Od niepamiętnych czasów żyje w naszych parafiach kult Serca Pana Jezusa. Specjalne nabożeństwo szerzące Jego cześć ogłosił w 1765 r. papież Klemens XIII. Przyczyniły się do tego głównie objawienia św. Małgorzaty Marii Alacoque, a czerwiec jest poświęcony różnorakim modlitwom właśnie do Serca Jezusa. Często też spotkać się można z charakterystycznym wizerunkiem Pana Jezusa obrazującym Jego Serce. Wiele jest świątyń Jemu poświęconych, wiele zakonów Jezusowego Serca, bractw i stowarzyszeń, a w pierwsze piątki miesiąca odprawiana jest tzw. Godzina Święta. Sprawowane są Msze św. i trwają adoracje Najświętszego Sakramentu. Często też w domach prywatnych zbierają się ludzie, by razem odmawiać Litanię do Serca Pana Jezusa, śpiewać pieśni, pomedytować. Gdy byłem duszpasterzem akademickim byłem świadkiem, jak przychodzili do kościoła młodzi chłopcy, nawet maturzyści, którzy w sposób systematyczny przystępowali do spowiedzi i do Komunii św. w pierwsze piątki miesiąca. Ta pobożność - piękna, bardzo żywa - zdradzała ich ogromną miłość do Serca Pana Jezusa, która rzutowała zresztą na całe życie tych młodych ludzi.
Kult Serca Pana Jezusa jest nadal widoczny, choć wydaje się, że cieszy się nieco mniejszym powodzeniem niż dawniej i chyba tylko dzieci pierwszokomunijne odprawiają systematycznie pierwsze piątki miesiąca, niewielu uczestniczy we Mszach św. o Najświętszym Sercu Pana Jezusa, bardziej powszechnie modlimy się Litanią lub śpiewamy pieśni do Serca Pana Jezusa.
Tymczasem Serce Pana Jezusa to przecież Jego miłość - serce jest ludzkim symbolem tej miłości, wrażliwości, otwarcia na drugiego. Serce Pana Jezusa jest Sercem prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. W Sercu Jezusa znajdują się wszystkie najwspanialsze cechy, których poszukuje się, których potrzebuje człowiek. Przyjrzyjmy się tylko z uwagą wezwaniom litanijnym: „Serce Jezusa, sprawiedliwości i miłości skarbnico...”, „w którym są wszystkie skarby mądrości i umiejętności...”, „cierpliwe i wielkiego miłosierdzia”...„źródło wszelkiej pociechy...”, itd. Istotą kultu Serca Jezusowego jest miłość Boga do rodzaju ludzkiego, miłość do końca... Cześć oddawana Sercu Pana Jezusa jest więc prawdziwą szkołą miłości, nie stroniącej od ofiary i wyrzeczeń, miłości najdoskonalszej.
Dzisiejszemu człowiekowi potrzeba takiej szkoły, by nasz skomputeryzowany, zautomatyzowany i w pewnym sensie odczłowieczony świat uczynić bardziej ludzkim i bardziej wrażliwym. Serce Boże może stać się patronem naszych domów, rodzin, może uczyć nas wzajemnego odnoszenia do ludzi mieszkających pod jednym dachem, czasem starszych i chorych, ale także do dzieci, które tak często są przepędzane na różne sposoby „pacyfikowane”, a przecież dziecko potrzebuje przede wszystkim serca, tak samo zresztą żona, mąż i wszyscy domownicy.
Niech Najświętsze Serce Pana Jezusa ożywia naszą wrażliwość na Boże miłowanie, pobudza do refleksji i zadziwia mądrością naszych przodków, którzy Jezusowe Serce umieli docenić i korzystać z Jego wzoru.
Jako zachętę do kultu Najświętszego Serca Jezusa przytoczę 12 obietnic, jakie z tym kultem złączył Pan Jezus w wizji św. Małgorzaty Alacoque, wielkiej czcicielki Bożego Serca:
1. Dam im łaski potrzebne w ich stanie.
2. Ustalę pokój w ich rodzinach.
3. Będę ich pocieszał w utrapieniach.
4. Będę ich pewną ucieczką w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.
5. Będę ich błogosławił w ich przedsięwzięciach.
6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło i ocean miłosierdzia.
7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi.
8. Dusze gorliwe prędko dojdą do doskonałości.
9. Będę błogosławił domom, w których wizerunek Serca mojego będzie czczony.
10. Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię swoje wypisane w Sercu moim.
11. Dam kapłanom dar wzruszania serc nawet najzatwardzialszych.
12. W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą przyjmować Komunię św. w pierwsze piątki miesiąca przez 9 miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli im łaski pokuty, tak iż nie umrą w mojej niełasce ani bez sakramentów św., a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia.
(cyt. za ks. W. Zaleski, Rok Kościelny)