Reklama

Powstanie pierwsze w Bielsku stacjonarne Hospicjum

Miejsce nadziei

Magdalena Jochymek
Edycja bielsko-żywiecka 8/2005

Do tej pory obłożnie chorzy mogli korzystać z usług dwóch oddziałów opieki paliatywnej (w szpitalach: onkologicznym i w Wilkowicach) - oba mają po sześć łóżek. Najwcześniej, bo w 1992 r. powstało i prężnie się rozwija Domowe Hospicjum im. św. Kamila, które działa przy parafii Najświętszej Marii Panny Królowej Polski. Jest to organizacja charytatywna, skupiająca lekarzy, pielęgniarki, kapelanów oraz tzw. wolnych wolontariuszy, czyli osoby innych zawodów, przeszkolonych medycznie i psychologicznie do opieki nad ludźmi cierpiącymi na chorobę nowotworową. Wszyscy pracujący w hospicjum są wolontariuszami, czyli pracują bez wynagrodzenia, bowiem opieka jest bezpłatna dla chorych.
- Przyjmujemy pod swoje skrzydła pacjentów w okresie terminalnym choroby nowotworowej - mówi pomysłodawczyni i jednocześnie „koordynator i szefowa” Hospicjum św. Kamila, pełniąca równocześnie obowiązki ordynatora oddziału paliatywnego w wilkowickim szpitalu Anna Byrczek. - Mamy coraz więcej chorych. O tym, że choruje na raka, dowiaduje się codziennie w Polsce 300 osób. W samym Bielsku zapada na nią do 3 tys. ludzi rocznie. Coraz więcej i więcej. Każdemu to się może przytrafić. W ciągu tych kilkunastu lat naszymi pacjentami było i jest 1607 osób, a w samym 2004 r. - 178. Pracuje bądź pracowało w wolontariacie ok. 46 ludzi (obecnie jest ok. 11 lekarzy, 8 pielęgniarek, przy czym ostatnio dołączyły do nas dwie pielęgniarki i 1 lekarz. Mamy dwóch duszpasterzy: ks. Grzegorz Jabłonka i Edward Lasek, psychologa i rehabilitanta. Reszta to ochotnicy różnych zawodów. Każdemu pomożemy, ale pierwszeństwo przy realizowaniu zgłoszeń mają osoby już objęte opieką.
W czasie naszej rozmowy Pani doktor odebrała lub wykonała 14 telefonów, w tym mniej więcej połowa, to nowe zgłoszenia. Jedno z pierwszych pytań, które zadawała, to: czy może pani (pan) teraz swobodnie rozmawiać? Jakie leki przeciwbólowe mąż (żona) otrzymuje?
Najlepiej, gdy chory jest otoczony rodziną. Ale i rodzina czasem już nie potrafi sobie poradzić ze wszystkimi obowiązkami, jest przemęczona.
- Mimo to, gdy chory czuje się bezpiecznie i gdy ból został opanowany, marzy o tym, by być w domu, wśród swoich - opowiada Anna Byrczek. - Czasem jest tak, że ludzie mają tylko umywalkę w mieszkaniu, ubikacja jest na korytarzu, jedna na całe piętro i oni za nic nie chcą iść do szpitala. Wolą w domu. - Pani ordynator zamyśla się - ale jest i tak, że chociaż mają wszystko i miłość rodziny, i wygody, to chcą iść do szpitala. Takie chwytanie się nitki nadziei, myślenie, że przecież w szpitalu coś mogą jeszcze zrobić, pomóc, może zdarzy się cud...
Domowe Hospicjum bardzo się stara, ale zawsze pozostaje problem odchodzenia ludzi samotnych, takich, którzy nie mają nikogo bliskiego. Dlatego też powstała idea zbudowania stacjonarnego hospicjum. Stanie ono na placu zakupionym przez parafię Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Księża pracujący w tej parafii pomagają hospicjum domowemu, np. użyczają nieodpłatnie telefonu, sal na spotkania i miejsca na magazynowanie sprzętu. Powstało też salwatoriańskie Stowarzyszenie, którego głównym celem jest zbieranie funduszy na budowę tego hospicjum. Stowarzyszenie hospicyjne zostało zarejestrowane jako instytucja pożytku publicznego, co pozwoli mu jeszcze zaoszczędzić, np. na opłatach urzędowych czy podatkach. Każdy, kto będzie tego sobie życzył, może na budowę hospicjum przeznaczyć 1% swojego podatku (trzeba to zaznaczyć w czasie wypełniania PIT). Stowarzyszenie również przygotowało cegiełki, które rozprowadzało od października 2004 r. do początków stycznia br. Tylko w dniach 6-7 października 2004 r. Stowarzyszenie zebrało 3553 zł. Obecnie Stowarzyszenie pomaga również hospicjum domowemu, przeznaczając na jego działalność pewne sumy. Przystąpiło ono również do ogólnopolskiej akcji Pola Nadziei, w którym chęć udziału wyraziło 39 placówek i szkół oraz Urząd Miejski w Bielsku-Białej.
- Trzeba pomóc Księdzu Proboszczowi i tym dzielnym ludziom - mówi Grażyna Chorąży, pracująca w Stowarzyszeniu. - Musiałam się za to zabrać, inaczej nie mogłabym chyba zasnąć. I jak wiele zrobiliśmy! Oczywiście, trzeba jeszcze więcej zrobić, ale działamy, działamy! Bo kto może człowiekowi pomoc, jak nie inny człowiek?!
- To bardzo ważne, żeby cierpiący człowiek miał przy sobie życzliwe, wiedzące co robić osoby - kontynuuje ks. Grzegorz Jabłonka - dlatego też warto przyjść do nas, poradzić się, uzyskać pomoc, również duchową. My opiekujemy się całymi rodzinami, także po odejściu bliskiej osoby. To jest bardzo ważne, by ktoś wysłuchał, pocieszył...
- Dla mnie najgorszą sprawą, która by mi się mogła przytrafić i czego bardzo nie chcę - mówi doktor Anna Byrczek - jest utrata przeze mnie wiary. Nie potrafiłabym z tym żyć. Bo jak sobie poradzić w życiu bez wiary w Boga? No, niech pani powie, jak? Najtrudniejsza dla lekarza jest chwila, gdy podejmuje on decyzję o zaprzestaniu leczenia choroby i przejściu na leczenie objawowe, tzn. takie, które już choremu nie szkodzi, ale też i nie zahamuje gwałtownie rozwijającej się choroby. To wielka odpowiedzialno wiedzieć choremu. Ale niektórzy chorzy już czują się zmęczeni. Miałam taką pacjentkę, dziecko jeszcze, która powiedziała mamie, by ją zabrała ze szpitala, ona już nie ma siły. A jak tego nie zrobi, to się przestanie do niej odzywać. I jak miała ta biedna matka postąpić? Podobnie trudne jest odchodzenie chorych. Ja nie potrafię tej nocy zasnąć. Oczywiście, mówi się, że powinnam się przyzwyczaić... A do tego nie da się przyzwyczaić. Ale to dobrze, że ci ludzie czują bliskość osoby, którą obchodzą, że nie umierają samotni, wylęknieni, nikogo nieobchodzący... A my... Cóż, zostajemy z rodziną, czasem są to jeszcze młode osoby, dzieci. To są trudne rozmowy. Ale potrzebne. I mogą dotyczyć każdego z nas. O! Proszę zobaczyć. Ten obraz namalowała żona naszego pacjenta, która później też została naszą podopieczną.
Takie przykłady można by mnożyć...

„Babcia pątniczka” z Włoch już na Jasnej Górze

2019-08-21 18:46

it / Jasna Góra (KAI)

95-letnia Emma Morosini, Włoszka, która wybrała się w samotną pieszą pielgrzymkę na Jasną Górą pokonując ok. 1 tys. jest już u celu. - Ostatnie owoce mojego życia: modlitwę o pokój na świecie, za kapłanów i młodych chciałam przynieść tutaj Matce Bożej - powiedziała pątniczka, która do częstochowskiego Sanktuarium dotarła późnym po południem. Pierwsze kroki skierowała przed Cudowny Obraz, gdzie długo się modliła a potem spotkała się z Paulinami. Przeor klasztoru ucałował jej ręce i podziękował za pielgrzymi trud ofiarując ryngraf Jasnogórskiej Pani i różaniec.

BPJG

Zapytana skąd pomysł na tak szaloną w jej wieku wyprawę odpowiedziała, że jest to realizacja jej postanowień. - Od 25 lat jestem w drodze, od dnia kiedy zostałam cudownie uzdrowiona. Postanowiłam sobie, że każdego roku przez trzy miesiące będę pielgrzymować i tak od 70. roku mojego życia trzy miesiące jestem w drodze - podkreśliła pątniczka. Pierwszym sanktuarium, które nawiedziła było Lourdes a potem Fatima. Teraz przyszła pora na Jasną Górę.

- Pomyślałam, że te ostatnie owoce mojego życia chcę przynieść Matce Bożej tutaj, modlitwę o pokój na świecie, za kapłanów i za młodzież. To są najważniejsze intencje, które możemy zawierzyć tylko Maryi - wyznała. Podkreśliła, że „to taka malutka kropelka, którą może dodać do oceanu”.

- To mnie uszczęśliwia, że mogę tu być, w tym Sanktuarium, które kocham – podkreśliła.

- Chcę podziękować Dziewicy Maryi za to, że mnie tu wezwała, to Jej wołanie sprawiało, że nawet kiedy byłam zmęczona wieczorem, to przychodził nowy dzień i znowu nowe siły. To jest piękne doświadczenie odkryć, że Matka Boża trzyma Cię za rękę i mówi „dawaj dalej”, jeszcze kroczek - wyznała Emma Morosini.

Pątniczka wyraziła wielką wdzięczność wszystkim, którzy się za nią modlili.

- To bardzo ważne, by mieć przyjaciół, którzy się za Ciebie modlą, nie ma pielgrzymowania, pokonywania drogi, trudności, bez modlitwy, bez niej to „nie wychodzi”.

Niestrudzona kobieta opowiadała o różnych „przeszkodach” w drodze. - Czasem było tak, że robiłam cztery kroki i musiałam się zatrzymać. Zawsze wtedy pojawiał się człowiek – anioł, który pomagał. Pytałam się mądrego kapłana czy mogę pielgrzymując tę pomoc przyjmować a on odpowiedział: „ty masz swoje lata, Matka Boża zna twój wiek i nie wolno ci odmawiać, gdy ktoś zaoferuje pomoc”.

- Ta pomoc była wielka – przekonuje i dodaje: „myślałam, że dotrę na Jasną Górę na koniec roku, robiąc te cztery kroki i postój, ale dzięki życzliwym ludziom udało się dotrzeć już teraz”.

Z uśmiechem wspomina, że dziękuje za pomoc wielu osobom, także polskim policjantom. - Kiedy pomyliłam drogę i poszłam w innym kierunku na trasie, to zaoferowali swoją pomoc przez podwiezienie służbowym samochodem i wyprowadzenie na właściwą drogę – podkreślała.

Wyznawała, że Maryja jest dla niej jak mama. - Nie mam już nikogo z bliskich na świecie i dlatego jestem Jej córką i Ona mnie prowadzi – stwierdziła.

Zapytana o przesłanie płynące z dziś z Jasnej Góry odpowiedziała z przekonaniem: „chciałabym byście mieli zaufanie i wiarę, że Matka Boża wszystkich kocha, mądrych i głupich, że jest Matką a Matka kocha bardziej trudne dzieci. Ufajcie, bądźcie pewni, że Matka Boża nas kocha”. – Zaufanie, wiara, módlcie się, módlcie się – mówiła.

Włoszka wyruszyła ze swego rodzinnego miasta Castiglione delle Stiviere nad jeziorem Garda. W samotnej pielgrzymce na Jasną Górę miała do pokonania ok. 1000 km. Jej znakiem rozpoznawczym jest pomarańczowa, odblaskowa kamizelka, jasny kapelusz i różaniec. Prowadzi za sobą niewielki wózek, w którym ma wszystko, co niezbędne w drodze. Na noclegi zatrzymywała się w różnych miejscach, domach prywatnych, parafiach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Małe zwycięstwo Węgrów nad lobby LGBT

2019-08-22 17:25

vaticannews / Budapeszt (KAI)

Węgrzy odnieśli małe zwycięstwo nad lobby homoseksualnym w Budapeszcie, po tym, jak środowiska broniące małżeństwa i rodziny oprotestowały kontrowersyjną kampanię reklamową firmy Coca-Cola.

wikipedia.org

Wcześniej w tym miesiącu największy producent napojów na świecie rozpoczął kampanię promującą LGBT. Na dworcach i przystankach autobusowych zawisły plakaty przedstawiające pary jednopłciowe pijące popularny napój oraz hasła: „Miłość to miłość”, „Zero cukru, zero uprzedzeń”, czy „Bez cukru, bez przesądów”. Kampania spotkała się z szerokim protestem ze strony społeczeństwa i polityków.

Ponad 41 tys. podpisów pod petycją na stronie CitizenGO, a także bojkot produktów firmy Coca-Cola w sklepach spowodowały, że międzynarodowa firma wycofała się z tej kampanii reklamowej w stolicy Węgier. Prezes CitizenGO na Węgrzech, Eszter Zaymus, wzywa do dalszego bojkotowania Coli, która nie przestaje lobbować na rzecz LGBT. Podobny apel, w mediach społecznościowych, skierował premier Victor Orbán.

Petycja obywateli Węgier podkreślała, że instytucja małżeństwa zakłada się na nierozerwalnym związku kobiety i mężczyzny oraz że rodzina jest jednostką fundamentalną dla przetrwania narodu. Wzywała ona władze do „trzymania w ryzach lobby LGBT, aby nie narażać na szwank publicznych morale”. Petycja dotyka również tematu prawa rodziców do decydowania o tym, kiedy i jak będą edukować swoje dzieci w temacie ludzkich relacji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem