Reklama

Opowieści (32)

Szary i smutny cmentarz o|yB przed uroczysto[ci Wszystkich Zwitych. Z ró|nych stron [cigali ludzie z wiankami uwitymi ze [ wierkowych gaBzi, ozdobionymi kolorowymi kwiatami z bibuBki. Tu i ówdzie niesiono wazoniki z chryzantemami z wBasnego ogródka albo kupione w mie[cie. Starsi ludzie stawiali na grobach [wieczki lub lampki wBasnej roboty, mBodzi szczególnie mieszkajcy w miastach przynosili maBe kolorowe lampki kupowane w sklepach. Piknie to wszystko wygldaBo, gdy przechodziBa procesja. Ludzie przy grobach klczeli, a kapBan kropiB wod [wicon przy [piewie BaciDskich pie[ni tak przejmujcych, |e Bzy same cisnBy si do oczu. Z dala dobiegaBy sBowa modlitwy w wykonaniu siedzcych pod bram dziadów, która zlewaBa si z pie[ni [piewan podczas procesji. W pewnym momencie [piew jakby ucichB, a ludzie zaczli si rozglda i pokazywa palcami w kierunku mogiBy znajdujcej si na skrzy|owaniu alejek. Przy tym grobie staBa mBoda, mo|e 25-letnia kobieta ubrana na czarno, która bardzo pBakaBa. Kto[ powiedziaB: "To Marysia! - Marysia? Tak, Marysia z naszej wioski, ta sierota, która zaginBa". Wtedy wszyscy zrozumieli, o kim mowa. PBaczca kobieta byBa córk Hieronima i Weroniki, mBodych mieszkaDców Dbic. Mieszkali oni w [rodku wioski na wzgórzu, posiadali wBasny dom, niewielkie gospodarstwo i z pracy wBasnych rk próbowali wy|y. Weronika byBa bardzo pracowita, a przy tym zawsze u[miechni ta i chtna do pomocy ssiadom, za co j wszyscy lubili. UrodziBa si im córka Marysia, z czego cieszyli si jak maBe dzieci, na chrzciny zaprosili prawie caB wiosk. Dziecko rosBo szybko, a pracy przybywaBo. Oboje rodzice ci|ko pracowali dla siebie i dla paDstwa, które | daBo coraz wicej [wiadczeD tzw. kontyngentów ze zbo|a, misa i mleka. W poBowie lipca Weronika poczuBa si zle, zawoBano star Dobrzykow z ró|nymi zioBami, ale ona nic nie mogBa poradzi. PowiedziaBa tylko: " Tu trzeba doktora". Bo|e drogi, doktora! To ju| sprawa powa|na. A je[li doktor zabierze do szpitala, to na pewno przyjdzie jej umrze, bo szpitale s po to, aby ludzie w nich umierali - my[lano. Stan zdrowia Weroniki gwaBtownie si pogorszyB, lekarz tylko krciB gBow i powiedziaB: "Wszystko w rku Boga, a chorej lepiej teraz nie rusza z miejsca, poniewa| jest to rozlegBy zawaB". Chora byBa nieprzytomna, ale na chwil przed [mierci odzyskaBa przytomno[, zd|yBa si jeszcze wyspowiada i przyj sakrament namaszczenia. Potem kazaBa przynie[ Marysi, przytuliBa j do serca i tak umarBa. Wszyscy obecni w mieszkaniu pBakali na gBos, pBakaB Hieronim, pBakaBa te| Marysia, chocia| nie byBa [wiadoma tego, co si staBo. W |aden sposób nie mo|na wytBumaczy kilkuletniemu dziecku, |e mama umarBa. Ono tego nie rozumie, dlatego Marysia cigle chciaBa do mamy. DziwiBa si, |e mama tak dBugo [pi i si nie odzywa. Zrobiono z dbowych desek solidn trumn, przyozdobiono ró|nymi koronkami i wBo|ono ciaBo Weroniki. Wieko trumny le|aBo obok na Bawie. Marysia zaczBa znowu gBo[no pBaka. DBugo nie byBa na rkach matczynych, a tego wBa[nie jej najbardziej brakowaBo. Nie pomogBy pro[by ani tBumaczenia, dziecko uparBo si, |e chce le|e razem z mam. Gdy kto[ wziB j na rce i przytuliB do zmarBej, dziewczynka jeszcze gBo[niej pBakaBa i krzyczaBa: "Dlaczego mama taka zimna? Co zrobili[cie mamie?". TBumaczono dziecku, |e mama wybiera si w bardzo dBug podró| a| do samego nieba, |e tam musi odpocz, bo jest bardzo zmczona, ale kiedy[ znowu j zobaczy. To jakby j na chwil uspokoiBo, ale potem powiedziaBa, |e chce spa razem z mam . PoBo|ono wic poduszeczk i koc w wieku trumny i tam obok matki zasnBa maBa Marysia. Nazajutrz zebraBo si bardzo du|o ludzi, trumn zabito gwozdziami, wBo|ono na wóz zaprzgnity w par koni i zawieziono do ko[cioBa, a po nabo|eDstwie na cmentarz. Marysia zachowywaBa si nadzwyczaj spokojnie, jakby to wszystko jej nie dotyczyBo. Na cmentarzu jeszcze na chwil trumn otwarto, jeszcze ostatnie po|egnanie m| a i córki, która tuliBa si do matki, ale w dalszym cigu byBa spokojna. Potem na sznurach wpuszczono trumn do grobu i grabarz zaczB mog

