To już 10 lat minęło od pierwszego wydania tej słynnej książki. Wciąż się ją wznawia, a nawet autor pokusił się o dopisanie kolejnych części. Bestseller Gabriele´a Amortha "Wyznania egzorcysty" faktycznie czyta się jak dobry kryminał, bo też i tematyka jest dostatecznie sensacyjna.

Tajemnicza posługa egzorcyzmów jeszcze do niedawna była tak bardzo zepchnięta na margines działalności Kościoła, że prawie się jej nie zauważało. Moderniści łatwo spokrewnili wypędzanie demonów z paleniem czarownic i inkwizycją, zamykając egzorcyzmy w mrocznym światku średniowiecznego Kościoła. Nacisk okazał się tak skuteczny, że również katolicy uwierzyli, że chodzi o jakieś zacofanie i zabobonne " czary-mary". Na skutki nie trzeba było długo czekać, pisze o tym wprost ks. Amorth: szybko zabrakło rzetelnie wykształconych egzorcystów. Co najgorsze, zaczęły się urywać pokoleniowe więzi, które łączyły kapłanów. Specyficzna posługa egzorcystów ma naturę podobną biologicznej, tak ścisła jest łączność międzypokoleniowa. Młodsi po prostu uczą się od starszych. Gdy więc jednych lub drugich zabraknie, strata jest niepowetowana. Choć to nie oznacza, że zniknie sama posługa - dopóki trwa Kościół, będą i egzorcyzmy, już jednak uboższe o doświadczenie tych, którzy do grobu zabrali swoje tajemnice.

Ks. Amorth sygnalizuje, obok kulturowej, inną i chyba istotniejszą przyczynę "wymierania" egzorcystów. W myśl wielowiekowego nauczania Kościoła jest to posługa należąca do prerogatyw biskupa, którą może wszak obdarzyć wybranego przez siebie kapłana. A zatem najwięcej zdaje się zależeć od hierarchów. Z nazwiska wymieniając jedynie pozytywne przykłady, autor nie szczędzi krytyki modernistycznym purpuratom, których zwłaszcza na Zachodzie nie brakuje. Efekt jest taki, że przyjeżdżają do niego - egzorcysty z Rzymu - opętani z całej Europy. Nie znaleźli bowiem zrozumienia w swoich diecezjach.

Na szczęście, ostatnimi laty sytuacja zaczęła się poprawiać. Dzisiejsza cywilizacja już nieco innym okiem patrzy na te, ale i niestety także wszelkie inne "hokus-pokus". Kultura postmodernistyczna, z obrzydzeniem spoglądająca na powszechny do niedawna racjonalizm otworzyła się na zjawiska tzw. paranormalne. Tym samym nie ma nic przeciwko egzorcyzmom. Równocześnie niejeden "otwarty umysł" puszcza oko w stronę okultyzmu, czarów, wróżb, zaklęć, magii itp. W rezultacie, jak to wynika z doświadczenia ks. Amortha, jeszcze nie było czasów tak bardzo potrzebujących egzorcyzmów. Ale jednocześnie narastająca tego świadomość wśród chrześcijan pozwala żywić nadzieję na spełnienie się słów św. Pawła: "Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska" (Rz 5, 20).