W listopadowy czas, wśród szarej zadumy, kiedy wszystko rozsypuje się w proch i umiera, Kościół każe nam myśleć o życiu. Tak! Bo jesienna pora jest przejściem przez tunel doczesności w wieczność... W ziarnie umarłym zamknięta jest siła życia. Coś musi umrzeć, aby dać życie. Dlatego On umarł najsmutniej, najhaniebniej, dotknął dna, aby strzelić smugą światła ku wywyższeniu, ku życiu. Dlatego krzyż jak maszt ukazuje tamtą rzeczywistość i swą trudną wymową uczy, że umarli zmartwychwstaną. Czyśćcem, potępieniem i niebem mówią nam o sprawiedliwości. Telewizyjne układanki na niby, kolorowe fakty i obrazki, modne fatałaszki i politura życia, chcą nas omamić, zaplątać, zamotać i wrzucić na dno nicości... Jak dobrze, że jest czas Kościoła, wymierzony Ewangelią życia i On - Pan Życia i śmierci, Pan Zmartwychwstania i Chwały. Ona - Znak lśniący, unoszący się nad brudami, i podnoszący z dolin ku światłu nas, utrudzonych pielgrzymów. Piękna i Niepokalana, Którą szatan ani grzech nie splamił. Taka zwyczajna, ludzka Mama Kochająca, Prześliczna, Gwiazda nad przepaściami - Królowa Wszystkich Świętych - Maryja. Ona dodaje nam otuchy - nam, modlącym się z wiarą za tych, którzy odeszli. Walczącym podaje rękę, smutnym przynosi radość, słabych podpiera, dobrym pomaga godnie żyć, grzesznym i upadającym przynosi Miłosierdzie... Przechadza się w ciszy dywanem liści i budzi śpiących w mogiłach, prowadząc ich do Raju, gdzie Miłość nigdy nie umiera. Dlatego zbawienną rzeczą jest modlić się za umarłych.