- Mila była kapłanką naszego domowego ogniska, ja ministrantem, a nasz syn Julian ludem Bożym - tak swoją rodzinę określa Antoni Chrościcki, autor wspomnień o żonie.

W Akademickiej Wspólnocie Rodzin działającej przy stołecznym kościele św. Anny narodził się pomysł napisania książki o duchowej matce tego środowiska, śp. Emilii z Paderewskich Chrościckiej.

- Propozycja pani Joanny Fabisiak, aby spisać wspomnienia o Mili i o naszym wspólnym życiu była dla mnie, jak podanie ręki tonącemu człowiekowi - pisze we wstępie autor. Po śmierci żony stracił zaufanie do współczesnej medycyny, nie mógł się pogodzić z cierpieniem najbliższej osoby. Wspomnienia z młodości dawały ukojenie. Z autorem współpracowały "trzy duchowe córki Milusi", jak sam o nich mówi. Joanna Fabisiak, Janina Trzeszczyńska i Danuta Chojnacka przyjaźniły się z nią przez wiele lat.

Matka tysiąca dzieci to historia o dwojgu nietuzinkowych lekarzy, ich autorytetach i największej miłości - Warszawie. Małżeństwo Chrościckich kilkadziesiąt lat służyło najmłodszym warszawiakom, pani Emilia jako położnik i ginekolog, jej mąż jako kardiolog dziecięcy. Promocja książki zgromadziła 21 października tłum przyjaciół, współpracowników i pacjentów. Wielu z nich opowiadało o spotkaniach z Panią Doktor, które niejednokrotnie zaważyły na ich dalszym życiu. Świadkowie z pokolenia studentów lat 70. przypominali, że na zajęciach określano ją "burżuazyjną lekarką utrudniającą życie zawodowe kobietom", przypominali szykany w szpitalach, wyrzucenie z pracy za obronę poczętych dzieci. Ideą książki miało być ocalenie od zapomnienia pamięci o tej niezwykłej osobie. - Można podziwiać jej gołębią łagodność dla człowieka i jednoczesne trwanie przy żelaznych zasadach - stwierdził ktoś z rozmówców. Zgodnie uznano ją za pierwszą damę medycyny w okresie Polski Ludowej. Zebrani mogli także wysłuchać nagrania magnetofonowego z prelekcji Pani Doktor z lat 80. Jako praktykujący od kilkudziesięciu lat ginekolog mówiła między innymi o tym, że - wbrew opiniom niektórych lekarzy - nie widzi powodów do ratowania matki kosztem życia dziecka. Stwierdziła, iż możliwości współczesnej medycyny pozwalają na przeżycie matki i płodu.

Romantyczna historia miłości panny Emilii Paderewskiej i podchorążego Antoniego Chrościckiego zaczęła się niedługo przed wojną. Koleje losów młodego małżeństwa czyta się z zapartym tchem. Lata powojenne okazały się być może jeszcze trudniejsze. Emilia Chrościcka broniła życia dziecka poczętego i walczyła o godność kobiety. Jak źle było to widziane, niech świadczą powody pozbawienia pracy w 1963 r.: "za nieludzkie postępowanie, gdyż niedawanie skierowań na przerywanie ciąży zmuszało kobiety do pójścia do innego lekarza; brak obywatelskiej postawy przez nakłanianie kobiet do macierzyństwa; zwalczanie ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży jako wróg i szkodnik PRL".

Ks. prał. Zygmunt Malacki, dawniejszy rektor kościoła św. Anny wspomina, że dr E. Chrościcka przez szereg lat prowadziła stworzoną przez siebie poradnię przedmałżeńską i rodzinną. Powszechnie znany jest jej ogromny szacunek okazywany pacjentkom, zaangażowanie w przekonanie matki do ocalenia nowego życia. W czasie uroczystości pogrzebowych ks. inf. Zdzisław Król powiedział o niej: "zawsze widziała ludzi, widziała ich potrzeby i starała się wszystkim służyć. (...) Dla nas, kapłanów, była przynagleniem, była wezwaniem do gorliwości, bo nie żyła dla siebie".