Odnowa liturgii

Celem Ruchu Światło-Życie jest, by każdy uczestnik po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego Pana i Zbawiciela, uczestniczył w formacji w grupie uczniów Jezusa, a następnie we wspólnocie diakonijnej podjął konkretną służbę w Kościele i świecie.
Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Ruchu Światło-Życie i kandydat na ołtarze, pisał: „Spojrzenie na liturgię w świetle tajemnicy Chrystusa Sługi pozwoli nam głębiej zrozumieć sens liturgii w ogóle i jej odnowy w posoborowym Kościele. Liturgia nie jest niczym innym, jak nieustannym uobecnianiem i stawaniem w obliczu Kościoła w każdym czasie, w każdym miejscu”. Ks. Blachnicki był prekursorem posoborowej odnowy liturgii w polskim Kościele, ale zawsze pamiętał - i przed tym przestrzegał innych - by w liturgii niczego samemu dowolnie nie zmieniać. „Formę liturgii, jej treść, sposób sprawowania, nawet w najdrobniejszych szczegółach, określa Kościół, a wszyscy w Kościele są zobowiązani do sprawowania liturgii w duchu posłuszeństwa” - pisał.
Takiemu liturgicznemu wychowaniu podporządkowana jest formacja oazowa, a w niej w sposób szczególny Kurs Oazowy dla Animatorów Liturgii (KODAL). Zadaniem oazowych rekolekcji specjalistycznych jest odpowiednie przygotowanie animatorów do podjęcia różnorakich posług w Kościele i w samym ruchu oazowym. Są one skierowane do osób, które pragną włączyć się w posługę wybranej przez siebie diakonii (posługi) specjalistycznej. Warto zaznaczyć, że mówiąc o zaangażowaniu młodych w celebrację liturgiczną, zawsze podkreśla się słowo: „posługa”. Liturgia gromadzi wspólnotę parafialną, a wspólnota powstaje tam, gdzie wszyscy, zgodnie ze swoim charyzmatem, podejmują służbę dla jej budowania. Ważne jest zatem, by podejmowana aktywność i zaangażowanie w czasie trwania celebracji było podporządkowanie dobru całej wspólnoty i jej służyło. Marek ze Strzelec Krajeńskich mówi, że został ministrantem, aby służyć i być bliżej Chrystusa w czasie Jego „bezkrwawej ofiary”. „W momencie przeistoczenia przywołuję w sobie obraz z życia i działalności Jezusa, szukam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania” - mówi o swoim przeżywaniu Eucharystii. W parafii nie tylko służy przy ołtarzu, ale także czyta czytanie mszalne, zbiera ofiary, posługuje przy chrztach.

Zrozumienie i zaangażowanie

Kurs Oazowy Dla Animatorów Liturgii to rekolekcje przygotowujące do posługi w diakonii liturgicznej oraz do podjęcia odpowiedzialności za liturgię. Pierwszy KODAL w naszej diecezji odbył się w dniach 23 stycznia - 1 lutego 1993 r. w Zielonej Górze. Każdego dnia rekolekcji, obok Eucharystii i wspólnych modlitw brewiarzowych, odbywają się ćwiczenia praktyczne z liturgii, synteza biblijna i synteza liturgiczna oraz namiot spotkania, czyli medytacja. Taki układ rekolekcji pozwala zaszczepić w młodych nie tylko znajomość liturgii, ale także szacunek dla jej zasad i zrozumienie jej głębi. Jak pisał ks. Blachnicki: „Liturgia uobecnia posłuszeństwo Chrystusa i nie można sprawować liturgii godnie i we właściwym duchu, jeżeli się jest poza posłuszeństwem. Nic tak bardzo nie sprzeciwia się istocie liturgii, jak brak posłuszeństwa, jak pewna subiektywna dowolność, stawianie swego «widzimisię», własnego odczuwania ponad Tradycję, ponad wolę Kościoła, tak wyraźnie określoną w dokumentach, w przepisach liturgicznych”. Paweł z Lubska, tegoroczny uczestnik KODAL-u, mówi, że stara się uczestniczyć w Eucharystii ze spokojem, godnością i szacunkiem, choć - jak sam przyznaje - „nie zawsze mi to wychodzi”. Problem ze skupieniem na istocie tego, co podczas Eucharystii się dokonuje, mają także dziewczęta zaangażowane w przygotowanie darów, modlitwy powszechnej czy komentarzy. W ramach KODAL-u utworzono więc grupę dla dziewcząt, by i one mogły uczyć się takiego posługiwania w czasie Mszy św., które nie przesłania istoty tego, co dokonuje się na ołtarzu. Dla Natalii z Czerwieńska każda posługa jest czymś ważnym, „wiem, że powinnam służyć na chwałę Panu, ale nie zawsze tak to u mnie wygląda” - przyznaje.
W formacji liturgicznej zachęca się, by formę liturgii przyjmować jako światło, jako coś, co przekazuje treści, które są prawdą i które objawiają prawdę Bożą. Życie musi być podporządkowane światłu, a światło musi być wcielane w nasze życie. „I stąd - pisze ks. Blachnicki - to dążenie, żeby najpierw głęboko wniknąć w treść liturgicznego znaku i symbolu i postawić pytanie: Co Bóg chce nam przekazać przez Kościół, przez dany obrzęd, znak liturgiczny? Dlatego liturgia zakłada zawsze najpierw zrozumienie”. Pochylanie się podczas rekolekcji nad tajemnicą Eucharystii wymaga najpierw wysiłku rozumu, żeby światło przekazane w jej znakach, w symbolach, zajaśniało najpierw w umysłach tych, którzy podejmują konkretne posługi na Mszy św. - czytają czytania, śpiewają psalm, prowadzą śpiew, posługują przy ołtarzu, niosą dary, przygotowują modlitwę powszechną. Potem trzeba się tym treściom podporządkować, trzeba chcieć całego siebie zaangażować w posługiwanie na liturgii. Inaczej - zamiast współprzeżywania - będzie stres, bujanie w obłokach, znudzenie, brak skupienia.

Liturgia życia

W całej formacji liturgicznej w Ruchu Światło-Życie u podstaw leży zasada zawarta w nazwie ruchu - „światło-życie”. Ona obowiązuje we wszystkim, ale w sposób szczególny właśnie w liturgii. „To nie tylko słowo Boże jest światłem, które musi stawać się życiem, ale liturgia musi w tym znaczeniu stawać się liturgią życia - liturgią żywą, której towarzyszy zaangażowanie osoby” - pisze Założyciel. Grzegorz z Sulechowa w swojej parafii jest lektorem i mówi, że stara się wykonywać tę posługę tak, jak przystoi lektorowi. Żadna osoba nie może angażować się w rzeczy, których nie rozumie, których nie stara się poznać. Lektor, który nie wie, co to znaczy być lektorem, nie tworzy z dokonującą się celebracją liturgiczną harmonijnej całości. W oazie pielęgnuje się mystagogię, czyli wprowadzanie w misterium, a nie - jak mówi ks. Blachnicki - „tresurę liturgiczną”, choć i na ćwiczenia ceremonii liturgicznych jest miejsce. Każdy uczestnik Eucharystii, a tym bardziej ktoś, kto podejmuje w czasie Mszy św. konkretną posługę, musi wejść poprzez rozum i poprzez wolną akceptację w świat znaków liturgicznych, zwłaszcza sakramentalnych, gdyż to jest właśnie misterium zbawienia. Mariusz z Głogowa jest wdzięczny Panu Bogu za dar posługiwania na Mszy św.: „Bez Pana Boga bym tego nie osiągnął, więc wiem, że wszystko nam od Niego” - przyznaje.
„Liturgia jest szkołą życia chrześcijańskiego. Liturgia jest również szkołą wolności osoby ludzkiej. Dlatego ciągle na nowo trzeba podejmować wysiłek, aby liturgia zajmowała należyte miejsce w życiu naszego ruchu, w całej pracy formacyjnej, żebyśmy byli dla innych znakiem, jak przez właściwe podejście do liturgii, przez uczestnictwo w niej wzrastać w życiu chrześcijańskim, dochodzić do dojrzałej wiary i do wzrostu nowego człowieka, i jak budować przez to nową wspólnotę i nową kulturę - pisze w Charyzmacie Ruchu Światło-Życie ks. Blachnicki. Niech te słowa stają się coraz częściej codziennością jak największej liczby młodych ludzi w naszych parafiach.