Ewangelia Łk 23, 35-43

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem». Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: «Jeśli Ty jesteś Królem żydowskim, wybaw sam siebie». Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: «To jest Król żydowski». Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: «Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas». Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił». I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju».

Drodzy!

1. Ostatnia niedziela roku liturgicznego, nazywana Nie dzielą Chrystusa Króla, opisuje scenę ukrzyżowania Jezusa. To musi dziwić. Nie widzimy Chrystusa królującego w chwale, potężnego, wszechmogącego, Sędziego żywych i umarłych, ale ukrzyżowanego. To dziwi i może nawet nie których gorszy. Ktoś wręcz zapyta: czy warto iść za Kimś, kogo tak haniebnie uśmiercono? Czy warto pobierać nauki u Mistrza, któremu zupełnie się nie powiodło, bo wszystko stracił, nawet życie? Wielu tak zrobiło i robi nadal – odchodzi od Jezusa, jak kiedyś niektórzy z uczniów, gdy powie dział, że będzie cierpiał. Dlaczego więc chrześcijanie kończą rok liturgiczny, kontemplując ukrzyżowanie swojego Zbawiciela? To ważne pytanie. Znamy fragment odpowiedzi – ten, który napisał Jezus – ale nie całość, bo swój rozdział każdy z nas nadal pisze. Każdy z nas bowiem – wcześniej czy później, częściej lub rzadziej – przeżywa swój krzyż. To może być choroba, cierpienie, zdrada kogoś z bliskich, przegrana sprawa, rozczarowanie, konflikt itd. Wiele jest w ludzkim życiu krzyży. Jak je przeżywam? Czy jestem pełen złości, zagniewany na Boga i cały świat? Łatwo być radosnym, życzliwym dla innych, przyjacielskim itd., kiedy wszystko układa się pomyślnie. Znacznie trudniej, gdy doświadczamy przeciwności. Wtedy widzi się wyłącznie zło, które mnie spotkało, a zapomina o innych, jakby nie istnieli, jakby cała gorycz zła wylała się wyłącznie na mnie. Jezus uczy nas królować zawsze – w chwilach dobrych i trudnych, kiedy mamy pod górkę albo kiedy z niej schodzimy. On uczy nas dostrzegać innych i także im współczuć, a nie patrzeć wyłącznie na siebie.

2. Czego jeszcze uczy mnie dzisiejszy opis ukrzyżowanego Chrystusa? Myślę, że czegoś bardzo ważnego: abym nigdy nie utracił świadomości swojej godności! Abym ni gdy nie zapomniał, kim jestem, do czego powołał mnie Bóg i za jaką cenę odkupił. Jezus, nawet wisząc na krzyżu, wyśmiewany, poniżany, opluwany itd., nie zapomniał, Kim jest. Mówi do dobrego łotra: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju. Największą klęską człowieka jest zapomnieć o swojej godności. Wtedy nie sposób uwolnić się od nałogów, jeżeli w takowe wpadł. Nie sposób zdobyć się na odwagę, aby się podnieść z jakiegoś upadku, wyplątać z trudności. Największym skarbem człowieka jest świadomość bycia dzieckiem Bożym. Świadomość, że pochodzi od Boga i do Boga wraca. Wtedy jest on w stanie uwolnić się z każdego upodlenia. Trzeba bronić swojej godności. Wiara daje nam siłę, by to czynić, bo w wierze ukryty jest Bóg i obecna Jego łaska, która nas w tym wspiera.

3. Trzecia myśl z dzisiejszej Ewangelii: o wartości prośby. Mówi dobry łotr: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. W ten sposób poprosił Jezusa o życie wieczne. Tak niewiele powiedział, a tak wiele otrzymał. Kultura współczesna oduczyła nas prosić. Raczej mówi się: „Należy mi się”, „Mam prawo wymagać tego czy owe go”, „Zasłużyłem czy zasługuję na to” itd. Gdy nie widzimy natychmiastowego spełnienia naszych oczekiwań, żądań, od razu rusza protest, manifestacja, strajk. Nie chcę powiedzieć, że strajk jest zawsze zły, bowiem bywa i tak, iż pozostaje on jedyną formą „proszenia”, kiedy wielcy nie słyszą albo nie widzą słusznych potrzeb. Mówię o prośbie w domu, między żoną i mężem, w rodzinie itd. Doświadczenie podpowiada, że jest tam mało prośby. Papież Franciszek mówił kiedyś, że życie rodzinne potrzebuje trzech słów: proszę, dziękuję, przepraszam. Może są proste, ale mówią bardzo wiele. Prośba otwiera zaiste wiele drzwi. Św. Jan Chryzostom, wielki mówca, komentując ten fragment Ewangelii, powiedział: „To ten złoczyńca zgarnął sobie raj, nikt wcześniej nie usłyszał takiej obietnicy, ani Abraham, ani Mojżesz, ani prorocy, ani apostołowie, złoczyńca był przed nimi. Ale też wiara jego wyprzedziła tamtych. Zobaczył Jezusa umęczonego, a uwielbił go, jakby był w chwale. Zobaczył Go przybitego do krzyża, a błagał Go, jakby był na tronie. Zobaczył Go potępionego, a prosił o łaskę jak króla. Przedziwny złoczyńco, zobaczyłeś ukrzyżowanego człowieka, a wyznałeś go jako Boga”. Kto prosi, widzi w proszonym jego wewnętrzne piękno, godność, dobroć, gotowość udzielenia mu tego, czego potrzebuje. I to zmienia jego serce. Dzisiejszą niedzielę końca roku liturgicznego starajmy się przeżyć, używając jak najwięcej słów: proszę, dziękuję, przepraszam. Niech zwieńczą nasz rok wiary.

Więcej książek, artykułów, tekstów oraz nagrania audio homilii znajdziesz na stronie internetowej ojca prof. Zdzisława Kijasa: zkijas.com

Redakcja tekstu: dr Monika Gajdecka-Majka

Homilie pochodzą z książki "U źródła Życia. Rozważania na niedziele czasu Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Wielkanocy, Rok A,B,C", wydanej przez wydawnictwo Homo Dei.