- Sprawiedliwość stanowi podstawę ludzkiej moralności. Stąd też jej naruszenie zawsze powoduje niepokój sumienia oraz wprowadza zamęt w relacjach człowieka z Bogiem i kontaktach międzyludzkich. Jest więc ona nieodzowną cnotą w życiu religijnym, moralnym i społecznym. Często jednak jest ona opacznie pojmowana, np. rewolucjoniści czynią " sprawiedliwość" krzywdząc przy tym niewinnych ludzi. Nasuwa się więc potrzeba wyjaśnienia, czym jest sprawiedliwość.

- Sprawiedliwość, w szerszym znaczeniu, jest to cnota skłaniająca nas do oddania Bogu tego co Boskie, bliźniemu - tego co do niego należy, a nam samym - tego co jest nasze. Natomiast, w znaczeniu ściślejszym, sprawiedliwość jest silną i trwałą wolą oddania każdemu człowiekowi tego, co mu się prawnie należy. Przestrzega ona słuszności i równości w stosunkach ludzkich, np. w sprzedaży, w kupnie i innych umowach oraz wymierza nagrodę lub karę według zasługi bądź winy poszczególnych ludzi. Z niej wynikają zachowania ludzkie, jak np. religijność, przywiązanie do rodziców, posłuszeństwo wobec starszych, wdzięczność, prawdomówność, uprzejmość i hojność.

- Z powyższego wynika, iż sprawiedliwość jest podstawą relacji międzyludzkich. Porządkuje ona bowiem życie osobiste i społeczne człowieka. Wprowadza też wartości niezbędne dla jego prawidłowego funkcjonowania. Jakie to są wartości?

- Przede wszystkim pokój. Z niej bowiem wypływa pokój tak dla jednostek, jak i dla całego społeczeństwa. Z jednej strony strzeże naszych praw i nie pozwala nas krzywdzić, zaś z drugiej skłania nas do życzliwości dla bliźnich i broni ich praw. Dzięki temu wprowadza w nas pokój wewnętrzny oraz daje nam pokój z bliźnimi. Ze sprawiedliwości, jak wyżej powiedziano, płynie też pokój dla całego społeczeństwa. Życie społeczne jest tylko wówczas możliwe, jeżeli jedni szanują prawa drugich; jeżeli przełożeni trzymają się słuszności, a podwładni oddają przełożonym, co powinni. Bez sprawiedliwości żadne państwo, żadna organizacja społeczna istnieć nie może. Usuńmy sprawiedliwość, a przemoc i barbarzyństwo zapanują nad światem; ludzkość stanie się trzodą dzikich zwierząt, tępiących się wzajemnie.

- Każdy zatroskany o losy pojedynczych ludzi i całych społeczeństw winien pielęgnować sprawiedliwość. Na co należy zwrócić szczególną uwagę?

- Trzeba nade wszystko przestrzegać sprawiedliwości we wszystkich ludzkich relacjach, np. nie wolno wyrządzać krzywdy bliźniemu, ani na jego osobie, ani na jego majątku, ani na dobrym imieniu; nie można też odmawiać nikomu zasłużonej zapłaty, czy przeszkadzać drugim w nabyciu ich słusznych praw. Człowiek kierujący się sprawiedliwością winien każdemu oddawać to co mu przysługuje.

- Sprawiedliwość jest bez wątpienia ważną cnotą. Jest to oczywiste. Jednak wydaje się, że wielu współczesnych bardziej ceni sobie egoistyczne dążenie do zaspokojenia własnych pragnień, nawet za cenę krzywdy drugiego człowieka. To niewiele ma wspólnego ze sprawiedliwością!

- Rzeczywiście, żądza własnych korzyści i pociechy jest u wielu ludzi tak wielka, że nie chcą nawet poznać praw przysługujących drugiemu człowiekowi, ani przyznać, że komuś wyrządzili krzywdę. Tym radzę, by pokonywali nadmierną i niewłaściwą miłość samego siebie; by nie dbali o dobro własne cudzym kosztem. W ten bowiem sposób działają na szkodę sprawiedliwości i własnego sumienia. Inaczej mówiąc szkodzą samym sobie, gdyż z każdego czynu rozliczy ich Bóg. Tacy ludzie winni często przypominać sobie, że wszystko to co mają na świecie, wcześniej czy później będą musieli opuścić i nic ze sobą nie będą mogli wziąć, z wyjątkiem śmiertelnej koszuli i ciasnej trumny. Głupim jest więc ten człowiek, co się nadmiernie przywiązuje do dóbr ziemskich, które po krótkiej chwili życia będzie musiał na zawsze porzucić.

- Co winien zrobić ten kto popełnił wykroczenia przeciwko sprawiedliwości?

- Tego typu wykroczenia domagają się zadośćuczynienia. Jeśli więc komuś sumienie wyrzuca jakąś krzywdę winien ją jak najprędzej wynagrodzić, od tego bowiem zależy jego zbawienie. Wynagrodzić należy ją temu, kto został pokrzywdzony, chyba, że on sam tę krzywdę sobie już powetował, albo ją darował. W przypadku, gdy w danej chwili są obiektywne trudności w uskutecznieniu wynagrodzenia, należy ten obowiązek dopełnić zaraz po ich ustąpieniu. Tylko w ten sposób można osiągnąć wewnętrzny pokój i odpuszczenie grzechów.