Okazuje się, że technologia, która pretenduje do wyznaczania granic współczesności, niewielki ma wpływ na artystyczną duszę. Widać klasyk pozostanie klasykiem bez względu na dziedzinę uprawianej sztuki. Te, choć trudno nam to pojąć, a potem się z tym pogodzić, mogą znikać. Natomiast nie zmieni się natura człowieka, jego wrażliwość i sposób ujmowania świata.
Łodzie Wołkowa to wystawa w dużej mierze poświęcona rzece. Widzimy szerokie narwiańskie zakola, gdzie indziej ogromne rozlewiska, a nawet powodzie. Nie potrafią powstrzymać rzeki potężne drzewa ani trawiaste kępy, czy tym bardziej łany zbóż. Ale nie żywioł jest tematem prac artysty. W centrum zainteresowania klasyka zawsze jest człowiek, owszem, jako część natury, ale jednak człowiek. Sztafaż na płótnach malarzy (i fotografików) pozwala nam identyfikować się z namalowaną postacią. Na pejzaż patrzymy jakby jej oczami. Tym mocniejsze, a zarazem bardziej umowne jest estetyczne wrażenie obrazu.
Taki jest cud sztuki. Wystarczy obejrzeć wystawę, by niemal poczuć nadrzeczny, chłodny powiew, dostrzec grozę zalewającej wszystko wody, majestat rzeki, która jedynie małą łódź toleruje na swojej powierzchni.