Niech przemówi historia

Inwestorem budowy kościoła jest parafia rzymskokatolicka Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Lublinie, której proboszczem od samego początku jest ks. kan. Adam Wełna. Wśród projektantów należy wymienić: architekta Stanisława Machnika, konstruktora Wiesława Nurka oraz artystę plastyka Andrzeja A. Widelskiego wraz z rodziną - Magdaleną i Arkadiuszem Widelskimi. Początki istnienia parafii sięgają daty
17 września 1995 r., kiedy to na placu budowy postawiony został krzyż. Niedługo później Ksiądz Proboszcz odprawił pierwszą Mszę św. w drewnianej kapliczce, zwanej przez parafian „szopką”. 9 listopada 1995 r. to dzień erygowania nowej parafii przez ówczesnego metropolitę lubelskiego - abp. Bolesława Pylaka. Od 1996 r. mogły rozpocząć się intensywne prace przy budowie kościoła, począwszy od zalania fundamentów. W 1997 r. wmurowania kamienia węgielnego dokonał nowy metropolita, abp Józef Życiński, który od samego początku żywo interesował się budową kościoła, o czym świadczy chociażby częstotliwość jego nawiedzin w parafii (ponad dziesięciokrotnie!). Początkowo Msze św. oraz nabożeństwa odprawiane były w części garażowej budynku. Był to czas bardzo trudny w życiu młodej wspólnoty parafialnej. Niedogodne warunki klimatyczne, jesienne deszcze czy wiosenne roztopy oznaczały czas wytężonej troski wielu parafian o to, co już udało się zrobić. Mimo zalewanych ścian, nieszczelnych okien i błotnistej drogi prowadzącej do kościoła, nie brakowało serc zaangażowanych w dzieło wznoszenia domu Pana. Od samego początku nieocenioną pomocą służył parafii ks. Mirosław Bielecki, który dobrowolnie wspomagał Księdza Proboszcza w pracy duszpasterskiej. Z czasem decyzją Księdza Arcybiskupa do pomocy wyznaczony został również ks. dr Włodzimierz Bielak. Wspólnotę ludzi dobrej woli zacieśniały i powiększały także smutne wydarzenia, jak liczne włamania, a przede wszystkim profanacja Najświętszego Sakramentu. Momentem przełomowym była uroczysta Pasterka z udziałem Metropolity Lubelskiego w 1999 r., kiedy to po raz pierwszy sprawowano Mszę św. w nowym kościele, jeszcze wtedy będącym w stanie surowym. Rok później wykończona została plebania połączona z kościołem, w której zamieszkał Ksiądz Proboszcz. Przez pięć lat korzystał on z życzliwości ks. kan. Jana Mitury, dziekana i proboszcza parafii św. Jadwigi Królowej w Lublinie, który pozwolił na rezydowanie proboszczowi nowej parafii. Oddanie do użytku części mieszkalnej pozwoliło również Księdzu Proboszczowi na przyjęcie współpracowników: wikariusza i rezydenta. Rok 2000 był także czasem wielkiej odnowy duchowej i moralnej. Jubileuszowe Misje św. poprowadzili kapłani naszej archidiecezji: ks. prał. dr Józef Szczypa, ks. kan. Marian Matusik oraz ks. kan. Lucjan Szubartowski. Następne lata to kolejne, odważne inwestycje: marmurowa posadzka, ołtarz, boczne ołtarze z obrazami (Miłosierdzia Bożego, św. Józefa, Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy), dokończenie ściany głównej, tabernakulum, chrzcielnica. Obecnie trwają prace przy stacjach drogi krzyżowej. Podczas dziesięcioletniej historii parafii pracowali w niej następujący kapłani: wikariusze - ks. Rafał Golianek, ks. Marek Romański, ks. dr Grzegorz Wojciechowski oraz rezydent ks. kan. dr Piotr Goliszek. Obecnie posługę duszpasterską sprawuje dwóch wikariuszy: ks. Grzegorz Opoka oraz ks. Łukasz Pyda. Powodem do dumy dla parafii jest dwuletni okres zamieszkiwania na jej terenie obecnego biskupa pomocniczego Artura Mizińskiego. Ksiądz Biskup - jeszcze jako kanclerz Kurii Metropolitalnej - służył zawsze swoim czasem, wspomagając duszpastersko swój kościół parafialny.

Drzewo Życia

W prezbiterium bardzo ważnym miejscem jest tabernakulum - serce kościoła, które w nowo poświęconej świątyni zbliżone jest swoim kształtem do bochna chleba. To właśnie chleb staje się Ciałem Pańskim; Eucharystią, z której żyje Kościół. Tę prawdę podkreślił Jan Paweł II w swojej ostatniej encyklice. Symbolika i wystrój kościoła ma wymowę głęboko biblijną. Krzyż z bursztynowych kamyków umieszczony na tabernakulum podkreśla wagę i znaczenie ziarna. Tym ziarnem jest właśnie Jezus Chrystus, Najwyższy Kapłan Nowego i Wiecznego Przymierza, który obumiera i pada na ziemię, aby przynieść obfity plon - zbawienie dla świata. Uobecnienie tych tajemnic ma miejsce w czasie każdej Ofiary eucharystycznej, dla której budowane są kościoły. Również na froncie marmurowej mensy ołtarzowej widoczna jest płaskorzeźba baranka, który w Starym Testamencie składany był w ofierze w czasie uczty paschalnej. Jest on figurą, czyli zapowiedzią Chrystusa - Baranka Bożego. Obok stołu Chleba, czyli ołtarza, kościół posiada stół Słowa, czyli ambonę. Z niej głoszona jest Ewangelia, dlatego zdobią ją symbole czterech Ewangelistów. Wymiar głęboko teologiczny ma również chrzcielnica, którą zaledwie przed kilkoma miesiącami poświęcił bp A. Miziński. Zbudowana w formie ośmiokąta symbolizuje „ósmy dzień stworzenia”. Znaczenie tych słów wyjaśnia Jan Paweł II w liście apostolskim o świętowaniu niedzieli, gdzie w ten sposób Papież określa zmartwychwstanie Jezusa. Sakrament chrztu włącza nas w nowe stworzenie, czyni nas dziećmi Boga, wszczepiając w Kościół Chrystusowy. Po wejściu do kościoła uwagę przyciąga przede wszystkim rzeźba ukrzyżowanego Zbawiciela z rozpostartymi ramionami, umieszczona na tle Drzewa Życia. Pozorny paradoks krzyża, na którym według religii żydowskiej wieszano największych zbrodniarzy, zdrajców wiary bądź ojczyzny, przeklętych przez Boga i ludzi, staje się dzięki Ofierze Chrystusa zdrojem życia, zbawieniem, niekończącą się wiosną Bożej Miłości. To nic innego jak właśnie Pascha, czyli Przejście. W lewym bocznym ołtarzu znajduje się kopia obrazu Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Matka Boża symbolizuje tutaj Kościół, podtrzymuje otwartą dłonią Jezusa, drugą zaś wskazuje na Jezusa jako jedynego Zbawiciela. Dzieciątko uwiecznione na obrazie spogląda w kierunku rzeźby Zbawiciela na Drzewie Życia. Podkreśla to również rolę Maryi w odkupieńczym dziele Swojego Syna. W kościele poświęconym Matce Bożej bardzo głośno rozbrzmiewają słowa Maryi z Kany: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Boczne ołtarze poświęcone są Miłosierdziu Bożemu oraz św. Józefowi. Obraz przedstawiający Jezusa Miłosiernego z wizji św. s. Faustyny Kowalskiej staje się w kilka miesięcy po śmierci Ojca Świętego Jana Pawła II „ołtarzem papieskim”. Św. Józef natomiast jest patronem rodzin, które tworzą parafię i w myśl papieskiego nauczania są „domowymi Kościołami”, środowiskiem miłości chcianym i konsekrowanym przez Boga. W świecie, gdzie rodzina jest tak bardzo atakowana i narażona na wynaturzenia, potrzeba wiele modlitwy za polskie rodziny. To bardzo ważny priorytet dla duszpasterzy parafii Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Lublinie.

W uroczystościach poświęcenia kościoła wzięło udział kilkudziesięciu kapłanów. Obrzęd poświęcenia kościoła przewiduje wiele bogatych w treści i głębokich czynności liturgicznych. Pokropienie wodą przypomina, że Chrystus jest dawcą życia. To także symbol oczyszczenia. Namaszczenie ołtarza i ścian kościoła symbolizuje Mesjasza, czyli Namaszczonego. Jezus Chrystus, Najwyższy Kapłan namaszczony przez Ojca Duchem Świętym na ołtarzu Swego Ciała złożył w ofierze Swoje życie dla zbawienia świata. Obrzędów namaszczenia dokonali razem z Księdzem Arcybiskupem: ks. kan. Jan Mitura oraz ks. kan. Stanisław Dziwulski. Kadzidło spalane na ołtarzu oznacza, że ta Ofiara uobecniana we Mszy św. wznosi się do Boga jako słodka woń. Nakrycie ołtarza symbolizuje, że jest on stołem Pana, natomiast oświetlenie kościoła przypomina, że „Chrystus jest światłem na oświecenie pogan”. Komentarze w czasie liturgii prowadził ks. kan. dr hab. Czesław Krakowiak. Abp Życiński w czasie homilii ukazywał Maryję obecną w Kanie jako pokorną nauczycielkę „chrześcijaństwa wiosennego”, która dyskretnie zauważyła problem nowożeńców, powiedziała o tym Jezusowi i ufała, że On zaradzi w tej trudnej sytuacji. Innym momentem, gdy Maryja okazała swą ufność wobec Bożych planów, była chwila Zwiastowania. Będąc niespełna czternastoletnią dziewczyną, mogła popaść w czarne myśli, Jej jednak obcy był taki styl. Arcypasterz zachęcał, by przyjmować styl papieski i w odpowiedzi na frustrację i bolączki współczesnego świata odpowiadać zaufaniem Bogu, realizując Jego plan dla naszego życia. Funkcję ceremoniarza w czasie uroczystości pełnił sekretarz Księdza Arcybiskupa - ks. dr Marek Słomka. Liturgię przygotował Ksiądz Proboszcz wraz z wikariuszami i Służbą Ołtarza. Podziękował on także przybyłym kapłanom, w szczególności Księdzu Arcybiskupowi oraz swoim współpracownikom. Szczególne słowa skierował do parafian: „Dziękuję moim parafianom za dar modlitwy, pracy oraz wsparcia finansowego. Dziękuję za wszelką okazaną pomoc wszystkim, którzy przyczynili się do budowy, a potem upiększania naszej świątyni. Bóg zapłać za każde ofiarowane dobro”.