Przez kilka tygodni płakała i bardzo tęskniła za matką. Potem jakby się wyciszyła i zdawało się, że wszystko wraca do normy. Hieronim przyszedł z pola, przyrządził jakiś posiłek i wołał Marysię na obiad, lecz ona nie odpowiadała. Zaniepokojony przeszukał całe obejście, ale jej nie znalazł. Szukał u sąsiadów, tam jej też nie było. Co mogło się stać? Miał jakieś złe przeczucie, poszedł na łąki, aby szukać w kanałach. Może się utopiła? Dzieci siedzące nad kanałem mówiły, że poszła w kierunku miasteczka. Teraz zrozumiał, że ona udała się do matki. Poszedł więc na cmentarz, prosto na grób żony i nie pomylił się. Była tam Marysia. Własnymi rączkami rozgrzebywała ziemię z usypanej mogiły. Robiła to z takim zaangażowaniem, że nie posłyszała kroków ojca. "Marysiu, co ty robisz? - Tato, ja chcę z tego miejsca zabrać mamusię! Ja chcę do mamusi! Dziecko, to nic nie pomoże, tutaj znajduje się tylko jej zimne ciało, a ona taka bardzo piękna jest w niebie. Tam jest tak dobrze i ona czeka na nas. Teraz trzeba wracać, być dobrym, to dobry Bóg zabierze nas do mamusi i tam będziemy razem". Mijały lata, a Marysia chodziła smutna. Skończyła szkołę i gdzieś wyjechała. Ludzie mówili, że umarła z miłości do matki, bo nikt o niej więcej nie słyszał. Dopiero po latach pojawiła się na grobie matki jako dorosła kobieta. Zastanawiano się, dlaczego tak długo się nie pokazywała. Ona miała jednak ważny powód. Po nabożeństwie spotkała się z mieszkańcami wioski, ze swoimi kolegami, którzy byli ciekawi, co się z nią działo. Wtedy opowiedziała im historię swego życia. Kiedy kilka lat temu z miasta wybrała się na cmentarz, wysiadając z autobusu, została potrącona przez pijanego motocyklistę. Potem przyszło długie leczenie, rehabilitacja i inwalidzki wózek. Była załamana i chciała się targnąć na swoje życie, ale we śnie przychodziła do niej matka i mówiła, że musi jeszcze trochę cierpieć, dużo się modlić, a gdy będzie miała 25 lat, tyle ile ona przeżyła, odzyska władzę w nogach i będzie zdrowa. To właśnie stało się przed kilkoma tygodniami w 25. rocznicę śmierci matki.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wołanie o głębię serc

Wolność ludzkiego serca nie jest pojęciem iluzorycznym, lecz prawdą i rzeczywistością. Już w opisie grzechu pierworodnego pierwszych ludzi występuje ona jako możliwość wyboru pomiędzy dobrem i złem. Księgi Pisma Świętego nieustannie przypominają człowiekowi o ciążącej na nim odpowiedzialności z racji podejmowanych decyzji.

Bóg, który udzielił człowiekowi daru wolności, nie pozostawił go jednak pod władzą jakiegoś fatum, ale wyznaczył drogę ku prawdziwej mądrości, „którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej” (1 Kor 2, 7). Tę drogę wyznaczają Boże Przykazania, które są „zaproszeniem” skierowanym przez Boga do każdego człowieka. Księga Mądrości Syracha przypomina: „Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania (...). Położył przed tobą ogień i wodę, po co zechcesz, wyciągniesz rękę. Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się spodoba, to będzie ci dane” (15, 15-17). Prawo Starego Przymierza uzależniało całą pobożność i przyszłość człowieka od zewnętrznej poprawności. Mniej akcentowano głębię ludzkich serc. Prorok Izajasz ujmie tę prawdę następująco: „Lud ten sławi Mnie tylko wargami, podczas gdy serce jego jest z dala ode Mnie” (por. 29, 13).

