Reklama

Duchowość

Miłość zza krat

2013-02-01 15:00

[ TEMATY ]

zakon

zakonnica

Dorota Niedźwiecka

Prowadzą szkoły, sierocińce, pracują w szpitalach. Taka praca sióstr zakonnych na pewno jest potrzebna. Ale żeby zamknąć się za kratami klauzury i godzinami modlić za innych…?

- Poezja - pomyślałam, gdy kilka lat temu usłyszałam od znajomego zakonnika, że modlitwa sióstr klauzurowych jest jak wieże kościołów, wystrzeliwująca w niebo. To ona podtrzymuje świat, jest przeciwwagą wobec popełnianych grzechów. - Melancholijna poezja, piękne porównania. Tylko: co to znaczy?

Sprawa do rozsupłania

Wstają o godz. 5 rano. Ok. 7 godzin spędzają na modlitwie, w dzień adorują Pana Jezusa przez godzinę, co drugą noc - przez dwie godziny. Tak jest u Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji. W innych klasztorach klauzurowych jest podobnie. Siostry wykonują poza tym zwykłe domowe prace, uprawiają ogród, troszczą się o bibliotekę i archiwum, zajmują się chorymi, haftują, a także szyją szaty liturgiczne. I towarzyszą innym w radościach i problemach. - Ludzie powierzają nam różne, zagmatwane nieraz sprawy. Po ludzku: trudno na nie odpowiedzieć, znaleźć rozwiązanie… Są osoby, które dzwonią często, proszą, np. o wsparcie duchowe w walce z konkretną pokusą. Są tacy, którzy piszą tylko raz, z głębi własnej rozpaczy: cierpiący na depresję, narkomani, sataniści… Klaryski z Ząbkowic powierzają te prośby Bogu przed wspólną Koronką do Bożego Miłosierdzia, dołączają do różańca. - Każda siostra w nadesłanych do nas intencjach odprawia także swoją adorację i inne modlitwy osobiste, ofiarowuje wyrzeczenia, problemy, swoje choroby i słabości - mówią.

Reklama

Przenikanie rzeczywistości

- Gdy wstępuje się do klasztoru klauzurowego, Pan Bóg daje łaskę wpatrywania się w Hostię - wyjaśniała mi kiedyś s. Jadwiga, benedyktynka sakramentka z Wrocławia. - Mamy świadomość, że Jezus w Komunii św. jest żywą Osobą. Jego spojrzenie nas przyciąga. To tak jak z zakochanymi, którzy mogą godzinami wpatrywać się w siebie i porozumiewają się wzrokiem. - Adorację można nazwać ciszą albo miłością i obecnością (s. Elżbieta od Trójcy Świętej). - Wraz z poznaniem Chrystusa, wzrasta moja miłość do Niego - tłumaczy s. Miriam od Jezusa Ukrzyżowanego. - A im bardziej Go kocham, tym bardziej rozumiem. Na początku adorowanie jest bardzo łatwe. Człowiek marzy o znalezieniu się w kaplicy i przebywaniu w Jego obecności. Gdy bolą kolana, bierze się ze sobą poduszkę, by móc jak najdłużej wytrwać na klęczkach. Później jest trudniej, bo Jezus oczyszcza miłość, wypróbowuje wierność modlitwie. S. Miriam „chwyta się” wtedy słów z Ewangelii: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”. Mówi Jezusowi, że chce tu być i prosi, by zamienił jej zmęczenie w modlitwę. Wpatrując się w Eucharystię, siostry dostrzegają własne wady. - Tak jak łatwiej dostrzec plamy, np. na szybie, gdy pada na nią snop światła, tak my zauważamy je, oświetlone promieniami Jego miłości. Wtedy rodzi się pragnienie przeproszenia i oczyszczenia. Dlatego benedyktynki co dwa tygodnie przystępują do sakramentu pokuty.

Głos „ze świata”

- Ciekawe, jak byśmy wyglądali, gdyby nie ich modlitwa - Ula, moja koleżanka, zamyśliła się, gdy opowiadałam jej o przyjaciółce - siostrze klauzurowej. Siostry, mimo że oddzielone od świata kratą, są blisko ludzkich spraw. - Gdy mam problem czy dylemat duchowy, mogę tu przyjść i otwarcie o nim porozmawiać - mówi Ewelina Rak (24 lata), zaprzyjaźniona od 6 lat z klaryskami z Ząbkowic Śląskich. - Niejeden raz usłyszałam słowa pełne zrozumienia, że siostra także doświadczyła podobnych problemów czy dylematów. Nie usłyszałam formalnych tekstów, ale słowa świadczące o tym, że jest blisko moich problemów. W trudnych chwilach doświadczam też mocy ich modlitwy.

Nie jest słodko, ale…

To powołanie z punktu widzenia psychologii trudne. Może nawet niemożliwe do spełnienia… Wciąż te same twarze. Różne temperamenty, wady i przyzwyczajenia współsióstr. Codzienność normalna aż do bólu. A łaska buduje przecież na naturze: na zaletach i słabościach, które czasem trudno w drugim zaakceptować. „Ukochałam życie za klauzurą” - usłyszałam kiedyś od siostry, która zanim wstąpiła do klasztoru, doświadczyła „świeckiego życia”. Miłości narzeczeńskiej, planów o wspólnej przyszłości. - Doświadczyłam piękna ludzkiej miłości i dzięki temu wiem, o ile piękniejsza jest miłość Boga - mówi, a jej oczy są pełne wewnętrznego blasku. Powołanie to moja odpowiedź na głos Wiekuistego, który słyszę w sercu.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Tysiące czapek do Afganistanu

2019-12-04 17:01

[ TEMATY ]

pomoc

zakonnica

Afganistan

Archiwum Fundacji „Redemptoris Missio”

Wydziergała już tysiące czapek, które powędrowały do Afgańskich dzieci. Siostra Cecylia Śmiech, Urszulanka Unii Rzymskiej. Siostra pochodzi z Tyńca. W w zakonie spędziła 63 lata z tego ponad 20 lat w placówce w Poznaniu.

Poza codziennymi obowiązkami klasztornymi, modlitwą i kontemplacją, znalazła Siostra czas na wypełnianie specyficznej misji – dzierganiu wełnianych czapek przeznaczonych dla potrzebujących dzieci w Afganistanie. Ma ich już na swoim koncie ponad 3 tysiące! Siostra Cecylia jest inicjatorką pierwszego, poznańskiego klubu Włóczkersów. Klubowicze wykonali łącznie ponad 70 tys. czapek. Jak to wszystko się zaczęło? Siostra wspomina, że impuls wyszedł 10 lat temu od przełożonej zakonu. Siostra przełożona przeczytała apel polskich żołnierzy stacjonujących w Afganistanie, w którym wspominali o wielkiej biedzie dzieci i ich potrzebach. Przełożona przyszła do mnie z propozycją, że skoro potrafię robić na drutach, to może zrobimy coś dla tych dzieci.

Posłuchaj rozmowy z s. Cecylią

- Zrobiłam pierwszych 120 sztuk. Powędrowały do Afganistanu dzięki Fundacji Redemptoris Missio. To był pierwszy transport. Okazało się, że czapki się przydały, więc zdecydowałam robić je dalej. Poinformowano o tym wydarzeniu w mediach i nagle pojawiło się sporo pań, które uznały że mogą też w taki sposób pomagać. Swoją postawą, zainspirowała siostra Cecylia do działania wiele osób.

Archiwum Fundacji „Redemptoris Missio”

Zawiązał się wspomniany Klub Włóczkersów. Dziś trudno zliczyć ile kobiet dzierga czapki dla afgańskich dzieci. Podobne Kluby zaczęły powstawać w całej Polsce. W bibliotekach, domach kultury i prywatnych mieszkaniach. Jeden z nich powstał na oddziale kobiecym... w areszcie śledczym. „Robienie na drutach jest formą terapii, wycisza” - mówi siostra, ale przede wszystkim to wielka radość, że możemy w taki sposób pomóc. Największa radość jest wtedy, kiedy otrzymujemy zdjęcia dzieci w naszych czapkach. To jest nagroda i impuls do dalszego dziergania”. „Pierwszy raz wzięłam druty do ręki, jako dziecko. Miałam wtedy osiem lat. Cała moja wioska robiła na drutach. Z tego się żyło” - wspomina urszulanka.

Za swoją działalność i współpracę z Fundacją Redemptoris Missio, zdobyła siostra Cecylia Śmiech tytuł „Poznanianki Roku 2019”. W drugiej edycji plebiscytu zorganizowanego przez Miasto Poznań, otrzymała prawie pół tysiąca głosów. Wspomina, że zaskoczyło ją to wyróżnienie i podkreśla, że należy się ono całemu „łańcuchowi dobrych ludzi”. Dziękuję zwłaszcza darczyńcom, którzy przesyłają nam włóczkę z całej Polski, dzięki czemu możemy sztrykować coraz szybciej i coraz lepiej”.

Siostra dzierga też drobne „bibeloty”, które rozprowadzane są podczas koncertów charytatywnych, a pozyskane z nich środki, poprzez Fundację, przekazywane są dalej potrzebującym. Misją zakonu jest ewangelizacja przez wychowywanie i nauczanie, przede wszystkim dzieci i młodzieży. Obecnie, w Polsce, siostry prowadzą: przedszkola, szkoły, a także zajęcia na wyższych uczelniach. Zajmują się katechizacją, prowadzą internaty szkolne, akademiki dla studentek i świetlicę środowiskową. Podejmują również działalność misyjną w różnych krajach Ameryki Środkowej, Afryki i Europy Wschodniej.

CZYTAJ DALEJ

Komunia św. nie dla polityków wspierających aborcję

2019-06-07 17:03

[ TEMATY ]

Komunia

lininha_bs/pixabay.com

Prawodawcy, którzy głosowali przeciw ochronie życia poczętego nie powinni podchodzić do Komunii Św. – oświadczyła amerykańska diecezja Springfield. W tym tygodniu w stanie Illinois przegłosowano najbardziej liberalne prawo aborcyjne w Stanach Zjednoczonych. Dzieci będzie można zabijać aż do momentu narodzin.

Dekret i list bp. Thomasa Paprockiego został rozesłany do wszystkich polityków, którzy opowiedzieli się za ustawą. Wymienia on z imienia i nazwiska dwóch deputowanych, którzy publicznie przyznawali się do bycia katolikami, lecz od lat ich czyny świadczą o czymś zupełnie przeciwnym. Tzw. katoliccy politycy wyrządzili szkodę osobom wierzącym w całym kraju – stwierdza amerykański hierarcha.

Ordynariusz Springfield powołuje się na kanon 915. Kodeksu Prawa Kanonicznego, który mówi o tym, że do Komunii św. nie należy dopuszczać m.in. osób trwających z uporem w jawnym grzechu ciężkim. Takim natomiast jest wieloletnie publiczne wspieranie ohydnej zbrodni, jaką jest aborcja. Także wszyscy inni prawodawcy, którzy choćby jednorazowo wsparli projekty wymierzone w świętość ludzkiego życia, nie powinni przyjmować Komunii św., dopóki nie pojednają się z Bogiem i Kościołem.

Kiedy są ludzie, którzy przez swoje zewnętrzne i obiektywne działania, w sposób uporczywy manifestują swój ciężki grzech, jest moim obowiązkiem jako biskupa zareagować na to w sposób adekwatny – mówi bp Paprocki. Powołuje się on także na starożytny traktat Didache, który już u początków chrześcijaństwa zakazywał aborcji i dzieciobójstwa.

Natomiast dla osób, które zasłaniają się epoką posoborową i potrzebą dostosowania do czasów współczesnych, hierarcha cytuje konstytucję „Gaudium et spes” Soboru Watykańskiego II. Stwierdza ona niepodważalnie, że życie podlega „najwyższej ochronie od poczęcia”, a „aborcja i dzieciobójstwo są ohydnymi zbrodniami”.

W ostatnich dniach, nie po raz pierwszy, w sposób dosadny o aborcji wyraził się papież Franciszek, nazywając ją potworną zbrodnią i porównując ją do wynajęcia płatnego zabójcy. „Teraz jednak mamy polityków, którzy uważają się za katolików, mówiąc jednocześnie, że Kościół myli się w sprawach aborcji, eutanazji, małżeństwa i rodziny. Myślę, że nie możemy pozwolić sobie na niekwestionowanie tych stwierdzeń” – powiedział bp Paprocki.

CZYTAJ DALEJ

Indie: profanacja Najświętszego Sakramentu

2020-01-22 20:42

[ TEMATY ]

profanacja

Najświętszy Sakrement

Indie

davideucaristia/pixabay.com

W kościele św. Franciszka z Asyżu w Bengaluru – stolicy stanu Karnataka w południowo-zachodnich Indich, doszło do profanacji Najświętszego Sakramentu. Konsekrowane hostie zostały rozrzucone po posadzce. „Jestem zaszokowany i przepełniony bólem” – powiedział metropolita tamtejszej archidiecezji abp Peter Machado na wieść o tym wydarzeniu.

Sprawcy tego czynu nie ukradli nic z kościoła, stąd przypuszcza się, że chodziło im o zniszczenie świątyni i jej profanację. Arcybiskup wezwał wszystkich wiernych do zadośćuczynienia i najbliższy piątek 24 stycznia wyznaczył w archidiecezji dniem szczególnej adoracji, uwielbienia i przepraszania Jezusa eucharystycznego za popełniony czyn.

„Proszę wszystkich proboszczów i kapelanów, aby przez cały dzień w kościołach był wystawiony Najświętszy Sakrament, aby wszyscy wierni mogli się przed Nim pomodlić” – zaapelował hierarcha.

Zachęcił także do modlitwy w intencji sprawców tego haniebnego czynu, który obraża uczucia religijne wszystkich katolików.

Jedna z organizacji indyjskich zajmujących się obroną praw chrześcijan w tym kraju (United Christian Forum Human Rights – UCFHR) podała przy okazji, że w pierwszych dziewiętnastu dniach stycznia tego roku doszło już do 17 przypadków przemocy wobec chrześcijan. M.in. aresztowano jednego pastora, doszło do kilku aktów przemocy fizycznej oraz w kilku przypadkach zabroniono chrześcijanom spełniania funkcji religijnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję