1. Trudno wyobrazić sobie życie człowieka, które nie byłoby oparte na wierze i zaufaniu. Każdy z nas wiele razy komuś zaufał, przyjął jako prawdziwe wypowiedziane przez niego słowa albo uwierzył w to, co ktoś inny napisał. Wierzymy datom i faktom zamieszczanym w książkach historycznych. Wierzymy danym zawartym w podręcznikach do geografii czy astronomii. Wierzymy, gdyż nie jesteśmy w stanie, nawet w minimalnym stopniu, sprawdzić ich osobiście. Wierzymy ludziom ze względu na ich autorytet i kompetencje.
Z drugiej strony, gdy czasem słuchamy wypowiedzi niektórych osób lub gdy obserwujemy ich życie rodzinne i zawodowe, zauważamy, że podawana w wątpliwość, a nierzadko wręcz kwestionowana przez te osoby jest wiara religijna. Wielu ludzi, być może także z naszego najbliższego otoczenia, pozostaje obojętnych na Boga i oddalonych od Kościoła. Wielu ludzi żyje tak, jakby Boga nie było, twierdząc, że są osobami niewierzącymi. Czym zatem jest owa wiara, która może niekiedy nastręczać trudności także ludziom ochrzczonym, a nawet głęboko wierzącym?

2. „Wiara - uczy Katechizm Kościoła Katolickiego - jest odpowiedzią człowieka daną Bogu, który mu się objawia i udziela, przynosząc równocześnie obfite światło człowiekowi poszukującemu ostatecznego sensu swego życia” (KKK 26). „Przez swoje Objawienie niewidzialny Bóg w swojej miłości przemawia do ludzi jak do przyjaciół i przestaje z nimi, by zaprosić i przyjąć ich do wspólnoty ze sobą. (...) Odpowiedzią na to zaproszenie jest wiara” (KKK 142). „Przez wiarę człowiek poddaje Bogu całkowicie swój rozum i swoją wolę (...). Pismo Święte nazywa tę odpowiedź człowieka »posłuszeństwem wiary«” (KKK 143). Być posłusznym w wierze, oznacza poddać się w sposób wolny słowu usłyszanemu od Boga, który jest samą Prawdą. Wzorem takiego posłuszeństwa, znanym z kart Pisma Świętego, jest Abraham oraz Matka Najświętsza (por. KKK 144). I Abraham, i Maryja bezgranicznie uwierzyli i zaufali Bogu, a Pan Bóg wypełnił daną im obietnicę - sądząc po ludzku - niemożliwą do wypełnienia: Abraham stał się ojcem wielkiego narodu, a Dziewica Maryja została Matką Zbawiciela świata.

3. Jestem osobą wierzącą. Ale czy wiem, w co wierzę, i - przede wszystkim - czy wiem, komu wierzę? Wreszcie, czy wiem, dlaczego wierzę?
Wierzę Bogu, który jest nieomylny i nigdy nie kłamie. Wierzę Mu, bo On jest Drogą, Prawdą i Życiem. To On mnie stworzył i odkupił. To On pragnie mojego szczęścia i zbawienia. To tylko On mnie nigdy nie zawiedzie i nie zdradzi.
Wierzę w tajemnice objawione przez Boga i zapisane na kartach Pisma Świętego. Te prawdy wiary, zwane dogmatami, zawarte są w Credo, czyli Wyznaniu wiary, które odmawiam, razem ze wszystkimi uczestnikami zgromadzenia liturgicznego, podczas każdej Mszy św. niedzielnej i świątecznej. Te tajemnice wiary znalazły się również w nieco krótszej wersji Wyznania wiary, zwanej Składem Apostolskim. Sześć głównych prawd wiary zostało umieszczonych w codziennym pacierzu. Wszystkie dogmaty katolickiej wiary zebrano w Katechizmie Kościoła Katolickiego, który stał się przedmiotem naszych rozważań.
Wiara jest wielką łaską, którą otrzymaliśmy od Boga. Za tę łaskę winniśmy Bogu nieustannie dziękować. Istnieją bowiem ludzie, którzy - choć mogliby być osobami wierzącymi, gdyż urodzili się w rodzinach chrześcijańskich - niestety, zmarnowali otrzymany na chrzcie zadatek skarbu wiary świętej.
Kościół uczy, że „wiara jest konieczna do zbawienia. Potwierdza to sam Pan: »Kto uwierzy i przyjmie chrzest - mówi Chrystus - będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony« (Mk 16, 16)” (KKK 183). Wiara jest „przedsmakiem poznania, które uczyni nas szczęśliwymi w przyszłym życiu” (KKK 184).
Jaka jest moja wiara? Przecież według wiary mam układać swoje życie. Przecież tylko wiara w Boga i w prawdy przez Niego objawione oraz bezgraniczne zawierzenie i zaufanie Bogu nadają temu życiu sens.
Nasze życie jest takie, jaka jest nasza wiara, o czym mogliśmy się najlepiej przekonać, patrząc na wiarę i na życie Ojca Świętego Jana Pawła II. Każdy z nas musi najpierw dokładnie poznać swoją wiarę i pielęgnować ją, a później - żyć zgodnie z tym, w co wierzy.

4. Zapamiętajmy: „Wiara ma (...) podwójne odniesienie: do osoby i do prawdy; akt wiary odnosi się do prawdy przez zaufanie osobie, która o niej świadczy” (KKK 177). „Wiara jest osobowym przylgnięciem całego człowieka do Boga, który się objawia. Obejmuje ona przylgnięcie rozumu i woli do tego, co Bóg objawił o sobie przez swoje czyny i słowa” (KKK 176).