Jednym z widzialnych cudów końca XX wieku stały się liczne nowe kościoły, tak malowniczo wtopione w polski krajobraz - kościoły, które metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak nazywa „kawałkiem Nieba na ziemi”. Przesłanki budowy świątyń i tworzenia nowych parafii są bardzo różne: wdzięczność Bogu za doznane łaski, spełnienie ślubowań, potrzeba bliższego kontaktu wiernych ze swoim duszpasterzem, względy lokalowe, uwarunkowania historyczne, czasem geograficzne. Parafia Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Kłobucku, którą dzisiaj prezentujemy, wyrosła z potrzeby serca i umiłowania Eucharystii. Od chwili, kiedy z inspiracji abp. Stanisława Nowaka zaistniała perspektywa utworzenia w pobliżu skupiska zakładów pracy i rozbudowującej się dzielnicy mieszkaniowej na przedmieściach Kłobucka, nowej parafii, wierni wraz z ks. Kazimierzem Świerdzą zaczęli gromadzić się przy polowym ołtarzu, ustawionym na zakupionej działce. Pierwsza Msza św. odprawiona 5 czerwca 1988 r., stała się bodźcem duchowym dla tutejszej społeczności. 17 sierpnia 1988 r. bp. Stanisław Nowak, wydzielając część terenów z dotychczasowej parafii św. Marcina, ustanowił nową kłobucką parafię, powierzając obowiązki proboszcza ks. Kazimierzowi Świerdzy. Dzisiaj, po latach, Ksiądz Proboszcz wspomina: „Zaczęliśmy od ołtarza i wspólnej Eucharystii, dopiero później zebrały się komisje, organizowano komitety budowy, powstawała dokumentacja. Nie mieliśmy kamienia, cegieł, ani pieniędzy, były natomiast żywe cegiełki serc, otaczające ołtarz Pański. To z nich promieniowała troska o dom Boży, który miał powstać w materialnej postaci. Prosto z Mszy św. odprawianych pod gołym niebem ludzie szli do pracy. Wtedy wyzwalały się wszelkie inicjatywy, znajdowały się środki i życzliwi darczyńcy. Bóg błogosławił, a świątynia nabierała realnych kształtów”.
Trzeba zaznaczyć, że tytuł parafii, nadany przez abp. Stanisława Nowaka, był pokłosiem II Kongresu Eucharystycznego, który odbył się w Polsce w 1987 r., a także pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny. Kamień węgielny dla kościoła Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Kłobucku został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Częstochowie 15 sierpnia 1991 r., o czym przypomina wmurowana na ścianie kościoła pamiątkowa tablica.
Budowa świątyni trwała niespełna 10 lat. Człowiek, jak wielokrotnie nauczał Jan Paweł II, potrzebuje Eucharystii, aby mógł żyć na wieki tym życiem, które pochodzi z samego Boga. Historia tutejszego kościoła stanowi jak gdyby wykładnię słów Ojca Świętego, wypowiedzianych podczas pielgrzymki do Ojczyzny w 1987 r: „Niedzielna Eucharystia to szczególny, a zarazem konieczny sposób wpisywania ludzkiego życia i ludzkiej pracy w Boże perspektywy”.
Dzień dzisiejszy parafii to nieprzerwana praca i modlitwa ponad 1500 wiernych Bogu i Kościołowi ludzi, przedstawicieli różnych warstw społecznych i różnych zawodów. Mimo znacznego bezrobocia i nienajlepszej kondycji finansowej, nikt tutaj nie traci nadziei, a parafię można zaliczyć do rozwijających się. Nowi mieszkańcy starają się nawiązać kontakt z Księdzem Proboszczem, utożsamić się ze swoim Kościołem i dbać o jego rozkwit. Jak twierdzi Ksiądz Proboszcz, wierni nie tylko dbają o swoją świątynię, ale starają się ją napełniać modlitwą przez częste, trwające często do późnych godzin nocnych adoracje Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Ten kult szczególnie pogłębił Ojciec Święty Jan Paweł II, ustanawiając Rok Eucharystii. W tej parafii każdy zna, rozumie i docenia wartość Przeistoczenia. Parafianie stanowią wielką Bożą rodzinę, a ta przynależność zobowiązuje i mobilizuje do jeszcze większego szacunku i życia w duchu Ewangelii, do tworzenia harmonii w wymiarze rodzinnym, zawodowym i parafialnym, przybliża wartości tak bardzo dziś potrzebne nam wszystkim.
Innym elementem jednoczącym parafię jest rozpowszechniony tutaj od dawna kult Miłosierdzia Bożego. Codziennie przed obrazem Jezusa Miłosiernego i św. Faustyny odmawiana jest Koronka do Bożego Miłosierdzia oraz rozważane są fragmenty Dzienniczka. Członkowie powstałego, nieformalnego jeszcze Bractwa Bożego Miłosierdzia, swoimi modlitwami wypraszają potrzebne łaski dla całej społeczności parafialnej. Szczególnym owocem jednej z wizytacji pasterskich są darowane przez bp. Antoniego Długosza relikwie bł. Karoliny Kózkówny, przechowywane tutaj z wielkim pietyzmem i otoczone specjalną czcią. Przykład tej Córki Kościoła przyczynia się do rozwoju tutejszych ruchów młodzieżowych. Parafia opieką duszpasterską obejmuje m.in. Zespół Szkół, do którego uczęszcza znaczna ilość młodzieży z całego powiatu. Zarówno Ksiądz Proboszcz, jak i wikary ks. Jan Kwiczor, znaczną część dnia spędzają z młodymi ludźmi na zajęciach katechetycznych. W zorganizowanej przy plebani i świetlicy, szczególnie podczas wakacji, ferii i w czasie wolnym od zajęć, spotykają się dzieci i młodzież, by na rozważaniach religijnych, zajęciach sportowych i kulturalnych pożytecznie spędzać czas.
Odwiedzających parafię zadziwia estetyczne zagospodarowanie otoczenia kościoła, szczególna atmosfera wnętrza, sprzyjająca modlitwie i radosnej kontemplacji. Projektanci zadbali nawet o likwidacje barier architektonicznych poprzez stworzenie podjazdów dla wózków inwalidzkich, a dzięki przylegającej bezpośrednio do świątyni plebanii ks. kan. Kazimierz Świerdza mieszka pod jednym dachem z Panem Jezusem.
Najbliższe plany i marzenia Księdza Proboszcza i parafian to dalsze upiększanie świątyni. Z pomocą Bożą myślą o malowaniu i ociepleniu kościoła, ufundowaniu witraży w oknach, wykonaniu ciągów procesyjnych wokół kościoła, zakupie ozdobnych żyrandoli.
Przy okazji warto zwrócić uwagę na nową formę pielgrzymowania, jaka zrodziła się w Polsce w bieżącym Roku Eucharystii. Coraz więcej pielgrzymów z różnych części kraju stara się nawiedzać miejsca i świątynie związane z tytułem Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Taki wzmożony ruch daje się zaobserwować również w kłobuckiej parafii, co skrzętnie odnotowywane jest w miejscowych księgach.
Parafia Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa jest widocznym owocem Roku Eucharystii, jest przykładem i wzorcem dla nowo powstających świątyń, aby ich wnętrza wypełniał Duch Święty i aby stanowiły one żywy Kościół, oparty na trwałych fundamentach Eucharystii.