Struktury diecezji sosnowieckiej

Czego dotyczy?
Organizacji terytorialnej i instytucjonalnej Kościoła sosnowieckiego. Mówi m.in. o Kurii Diecezjalnej, Sądzie Biskupim, Seminarium Duchownym. Określa także prawa i obowiązki osób w diecezji: wikariuszy generalnych i biskupich, rektora seminarium, dziekana, proboszcza i wikariusza.

Najważniejsze stwierdzenie
„Diecezja sosnowiecka jest określoną, wyodrębnioną, ze względną autonomią częścią Ludu Bożego, z własnym biskupem i jako taka uobecnia na swym obszarze jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół Chrystusowy” (kan. 369 KPK). „Biskup diecezjalny jest jego głową i fundamentem jedności” (Lumen Gentium 23), „... posiadając zwyczajną władzę rządzenia w zakresie ustawodawstwa, administracji i sądownictwa” (Lumen Gentium 27, kan. 381, par. 1 KPK).

Najbardziej dyskutowany zapis
Dotyczył wieku emerytalnego księży. Po 70. roku życia proboszcz (przyp. red.) może za zgodą biskupa diecezjalnego przejść na emeryturę. Po 75. roku życia winien złożyć rezygnację z urzędu proboszcza (por. kan. 538 § 3 KPK). W czasie dyskusji pojawiły się postulaty, aby obniżyć ten wiek.

Kto pracował nad dokumentem?
Na czele komisji ds. Struktur Diecezjalnych zasiadał ks. prał. dr Czesław Tomczyk, kanclerz Kurii Diecezjalnej. Do komisji należeli: ks. Zbigniew Książek (sekretarz), ks. Donat Materys, ks. Wojciech Kowalski, ks. Andrzej Lichosyt, ks. Stefan Rogula, ks. Tadeusz Stokowski, ks. Włodzimierz Surmiński, ks. Kazimierz Syrek, ks. Włodzimierz Torus.

Powołanie, prawa i obowiązki duchownych

Czego dotyczy?
Ogólnie rzecz biorąc, mówi o kapłaństwie. Jest ono darem Boga, za który odpowiedzialność spoczywa na całej wspólnocie kościelnej. Przyjętemu darowi towarzyszy troska ze strony Kościoła w jego wzroście i wzmacnianiu przez formację seminaryjną, a później, po przyjęciu święceń, tzw. formację stałą. Jednym z najistotniejszych elementów kapłaństwa jest wspólnota z biskupem diecezjalnym i innymi duchownymi Kościoła lokalnego.

Najważniejsze stwierdzenie
Fundament całego dokumentu znajduje się w punkcie pierwszym: „Kapłaństwo pochodzi z głębi niepojętej tajemnicy Boga, czyli z miłości Ojca, łaski Jezusa Chrystusa i daru jedności Ducha Świętego” (PDV 12). Kapłan na mocy święceń kapłańskich staje się uczestnikiem i kontynuatorem misji Chrystusa, Najwyższego i Jedynego Kapłana, utożsamiając się z Nim tak dalece, że sprawując święte tajemnice działa in persona Christi. „Dar kapłaństwa przekazywany jest za pośrednictwem Kościoła” (PDV 35), „... a jego specyfiką jest sakramentalne włączenie we wspólnotę z biskupem i prezbiterami” (PDV 12).

Kto pracował nad dokumentem?
Przewodniczącym komisji był śp. ks. Janusz Chwast, wikariusz biskupi ds. formacji stałej. W jej skład wchodzili: ks. Jacek Olchowa (sekretarz), ks. Piotr Madera, ks. Stefan Rogula, ks. Kazimierz Sawościanik CR, ks. Włodzimierz Skoczny, ks. Kazimierz Syrek, ks. Wiesław Żmija, ks. Andrzej Żuławiński.