Św. Faustyna Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w Głogowcu. Pochodziła z wielodzietnej rodziny katolickiej. Rodzice przekazali jej żywą wiarę w Boga oraz wiarę w sens miłości do drugiego człowieka. 1 sierpnia 1925 r. wstąpiła do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Po odbyciu nowicjatu (Kraków 1926-28) złożyła śluby czasowe, a 1 czerwca 1933 r. śluby wieczyste. W życiu wspólnoty zakonnej pełniła różne funkcje: pracowała w piekarni, kuchni, ogrodzie i na furcie.
22 lutego 1931 r. miała pierwszą wizję Jezusa Miłosiernego, a także polecenie głoszenia światu Bożego miłosierdzia. Pomimo wielu osobistych rozterek i trudności starała się być wierna nakazom Jezusa. Przez cały czas wszystkie wizje i polecenia Chrystusa przekazywała swoim przełożonym i kierownikowi duchowemu - ks. Michałowi Sopoćce. Siostra Faustyna swoje przeżycia duchowe opisała w Dzienniczku, w którym ukazała tajemnice życia wewnętrznego. Liczne próby wiary doprowadziły ją do całkowitego zjednoczenia z Bogiem. Zmarła 5 października 1938 r. w Krakowie, po długich cierpieniach spowodowanych gruźlicą. Należy do najwybitniejszych mistyczek chrześcijaństwa.
Papież Jan Paweł II w homilii wygłoszonej podczas kanonizacji s. Faustyny powiedział: „Doznaję dziś naprawdę wielkiej radości, ukazując całemu Kościołowi jako dar Boży dla naszych czasów życie i świadectwo s. Faustyny Kowalskiej. Zrządzeniem Bożej Opatrzności życie tej pokornej córy polskiej ziemi było całkowicie związane z historią XX w., który niedawno dobiegł końca. Chrystus powierzył jej bowiem swoje orędzie miłosierdzia w latach między pierwszą a drugą wojną światową. Kto pamięta, kto był świadkiem i uczestnikiem wydarzeń tamtych lat i straszliwych cierpień, jakie przyniosły one milionom ludzi, wie dobrze, jak bardzo potrzebne było orędzie miłosierdzia. Jezus powiedział do Siostry Faustyny: »Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do miłosierdzia mojego« (Dz. 300). Za sprawą polskiej zakonnicy to orędzie związało się na zawsze z XX w., który zamyka drugie tysiąclecie i jest pomostem do trzeciego. Nie jest to orędzie nowe, ale można je uznać za dar szczególnego oświecenia, które pozwala nam głębiej przeżywać Ewangelię Paschy, aby nieść ją niczym promień światła ludziom naszych czasów” (homilia Jana Pawła II wygłoszona podczas kanonizacji s. Faustyny 30 kwietnia 2000 r.).
Podczas swej ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny Papież Jan Paweł II uroczyście wypowiedział 17 sierpnia 2002 r. Akt zawierzenia świata Bożemu miłosierdziu. W licznych wypowiedziach po papieskiej homilii zwrócono uwagę, że pesymistyczna diagnoza stanu współczesnego świata zasługuje na szczególną uwagę. Powszechnie uznano, że Jan Paweł II wypowiedział kluczowe przesłanie swojego pontyfikatu. Współczesny świat, który tak bardzo jest przeniknięty „tajemnicą nieprawości”, potrzebuje miłosierdzia. Wielkim pragnieniem Ojca Świętego jest, aby właśnie z Łagiewnik wyszła iskra, która objawi całej ludzkości niezgłębione źródło Bożego miłosierdzia.
W swojej homilii wyraził gorące pragnienie, aby „orędzie miłosiernej miłości Boga, które tu zostało ogłoszone przez pośrednictwo św. Faustyny, dotarło do wszystkich mieszkańców ziemi i napełniało ich serca nadzieją. Niech to przesłanie rozchodzi się z tego miejsca na całą naszą umiłowaną Ojczyznę i na cały świat. Niech się spełnia zobowiązująca obietnica Pana Jezusa, że stąd ma wyjść »iskra, która przygotowuje świat na ostateczne Jego przyjście« (por. Dz. 1732). Trzeba tę iskrę Bożej łaski rozniecać. Trzeba przekazywać światu ogień miłosierdzia. W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście! To zadanie powierzam wam, drodzy bracia i siostry, Kościołowi w Krakowie i w Polsce oraz wszystkim czcicielom Bożego miłosierdzia, którzy przybywać będą z Polski i z całego świata. Bądźcie świadkami miłosierdzia!” (homilia Ojca Świętego, Łagiewniki, 17 sierpnia 2002 r.).
Na progu nowego tysiąclecia Ojciec Święty Jan Paweł II wskazuje, że wraz z nowymi perspektywami rozwoju widać również „nowe, niespotykane dotąd zagrożenia”. Za niepokojące zjawiska uznać należy przede wszystkim ingerencje w tajemnice ludzkiego życia poprzez manipulacje genetyczne, samowolne wyznaczanie początku czy też końca życia ludzkiego. Niezwykle niebezpiecznym zjawiskiem jest odrzucanie zasad moralnych względem rodziny.
Papież uwrażliwiał pątników zgromadzonych na krakowskich Błoniach, że współczesny świat „na wiele sposobów usiłuje zagłuszyć głos Boga w ludzkich sercach, a jego samego uczynić »wielkim nieobecnym« w kulturze i społecznej świadomości narodów” (homilia Ojca Świętego, Kraków, 18 sierpnia 2002 r.).
Ostatnia pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny była istotnym przesłaniem do zagubionego współczesnego świata. Papież w swoim przesłaniu chciał nam przypomnieć, że „Bóg jest bogaty w miłosierdzie”. Daje nam również przykład, aby w tych trudnych chwilach z wielką ufnością wołać: „Jezu, ufam Tobie”. I taka jest dziś nadzieja dla świata. Dlatego też za Namiestnikiem Chrystusowym chcemy pokornie prosić: „Boże, Ojcze Miłosierny, który objawiłeś swoją miłość w Twoim Synu Jezusie Chrystusie i wylałeś ją na nas w Duchu Świętym, Pocieszycielu, Tobie zawierzamy dziś losy świata i każdego człowieka. Pochyl się nad nami grzesznymi, ulecz naszą słabość, przezwycięż wszelkie zło, pozwól wszystkim mieszkańcom ziemi doświadczyć Twojego miłosierdzia, aby w Tobie, Trójjedyny Boże, zawsze odnajdywali źródło nadziei. Ojcze Przedwieczny, dla bolesnej męki i zmartwychwstania Twojego Syna, miej miłosierdzie dla nas i całego świata! Amen.” (homilia Ojca Świętego, Kraków, 17 sierpnia 2002 r.).