Może znalazłeś się w sytuacji, kiedy musiałeś zapytać kogoś o drogę i ucieszyłeś się gdy ktoś ci ją pokazał lub wytłumaczył i dotarłeś do upragnionego celu. Podobnie jest z szukaniem czegokolwiek w życiu. Tę radość ze znalezienia odczuwamy jako spełnienie pragnienia. Towarzyszy temu uczucie zadowolenia i odnosi się prawie do wszystkich dziedzin naszego życia. W sferze duchowej mówimy o radości ze znalezienia prawdy, albo odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Zarówno jeśli chodzi o małe sprawy odnalezienia drogi, czy też o odpowiedź na trudne pytania dotyczące sensu życia, ważną jest rzeczą do kogo się zwracamy z naszymi pytaniami, albo kogo pytamy o drogę. Jezus ostrzega nas mówiąc: „Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?“. Uświadamiamy sobie jak ważną jest rzeczą w naszym świecie, gdzie nic nie jest pewne, znaleźć kogoś, kto zna drogę i doprowadzi do celu. W starożytnej Grecji tego kto znał drogę i prowadził do miejsca, gdzie zdobywano wiedzę nazywano pedagogiem, a sztukę wychowania nazywano - pajdeia. Bycie pedagogiem oznaczało pełnienie funkcji społecznej budzącej zaufanie i szacunek. Rolę pedagogów spełniali wówczas najczęściej niewolnicy. Później funkcja ta obejmowała wszystkich, którzy trudnili się nauczaniem zasad życia w społeczeństwie i nosili zaszczytne miano: wychowawców-pedagogów. Dzisiaj, zwłaszcza w pobliżu szkół, osoby ubrane w specjalne kombinezony z napisem „Guard” z wielką troska zajmują się bezpieczeństwem dzieci. Takie osoby, jako woluntariusze, służą dzieciom, aby bezpiecznie mogły dotrzeć do szkoły lub powrócić do domu. Podobni greckim pedagogom, jako znający drogę i zasady poruszania się, są wiarygodnym wychowawcami, ciesząc się zaufaniem dzieci i ich rodziców. Wiadomo, że w skomplikowanym świecie, techniki oprócz zasad ruchu drogowego pozostaje cała gama nowoczesnych wynalazków, które są wdrażane dzieciom, aby mogły się nimi posługiwać. Po to są różne szkoły, które specjalizują się w różnych kierunkach nauki. Oprócz techniki pozostaje do nauczania cała dziedzina zasad życia społecznego. Są wreszcie zasady moralne, których uczymy się od dziecka, mówiące nam co jest dobre a co jest złe. W związku z nauczaniem pojawia się obecnie problem kwalifikacji nauczycieli i samej wartości przekazywanej wiedzy, w którą powinni być wyposażeni odpowiedzialni za jej przekazywanie. Dzisiaj jest bardzo trudno mówić o zaufaniu nauczycielom, kiedy nauka, którą oni reprezentują, podważa istnienie prawdy, a w następstwie tego odrzucanie wszelkiego autorytetu moralnego. Od czasów Kanta filozofowie w swych badaniach odrzucają Boga i odwoływanie się do Niego jako najwyższego autorytetu. Nie wierzą oni, że prawda moralna pochodzi od Boga, i że prawa moralne ujęte są w Dekalogu i zaszczepione w sumieniu każdego człowieka. Pogląd ten przyswoiła sobie dzisiaj opinia publiczna, której większość stara się decydować w imię demokracji o tym, co jest dobre, a co złe moralnie. Pod wpływem teorii relatywizmu moralnego, dzisiaj ludzie nie wierzą ani nauczycielom, sędziom, księżom, ani politykom. Ogólnie zarzucają wszystkim, że nie służą prawdzie. Przypomina się tutaj opowiadanie z notatek sędziego Theodora Storm. Ów sędzia upomniał świadka, aby mówił tylko prawdę. Wówczas świadek wyjaśnił z duma: - Dla mnie, Wysoki Sądzie jest to samo przez się zrozumiałe, ponieważ już jako dziecko byłem z prawdą ożeniony! - Jeśli tak, odparł sędzia, to niech pan powie od kiedy pan jest wdowcem.
Mówienie o prawdzie i głoszenie jej jeszcze nie oznacza że się ją posiada, i że się nią żyje.
Jeżeli szukamy prawdy, to pytajmy tych, którzy ją znają i według niej żyją. Szukajmy Bożych pedagogów. Przykładem takiego człowieka jest św. Paweł, który szukał prawdy o Jezusie i odnalazł ją. Mimo że był odrzucany przez swoich współziomków, to do końca życia, głosił prawdę o Jezusie zmartwychwstałym. Nie lękając się więzienia głosił: „My wierzymy i nauczamy wiedząc, że On, który wskrzesił Jezusa wskrzesi również razem z Nim i nas, którzy w Nim żyjemy i jesteśmy”.
Żeby nie błądzić w tym świecie trzeba pytać nauczycieli kochających prawdę, którzy za nią oddawali swoje życie. Tylko tacy nauczyciele prawdy są wiarygodni, którzy ją pokochali i swoim życiem dowiedli jej prawdziwości. Tacy świadkowie prawdy mogą być jedynie dobrymi nauczycielami-pedagogami Bożymi, a ich autorytet nigdy nie straci na znaczeniu. Żeby być dobrym nauczycielem, trzeba znać prawdę i kochać tych, których chce się nauczać. Jest to wymóg wszelkiego skutecznego nauczania. W głoszeniu Ewangelii wymóg ten ma szczególne zastosowanie, bo połączony jest z misją zleconą przez Chrystusa. Apostołowie i wszyscy, którzy nauczają w Kościele nie mogą wątpić w Chrystusa, że On jest jedyną Prawdą. Jak będą mogli nauczać innych, kiedy sami nie są przekonani i nie wierzą w to co nauczają. Przekonanie apostolskie to nic innego jak oparte o Chrystusa przeświadczenie, że On jako umarły i zmartwychwstały mylić się nie może. On nie wprowadził żadnego człowieka w błąd, bo wykonał to co zapowiedział, że umrze ofiarując swoje życie za człowieka na krzyżu i trzeciego dnia zmartwychwstanie. On jest wiarygodnym nauczycielem, bo zna Boga, gdyż od Niego przyszedł i do Niego prowadzi. Ty możesz również być dobrym nauczycielem, jeśli oddasz siebie na służbę Prawdy i pokochasz tych, których chcesz uczyć. Nie odrzucaj pytających o drogę, ale pomóż im ją odnaleźć. Wpierw jednak poznaj Chrystusa i przyjmij Jego posłanie, o którym mówi biskup podczas święceń do diakona wręczając mu Ewangeliarz: „Przyjmij Chrystusową Ewangelię, której głosicielem się stałeś; wierz w to, co będziesz czytać; nauczaj tego, w co uwierzyłeś, i spełnij to, czego będziesz nauczać”.