Określenie diakon pochodzi od greckiego słowa diakonos - sługa. Funkcje diakonów rysuje się dość wyraźnie już w czasach apostolskich. Św. Paweł w Liście do Filipian (1, 1) pozdrawia nie tylko biskupów, ale i diakonów, a w 1 Liście do Tymoteusza (3, 8-13) poucza, jakich przymiotów i cnót wymaga godne sprawowanie posługi diakońskiej. Diakonom powierza się w pierwotnym Kościele opiekę nad biednymi, zanoszenie Eucharystii chorym, udzielanie chrztu, wspomaganie biskupa w głoszeniu Słowa Bożego i w innych posługach pasterskich.
Sobór Watykański II stwierdza, że urząd kościelny ustanowiony przez Boga sprawują od starożytności biskupi, prezbiterzy i diakoni (Lumen gentium, 28). W łączności z biskupem i gronem jego kapłanów diakoni mają służyć Ludowi Bożemu (Christus Dominus, 15); należąc do hierarchii Kościoła, diakoni, „na których nakłada się ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi” (Lumen gentium, 29), aktywnie uczestniczą w jego apostolstwie. Do ich zadań związanych głównie z formą posługi liturgicznej (z upoważnienia kompetentnej władzy) należy: uroczyste udzielanie chrztu, przechowywanie i rozdawanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie małżeństw w imieniu Kościoła, zanoszenie Wiatyku umierającym, czytanie Pisma Świętego wiernym, nauczanie i napominanie ludu, przewodniczenie kultowi i modlitwie wiernych, sprawowanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędom pogrzebu.
Święcenia diakonatu bezpośrednio poprzedzone są rekolekcjami. Tradycją lat ubiegłych miejscem świętych ćwiczeń duchowych jest malowniczo położona Werchrata. 7 maja wyjechaliśmy do Zamościa, aby w katedrze pw. Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła przyjąć święcenia diakonatu z rąk bp. Mariusza Leszczyńskiego.
Świadomość włączenia nas do stanu duchownego, świadomość wielkiej odpowiedzialności naśladowania Jezusa Chrystusa, który przyszedł nie po to, aby Mu służono, lecz aby służyć, towarzyszyła nam w tym dniu. Sakrament święceń uzdalnia nas do dawania świadectwa swoim życiem, o tym, że Bóg jest wielką miłością, dla której warto oddać swoje życie.
„Przyjmij Chrystusową Ewangelię, której głosicielem się stałeś; wierz w to, co będziesz czytać, nauczaj tego, w co uwierzysz, i pełnij to, czego będziesz nauczać”. Te słowa wypowiadane przy przekazaniu księgi Ewangelii stanowią fundament posługi diakona, który w tym momencie, powracając do pierwszych chwil odkrywania w sobie Bożego głosu, do pójścia za Nim, biegnie myślą przez wszystkie wydarzenia 5-letniej formacji seminaryjnej, uświadamiając sobie wielką tajemnicę powołania, niezasłużonego daru Boga względem wybranych. Wielka radość zapanowała w naszych sercach, radość bycia diakonem w służbie Chrystusowego Kościoła. Pragniemy tak jak Jan Paweł II powierzyć swoje życie w ręce Maryi, być Totus Tuus, cały dla Boga i ludzi, do których zostaniemy posłani. Mamy świadomość występowania trudności na naszej drodze, ale jak mówi św. Paweł: „Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia” (Flp 4, 13).
Wieczorem, po pobycie w rodzinnym domu, spotkaniu z rodziną i najbliższymi przybyliśmy do sanktuarium pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Tomaszowie Lubelskim na wspólną Eucharystię, aby wraz z Maryją jeszcze raz wspólnie dziękować Bogu za otrzymany dar święceń diakonatu.
Diakonami nowo wyświęconymi są: Leszek Boryło (Horodło), Artur Czostkiewicz (Narol), Wiesław Górniak (Bełżec), Piotr Grzechnik (Ulhówek), Arkadiusz Jakubczak (Klemensów), Waldemar Kowalik (Obsza), Janusz Krupa (Łaszczówka), Krzysztof Krupa (Łaszczówka), Jan Łaszyński (Wożuczyn), Paweł Obirek (Lipsko koło Narola), Paweł Rapa (Biłgoraj), Grzegorz Rebizant (Huta Różaniecka), Sławomir Skowroński (Hrubieszów), Witold Słowiński (Lubaczów), Rafał Smyk (Zamość), Tadeusz Solski (Lipsko koło Zamościa), Wojciech Steć (Hrubieszów), Wojciech Suchowierz (Zamość), Paweł Zawada (Zamość).