Czytasz nekrologi. Widzisz karawan przejeżdżający obok. Wiozą trumnę na cmentarz. Dostajesz telegram w czarnej ramce - ktoś bliski odszedł. Przypominasz sobie ludzi, których znałeś, czytasz napisy na nagrobkach, a szczątki zmarłych rozsypują się w proch... I może przyjdzie ci myśl, że z tobą będzie podobnie. Choćbyś nie wiem jak uciekał przed śmiercią, choćbyś pił ziółka, łykał witaminy, karmił się proszkami, nacierał maściami... I tak przyjdzie twój kres. I ty kiedyś umrzesz! I może zakręci ci się w głowie, zrobi się gorąco na myśl o tej nieubłaganej perspektywie. Może pomyślisz: Po co to wszystko? Jaka jest wartość ludzkiego życia w perspektywie śmierci? Jaki jest sens ludzkiej śmierci?

Od wieków człowiek pragnie odpowiedzieć sobie na te pytania, bo ciągle są one aktualne. Dziś nieustannie udoskonala sobie życie przez rozwój techniki i kultury. Próbuje stworzyć sobie raj na ziemi... A jednocześnie coraz bardziej odczuwa dysonans życia i śmierci; problem stał się bardziej wyrazisty, niepokojący... Przejawem tego może być współczesna filozofia egzystencjalna, która głosi hasła o absurdalności ludzkiego życia, jako pasma udręki zakończonego nicością, pustką... I rozpacz napełnia ludzkie serce...

Ciągle staje przed nami pytanie: jaka jest wartość ludzkiego życia, jaki jest sens naszej śmierci? Śmierć nieoczekiwanie przyjdzie - i co dalej, człowieku? Przed oczyma naszej wyobraźni staje Jezus z Betanii wskrzeszający Łazarza. Wypowiada swoje: "Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem (...) Wierzysz w to?" (J 11, 25-26). Chrystus, zmartwychwstając, zostawił nam znak nadziei, że życie nasze się nie kończy, że śmierć nie jest kresem...

"W Nim zabłysła dla nas nadzieja zmartwychwstania i choć nas zasmuca nieunikniona konieczność śmierci, znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Albowiem życie nasze zmienia się, ale nie kończy, i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdziemy przygotowane w niebie wieczne mieszkanie" (Prefacja o zmarłych). A więc nie nicość i pustka, nie koniec, ale nieśmiertelność. Przekraczając granicę czasu i przestrzeni, w momencie śmierci zanurzamy się w atmosferę, której "ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują".

Chciałbym, aby zabrzmiał dla ciebie głos Chrystusa: " Jam jest zmartwychwstanie i życie". Chciałbym, abyś usłyszał jego pytanie skierowane także do mnie i do ciebie: "Czy ty w to wierzysz?" . A nade wszystko pragnę, abyś w blasku Chrystusowych prawd odkrył sens i wartość swojego życia i śmierci.