…wybacz kaznodziei jego nieporadność,
bo głosi wielkie Słowa małymi ustami…
(B. Marshall, Chwała córy królewskiej)

11. Niedziela zwykła

O gustach się nie dyskutuje - mawiali starożytni Rzymianie - i mieli rację. Osobisty smak, styl, upodobanie, zamiłowania, pasje tworzą indywidualny rys każdego człowieka, decydują o jego niepowtarzalności. O gustach dyskutować nie sposób, ale te najczęściej w naszym życiu krytykujemy, próbując w delikatny sposób narzucić komuś nasz sposób widzenia, myślenia, zachowania - ba, nawet ubierania się. Gusta i guściki - szanujemy je, a jakże, no ale tylko wtedy, jeśli nie odbiegają od naszych.
Pan Bóg też ma swój gust i od samego początku zastrzega sobie, że nie jest on naszym i nigdy do naszego się nie zbliży. Można ten gust Pana Boga nazwać „wyborem”, „powołaniem” - ale zawsze pozostaje on kwestią Bożego smaku. Mimo że stare powiedzenie Rzymian znamy doskonale i często cytujemy je na własną obronę, to w przypadku Pana Boga jakoś nie potrafimy zdobyć się na wielką tolerancję. Co gorsza, mamy Mu nieraz za złe, że w swoich gustach wybiera to, na co my przenigdy nie zdecydowalibyśmy się w życiu. Często pojawia się w nas pretensja związana z dziwnym „dlaczego?”: dlaczego wybiera jednych, a odrzuca drugich? Dlaczego przyjmuje ofiarę Abla, a Kainową odrzuca? W czym lepszy był Jakub od Ezawa, że jeden cieszy się Jego błogosławieństwem i opieką, a drugi zostaje pozbawiony tego, co przecież prawnie się mu należało? A to dopiero Stary Testament - w Nowym jest jeszcze gorzej, według nas. Uprzywilejowani stają się ci, za których nie dalibyśmy złamanego szeląga - no więc jak tu nie poddać krytyce gustów Pana Boga?
A o nich mówi dzisiejsze Słowo, na które nadstawiamy uszu: Izrael dla Pana Boga jest cacy, a Egipcjanie są be; spośród wielu idących za Jezusem uczniów tylko Dwunastu zostaje wybranych do szczególnych poruczeń. I gdzie tu sprawiedliwość? Według naszych kryteriów, można by uznać Orwellowskie zasady folwarku, że „są równi i równiejsi” - ale dla Pana Boga tak nie jest. Jego gust - albo używając biblijnego słowa „wybór” - wiąże się ze współczuciem wobec człowieka. Tak! Właśnie tak! Nie zauważyłeś pewnie, że na początku dzisiejszej Ewangelii św. Mateusz zaznacza, że „Jezus widząc tłumy litował się nad nimi, bo byli znękani” (Mt 9, 36). Posyła ich, aby uzdrawiali, wypędzali złe duchy, głosili, że nadeszło Królestwo Niebieskie - z wyborem związane są zadania. Podobnie jak i w pierwszym czytaniu: wybrany Izrael ma być „królewskim kapłaństwem, ludem świętym” (Wj 19, 6) - pośród zepsutych plemion, zdeprawowanego Kanaanu i okolic trzeba pokazać, że człowiek musi żyć i postępować inaczej, po Bożemu. To nie sympatie i antypatie Pana Boga, ale wezwanie człowieka do konkretnego postępowania.
Ty też jesteś wybrana. Ciebie też Pan Bóg powołał, no więc trzeba do katalogu imion z dzisiejszej Ewangelii dopisać i Twoje własne. Od momentu chrztu św. przez kolejne lata i dni Twojego życia gust Pana Boga związał się z Tobą nierozerwalnie - a Jego wybór oznacza konkretne zadania, obowiązki, przywileje. Jako Jego wybrany, jako ta, w której sobie upodobał, masz swoim życiem „uzdrawiać”, „wypędzać złe duchy”, „głosić przybliżone Królestwo Niebieskie”, „stawać się świętym”: w określonych warunkach, sytuacji, stanie, zawodzie, wieku. I nie ma od tego apelacji - zaufał Ci, więc zawieść nie można. Wybrał Piotra i Jana, Andrzeja i Filipa, wybrał Ciebie, żeby „znękani” doświadczyli Jego Miłości.
Pamiętaj, że o gustach się nie dyskutuje - a o guście Pana Boga szczególnie. Przyklęka się, wybór całuje, mówi „amen”, „Bóg zapłać” i wypełnia się to, co z wyborem, powołaniem jest związane. „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10, 8), więc się nie wzbraniaj, by dla innych stawać się coraz bardziej „królewskim kapłaństwem, narodem świętym” - bo tylko w taki sposób możesz potwierdzić, że Pan Bóg wcale nie ma kiepskiego gustu - co więcej, wybierając Ciebie potwierdza, że gust to On ma. Oj, ma - i to jeszcze jaki.