Dlatego też w ekonomii Bożej Prawo Starego Przymierza miało odgrywać rolę pedagoga i wychowawcy, podprowadzającego do Chrystusa. U podstaw bowiem Nowego Przymierza leży prawda o miłości Bożej, objawionej w Jezusie Chrystusie. On jest Tym, który przyniósł pełnię Objawienia mocą Ducha Świętego, który „przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego” (1 Kor 2, 10).

Dzięki „prawdzie i łasce, które przyszły przez Chrystusa”, doświadczamy, że Boże Przykazania – w ich pogłębionym przez Jezusa wymiarze – służą dowartościowaniu i rozwojowi każdego człowieka. Kto tego nie rozumie, nie zrozumie chrześcijaństwa, które jest religią – więzią miłości i spotkania Boga z człowiekiem w Chrystusie. „Wymaganie głębi serc” – postawione przez Chrystusa – nie może być do końca zrozumiałe i spełnione inaczej jak przez wiarę i miłość. Człowiek, wierząc Chrystusowi i wierząc w Chrystusa jako Syna Bożego, doświadcza zwycięskiej mocy miłości objawionej w Krzyżu. To ona jest dla człowieka źródłem i siłą wprowadzenia w życie pogłębionych przykazań i zobowiązań, wynikających z Przymierza z Jezusem. Albowiem od momentu śmierci Chrystusa cała przyszłość człowieka: „wielkie rzeczy, które Bóg przygotował tym, którzy Go miłują”, zależeć będzie od osobistego kontaktu i postawy wobec Jezusa. Od swoich uczniów i wyznawców Chrystus domaga się nie tylko zewnętrznego przestrzegania przykazań i tradycji religijnych, lecz także głębszego – „ciałem i duszą” – do nich przylgnięcia. Miłość ku Niemu przejawia się m.in. w sposobie traktowania drugiego człowieka. Św. Paweł ujmie to następująco: „Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj, i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego! Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa” (Rz 13, 8-10).

Obdarowani miłością i godnością dzieci Bożych, świadomi granic „poszerzonych przykazań”, stajemy się ludźmi na miarę Chrystusową...

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Kraków: Nowe fakty dotyczące matki Jana Pawła II

2020-02-17 14:04

[ TEMATY ]

Wojtyłowie

Episkopat

Znamiennego odkrycia na temat Emilii Wojtyłowej dokonała dr Milena Kindziuk z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, która na cmentarzu Rakowickim w Krakowie odnalazła dwa nagrobki matki Papieża (sic!). Jeden pochodzi z roku 1929, drugi natomiast z 1934. Jak to możliwe?

- Kiedy Emilia Wojtyłowa zmarła w 1929 roku, najpierw została pochowana w grobie swoich krewnych, należącym do rodziny Kuczmierczyków na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pięć lat później natomiast w 1934 roku została ona ekshumowana i przeniesiona do nowego grobowca w wojskowej części tego samego cmentarza. Oba nagrobki zachowały się do dziś - tłumaczy dr M. Kindziuk. I dodaje: - Na podstawie akt parafialnych oraz dokumentów znajdujących się w Zarządzie Cmentarzy Komunalnych w Krakowie, udało mi się też ustalić ponad wszelką wątpliwość, że w 1934 roku ekshumowano nie tylko matkę Papieża, ale również ciała jego dziadków Marii i Feliksa Kaczorowskich oraz brata przyszłego papieża Edmunda Wojtyły. Obecnie wszyscy spoczywają razem w nowym grobowcu kupionym przez Karola Wojtyłę seniora (ojca Karola i Edmunda) po nagłej śmierci Edmunda, która nastąpiła w 1932 r.

Milena Kindziuk ustaliła też na podstawie dokumentów, że Emilia Wojtyłowa została pochowana od razu w Krakowie, a nie w Wadowicach - jak są przekonani mieszkańcy tego miasta, i jak błędnie podają biografie Jana Pawła II.

Te fakty do tej pory w ogóle nie były znane. Wiadomo było jedynie, że matka Papieża zmarła w 1929 roku i że jej grób znajduje się na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Nowe informacje dotyczące matki Papieża dr Milena Kindziuk z UKSW ustaliła przy okazji przygotowywania książkowej biografii Emilii i Karola Wojtyłów, w związku z planowanym rozpoczęciem ich procesu beatyfikacyjnego oraz ze 100-leciem urodzin św. Jana Pawła II. Książka ukaże się w kwietniu br. nakładem Wydawnictwa „Esprit” oraz „W drodze”. Znajdą się w niej także inne, nowe fakty na temat rodziców i brata Papieża.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję