Paryżu (1912/1913). W 1911 roku, w wydawnictwie Gebethnera i Wolfa w Warszawie, opublikował swój pierwszy i jedyny tom poezji Gest wewnętrzny, wysoko oceniany przez skamandrytów, Jarosława Iwaszkiewicza, Juliana Tuwima oraz Kazimierza Wierzyńskiego, którzy potrafili z tej lektury wyciągnąć wnioski ważne dla Ich własnej twórczości.

W dniu 23 czerwca 1914 roku w Warszawie Stanisław Miłaszewski wziął ślub z młodą literatką Wandą Jentys, córką Tadeusza Jentysa, plenipotenta Ignacego Jana Paderewskiego. Była Ona autorką kilkunastu popularnych powieści, spośród których trzy, czyli Bogactwo (1950 w Londynie), Zatrzymany Zegar (1992 w Krakowie) oraz Czarna Hańcza (1997 w Suwałkach) zostały wznowione po II Wojnie Światowej.

W latach I Wojny Światowej oraz Wojny Polsko-Bolszewickiej 1920 roku Stanisław Miłaszewski uczestniczył w działaniach ochotniczej armii generała Józefa Hallera.

W dwudziestoleciu międzywojennym Stanisław Miłaszewski był przede wszystkim człowiekiem teatru. W latach 1923-1924 był kierownikiem literackim Warszawskich Teatrów Miejskich, a w latach 1924-1926 pełnił tę funkcję w Teatrze Narodowym. Był także, w latach 1918-1923, referentem teatralnym Ministerstwa Kultury i Sztuki. W latach 1927-1937 napisał dramaty Farys (1927), Don Kiszot (1928) i Bunt Absalona (1937). Dużym powodzeniem u publiczności cieszyły się również Jego farsy, takie jak Bal w obłokach (1930) i Piękne Polki (1931). Największym sukcesem teatralnym Stanisława Miłaszewskiego była inscenizacja Don Juana Tenorio José Zorilli w Jego tłumaczeniu w Teatrze Narodowym w 1924 roku. Stefan Żeromski, w ankiecie „Przeglądu Warszawskiego”, pisał o tym wydarzeniu, że ,,… szły do teatru tłumy nieprzebrane, które znalazły tam zagadnienie zbrodni i kary, sąd nad pewnymi problemami, recytację cudnego wiersza Miłaszewskiego i artystyczną wystawę. Teatr Narodowy powinien być właśnie świątynią dla takich tłumów”.

Stanisław Miłaszewski działał aktywnie w Związku Literatów, PEN-Clubie oraz Zjednoczeniu Polskich Pisarzy Katolickich, którego Prezesem był w latach 1937-1939. W 1935 roku otrzymał Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury, a następnie został, z mianowania, senatorem V kadencji. Jako senator uczestniczył w pracach Komisji Oświatowej.

Dzięki swojej aktywności w okresie międzywojennym Stanisław Miłaszewski był znaną postacią w środowisku literackim stolicy. Wspólnie z żoną Wandą prowadził salon literacki w mieszkaniu przy ul. Ordynackiej 6, a następnie ul. Koszykowej 6. W książce Wspominamy (1939) zebrali Oni swoje wspomnienia o wybitnych postaciach warszawskiego świata artystycznego, które gościli u siebie. Działalność tę kontynuowali Miłaszewscy również w okresie okupacji niemieckiej. Stanisław Miłaszewski działał w podziemnym PEN-Clubie i jako pełnomocnik Delegatury Rządu Polskiego organizował pomoc dla literatów. Pierwsza okupacyjna antologia poezji pt.: Antologia poezji współczesnej, wydana została w Warszawie w 1941 roku. Stanisław Miłaszewski oraz Jan Janiczek, ukrywający się pod wspólnym pseudonimem „Narcyz Kwiatek”, zebrali w niej wiersze autorów przebywających w kraju, w obozach jenieckich i na emigracji. We wrześniu 1944 w Glasgow ukazała się ta antologia w tłumaczeniu na język angielski pt. A Call from Warsaw. An Anthology of Underground Warsaw Poetry.

Stanisław i Wanda Miłaszewscy zginęli w Warszawie w dniu 10 sierpnia 1944 roku w kamienicy przy ul. Focha (obecnie Moliera 4), gdzie mieszkali i gdzie Stanisław Miłaszewski prowadził punkt werbunkowy do Powstania. Zostali pochowani w kwaterze powstańczej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Jako ostatni zetknął się z Nimi Adolf Rudnicki, który pozostawił o Nich wspomnienie w opowiadaniu o podłożu autobiograficznym, zatytułowanym Moja czarna broda, opublikowanym w 1947 roku w tygodniku społeczno-literackim „Kuźnica”. Stanisław Miłaszewski ukazany jest w tym opowiadaniu jako wcielenie niezłomnego patriotyzmu.

Po II Wojnie Światowej, z inicjatywy Związku Literatów Polskich, jedna z ulic na osiedlu Pogodno w Szczecinie otrzymała nazwę Stanisława i Wandy Miłaszewskich.

W 1999 roku, z okazji X-lecia odrodzenia Senatu w III Rzeczypospolitej, Stanisław Miłaszewski został upamiętniony na tablicy poświęconej parlamentarzystom, którzy zginęli podczas II Wojny Światowej.

W 2008 roku Wydawnictwo Literackie w Krakowie, w serii Biblioteka Poezji Młodej Polski, opublikowało Poezje Stanisława Miłaszewskiego, które są pierwszą powojenną publikacją Jego twórczości. We wstępie pani prof. Anna Czabanowska-Wróbel z Uniwersytetu Jagiellońskiego przedstawiła znakomitą analizę twórczości Stanisława Miłaszewskiego. Książka obejmuje całość utworów tomu poezji Gest Wewnętrzny oraz wiersze tłumaczone z literatury francuskiej, rosyjskiej i szwedzkiej.

W latach 30-tych XX wieku Stanisław i Wanda Miłaszewscy często odwiedzali w Podkowie Leśnej swoich krewnych Jana i Marię (z d. Miłaszewską) Płodowskich, właścicieli willi „Znicz” przy ul. Akacjowej oraz fundatorów, w 1936 roku, Kaplicy Matki Boskiej przy kościele św. Krzysztofa. To z Ich inspiracji Stanisław Miłaszewski napisał poetyckie inwokacje, które umieszczono pod postaciami świętych na witrażach, autorstwa Jana Henryka Rosena, w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej. Dzięki przychylności Księdza Proboszcza Wojciecha Osiala, w dniu 20 listopada 2011 roku, z okazji Jubileuszu 60-cio lecia erygowania parafii św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej, Jego Eminencja Kardynał Kazimierz Nycz odsłonił w tym kościele tablicę upamiętniającą Stanisława Miłaszewskiego. W związku z tym warto przypomnieć jedną z inwokacji na witrażach poświęconą św. Julianowi.

Św. Julian Miłosierny - modlitwa pieszego pątnika:
„Jeśli cię na odludziu, w drodze noc zastanie,
A strach o wilczych ślepiach zewsząd cię osaczy,
Pomyśl o miłosiernym świętym - o Julianie,
Oświeci cię, dłoń poda i wyrwie z rozpaczy".

Przypominając dokonania literackie i społeczne Stanisława Miłaszewskiego warto wspomnieć, że 2015 roku powstał Związek Pisarzy Katolickich, który w swojej działalności nawiązuje do tradycji przedwojennego Zjednoczenia Polskich Pisarzy Katolickich. Obecnie Prezesem Związku jest pisarz i dziennikarz Miłosz Kamil Manasterski.

Opracował:
Rafał Miłaszewski
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem