Reklama

Posługa liturgiczna młodych

Światło znaków

Barbara Dziadura
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 8/2005

Piątkowa, wieczorna Msza św. w parafii. Do Mszy św. służy sześciu lektorów i czterech ministrantów. Śpiewa schola. Niesione są dary, przygotowana jest modlitwa powszechna. Po Mszy św. w salkach parafialnych odbywa się spotkanie oazowe. Od lat Ruch Światło-Życie w naszej, i nie tylko, diecezji ożywia wspólnotę parafialną, uaktywnia zaangażowanie świeckich podczas celebracji liturgicznych.

Odnowa liturgii

Celem Ruchu Światło-Życie jest, by każdy uczestnik po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego Pana i Zbawiciela, uczestniczył w formacji w grupie uczniów Jezusa, a następnie we wspólnocie diakonijnej podjął konkretną służbę w Kościele i świecie.
Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Ruchu Światło-Życie i kandydat na ołtarze, pisał: „Spojrzenie na liturgię w świetle tajemnicy Chrystusa Sługi pozwoli nam głębiej zrozumieć sens liturgii w ogóle i jej odnowy w posoborowym Kościele. Liturgia nie jest niczym innym, jak nieustannym uobecnianiem i stawaniem w obliczu Kościoła w każdym czasie, w każdym miejscu”. Ks. Blachnicki był prekursorem posoborowej odnowy liturgii w polskim Kościele, ale zawsze pamiętał - i przed tym przestrzegał innych - by w liturgii niczego samemu dowolnie nie zmieniać. „Formę liturgii, jej treść, sposób sprawowania, nawet w najdrobniejszych szczegółach, określa Kościół, a wszyscy w Kościele są zobowiązani do sprawowania liturgii w duchu posłuszeństwa” - pisał.
Takiemu liturgicznemu wychowaniu podporządkowana jest formacja oazowa, a w niej w sposób szczególny Kurs Oazowy dla Animatorów Liturgii (KODAL). Zadaniem oazowych rekolekcji specjalistycznych jest odpowiednie przygotowanie animatorów do podjęcia różnorakich posług w Kościele i w samym ruchu oazowym. Są one skierowane do osób, które pragną włączyć się w posługę wybranej przez siebie diakonii (posługi) specjalistycznej. Warto zaznaczyć, że mówiąc o zaangażowaniu młodych w celebrację liturgiczną, zawsze podkreśla się słowo: „posługa”. Liturgia gromadzi wspólnotę parafialną, a wspólnota powstaje tam, gdzie wszyscy, zgodnie ze swoim charyzmatem, podejmują służbę dla jej budowania. Ważne jest zatem, by podejmowana aktywność i zaangażowanie w czasie trwania celebracji było podporządkowanie dobru całej wspólnoty i jej służyło. Marek ze Strzelec Krajeńskich mówi, że został ministrantem, aby służyć i być bliżej Chrystusa w czasie Jego „bezkrwawej ofiary”. „W momencie przeistoczenia przywołuję w sobie obraz z życia i działalności Jezusa, szukam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania” - mówi o swoim przeżywaniu Eucharystii. W parafii nie tylko służy przy ołtarzu, ale także czyta czytanie mszalne, zbiera ofiary, posługuje przy chrztach.

Zrozumienie i zaangażowanie

Kurs Oazowy Dla Animatorów Liturgii to rekolekcje przygotowujące do posługi w diakonii liturgicznej oraz do podjęcia odpowiedzialności za liturgię. Pierwszy KODAL w naszej diecezji odbył się w dniach 23 stycznia - 1 lutego 1993 r. w Zielonej Górze. Każdego dnia rekolekcji, obok Eucharystii i wspólnych modlitw brewiarzowych, odbywają się ćwiczenia praktyczne z liturgii, synteza biblijna i synteza liturgiczna oraz namiot spotkania, czyli medytacja. Taki układ rekolekcji pozwala zaszczepić w młodych nie tylko znajomość liturgii, ale także szacunek dla jej zasad i zrozumienie jej głębi. Jak pisał ks. Blachnicki: „Liturgia uobecnia posłuszeństwo Chrystusa i nie można sprawować liturgii godnie i we właściwym duchu, jeżeli się jest poza posłuszeństwem. Nic tak bardzo nie sprzeciwia się istocie liturgii, jak brak posłuszeństwa, jak pewna subiektywna dowolność, stawianie swego «widzimisię», własnego odczuwania ponad Tradycję, ponad wolę Kościoła, tak wyraźnie określoną w dokumentach, w przepisach liturgicznych”. Paweł z Lubska, tegoroczny uczestnik KODAL-u, mówi, że stara się uczestniczyć w Eucharystii ze spokojem, godnością i szacunkiem, choć - jak sam przyznaje - „nie zawsze mi to wychodzi”. Problem ze skupieniem na istocie tego, co podczas Eucharystii się dokonuje, mają także dziewczęta zaangażowane w przygotowanie darów, modlitwy powszechnej czy komentarzy. W ramach KODAL-u utworzono więc grupę dla dziewcząt, by i one mogły uczyć się takiego posługiwania w czasie Mszy św., które nie przesłania istoty tego, co dokonuje się na ołtarzu. Dla Natalii z Czerwieńska każda posługa jest czymś ważnym, „wiem, że powinnam służyć na chwałę Panu, ale nie zawsze tak to u mnie wygląda” - przyznaje.
W formacji liturgicznej zachęca się, by formę liturgii przyjmować jako światło, jako coś, co przekazuje treści, które są prawdą i które objawiają prawdę Bożą. Życie musi być podporządkowane światłu, a światło musi być wcielane w nasze życie. „I stąd - pisze ks. Blachnicki - to dążenie, żeby najpierw głęboko wniknąć w treść liturgicznego znaku i symbolu i postawić pytanie: Co Bóg chce nam przekazać przez Kościół, przez dany obrzęd, znak liturgiczny? Dlatego liturgia zakłada zawsze najpierw zrozumienie”. Pochylanie się podczas rekolekcji nad tajemnicą Eucharystii wymaga najpierw wysiłku rozumu, żeby światło przekazane w jej znakach, w symbolach, zajaśniało najpierw w umysłach tych, którzy podejmują konkretne posługi na Mszy św. - czytają czytania, śpiewają psalm, prowadzą śpiew, posługują przy ołtarzu, niosą dary, przygotowują modlitwę powszechną. Potem trzeba się tym treściom podporządkować, trzeba chcieć całego siebie zaangażować w posługiwanie na liturgii. Inaczej - zamiast współprzeżywania - będzie stres, bujanie w obłokach, znudzenie, brak skupienia.

Reklama

Liturgia życia

W całej formacji liturgicznej w Ruchu Światło-Życie u podstaw leży zasada zawarta w nazwie ruchu - „światło-życie”. Ona obowiązuje we wszystkim, ale w sposób szczególny właśnie w liturgii. „To nie tylko słowo Boże jest światłem, które musi stawać się życiem, ale liturgia musi w tym znaczeniu stawać się liturgią życia - liturgią żywą, której towarzyszy zaangażowanie osoby” - pisze Założyciel. Grzegorz z Sulechowa w swojej parafii jest lektorem i mówi, że stara się wykonywać tę posługę tak, jak przystoi lektorowi. Żadna osoba nie może angażować się w rzeczy, których nie rozumie, których nie stara się poznać. Lektor, który nie wie, co to znaczy być lektorem, nie tworzy z dokonującą się celebracją liturgiczną harmonijnej całości. W oazie pielęgnuje się mystagogię, czyli wprowadzanie w misterium, a nie - jak mówi ks. Blachnicki - „tresurę liturgiczną”, choć i na ćwiczenia ceremonii liturgicznych jest miejsce. Każdy uczestnik Eucharystii, a tym bardziej ktoś, kto podejmuje w czasie Mszy św. konkretną posługę, musi wejść poprzez rozum i poprzez wolną akceptację w świat znaków liturgicznych, zwłaszcza sakramentalnych, gdyż to jest właśnie misterium zbawienia. Mariusz z Głogowa jest wdzięczny Panu Bogu za dar posługiwania na Mszy św.: „Bez Pana Boga bym tego nie osiągnął, więc wiem, że wszystko nam od Niego” - przyznaje.
„Liturgia jest szkołą życia chrześcijańskiego. Liturgia jest również szkołą wolności osoby ludzkiej. Dlatego ciągle na nowo trzeba podejmować wysiłek, aby liturgia zajmowała należyte miejsce w życiu naszego ruchu, w całej pracy formacyjnej, żebyśmy byli dla innych znakiem, jak przez właściwe podejście do liturgii, przez uczestnictwo w niej wzrastać w życiu chrześcijańskim, dochodzić do dojrzałej wiary i do wzrostu nowego człowieka, i jak budować przez to nową wspólnotę i nową kulturę - pisze w Charyzmacie Ruchu Światło-Życie ks. Blachnicki. Niech te słowa stają się coraz częściej codziennością jak największej liczby młodych ludzi w naszych parafiach.

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Adrian Józef Galbas SAC – biskupem pomocniczym diecezji ełckiej

2019-12-12 12:37

KAI

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, prowincjał Księży Pallotynów w Poznaniu został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka biskupem pomocniczym diecezji ełckiej. Decyzję Papieża ogłosiła dziś w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce.


Ks. Adrian Józef Galbas SAC

Biskup nominat Adrian Józef Galbas ma 51 lat. Jest doktorem teologii duchowości. Studiował też dziennikarstwo. W czasie dotychczasowej posługi pełnił m.in. funkcję prefekta alumnów w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie. Był też proboszczem parafii pw. św. Wawrzyńca w Poznaniu oraz radcą prowincjalnym. Od 2011 roku pełni funkcję przełożonego prowincjalnego pallotyńskiej Prowincji Zwiastowania Pańskiego z siedzibą w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, urodził się 26 stycznia 1968 roku w Bytomiu. W 1987 roku został przyjęty do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. W latach 1987-1993 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Śluby wieczyste złożył 10 września 1993 roku w Zakopanem, a 7 maja 1994 r. roku w Ołtarzewie został wyświecony na kapłana.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC od 1994 do 1995 r. był wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła w Łodzi. W latach 1995 – 1998 studiował na KUL-u teologię oraz komunikacje i dziennikarstwo. W latach 1998-2002 pełnił funkcje prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie., a od 2002 do 2005 był radcą w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. W latach 2002 – 2003 był też sekretarzem ds. Apostolstwa w Częstochowie. W 2003 roku został proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Poznaniu i był nim do 2011 roku. Jednocześnie od 2008 do 2011 roku pełnił także funkcję radcy w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC w 2012 roku otrzymał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Od 2011 roku jest prowincjałem Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

BP KEP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem