Reklama

Seminarium Biskupa Abramowicza

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

11 września w salach bankietowych hotelu „Drake” w Chicago odbył się drugi doroczny obiad dobroczynny. Zgromadził on przeszło trzystu gości, a wśród nich wielu biskupów i kapłanów naszej archidiecezji. Dochód z przedsięwzięcia został przeznaczony na koszty utrzymania finansowanego z kasy archidiecezjalnej Seminarium Abramowicza.
Gospodarzami obiadu byli: abp Chicago kard. Francis George, bp pomocniczy archidiecezji chicagowskiej Tomasz Paprocki i nowo mianowany rektor Seminarium ks. Richard J. Klajbor. Mistrzynią ceremonii była pani Lucyna Migała. Podczas uroczystości uhonorowano bp. Tadeusza Jakubowskiego nagrodą „Caritas Christi”, przyznawaną każdego roku osobie, parafii, grupie lub instytucji, uznanej przez prezydium Seminarium za przykład otwartości duszpasterskiej, wrażliwości na różnorodność kulturową i oddaną służbę Polonii chicagowskiej, a szczególnie studentom Seminarium.
- Od sześciu lat klerycy są dla archidiecezji chicagowskiej zarówno inspiracją jak i wyzwaniem. Zachwycili nas swoją bezinteresowną miłością i wiarą. Wyraziła się ona w dobrowolnym opuszczeniu rodzinnych domów i dobrze znanego otoczenia, po to, by odpowiedzieć na wezwanie Jezusa do służby kapłańskiej. Równocześnie, dzięki nim uczymy się jak uczynić archidiecezję chicagowską miejscem bardziej gościnnym niż była do tej pory i to nie tylko dla nich, ale dla wszystkich nowo przybywających - mówił kard. Francis George o klerykach Seminarium Abramowicza.
Ich początki za dużą wodą niewiele różniły się od naszych. Podobne problemy, obawy, tęsknota za tym, co bliskie i dobrze znane. Takie samo zadziwienie nową rzeczywistością, taki sam trud wkładany w poznanie języka. Może trochę większe brzemię odpowiedzialności za siebie w tych nowych okolicznościach, bo przecież w przyszłości mają być duszpasterzami tych, którzy tu się urodzili, albo skądś tu przyjechali.
Klerycy Seminarium Biskupa Abramowicza to młodzi mężczyźni, którzy w Polsce odkryli swe powołanie do kapłaństwa, tam też rozpoczęli formację. Co roku z Polski do Chicago przyjeżdża grupa około dziesięciu kleryków, którzy zdecydowali swe życie i powołanie oddać Bogu na ziemi amerykańskiej. Właśnie po to, by ułatwić im realizację tego ambitnego celu archidiecezja chicagowska powołała do istnienia Seminarium Biskupa Abramowicza.
Z założenia jest ono nietypowe. Nauka w nim trwa zaledwie jeden rok i skoncentrowana jest przede wszystkim na poznawaniu Kościoła amerykańskiego, doskonaleniu języka angielskiego, a także zapoznawaniu z kulturą amerykańską. Następnie klerycy kontynuują swą edukację i formację w seminarium w Mundelein, a wyświęceni stają się kapłanami archidiecezji chicagowskiej. Do tej pory dziesięciu spośród wyświęconych w aglomeracji chicagowskie księży to absolwenci istniejącego od 1999 r. Seminarium Abramowicza. W tym roku akademickim Seminarium ma siedmiu studentów, są nimi: Maksymilian Czaja, Marcin Korsak, Marcin Kozłowski, Dawid Lorek, Michał Maciejewski, Przemysław Makler, Marek Rosiek.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2005-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Post otwiera rękę dla potrzebującego

2026-01-22 10:34

[ TEMATY ]

rozważania

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Agata Kowalska

Prorok Joel przemawia w chwili klęski, którą księga opisuje obrazem szarańczy i suszy. Taki kataklizm oznaczał głód i przerwę w ofiarach, bo brakowało zboża i wina. Wezwanie „Nawróćcie się do Mnie” wykorzystuje hebrajskie šûb, czyli powrót z drogi błędnej. Post, płacz i lament należą do języka żałoby. Rozdarcie szat było w Izraelu znakiem wstrząsu, znanym z opowiadań o Jakubie i o Hiobie. Joel żąda ruchu głębszego: «Rozdzierajcie wasze serca, a nie szaty». Chodzi o decyzję w miejscu, gdzie rodzą się wybory, a nie o sam gest. Prorok wzywa do zgromadzenia całego ludu, od starców po niemowlęta. Wzmianka o oblubieńcu i oblubienicy pokazuje, że nawet czas wesela ustępuje wobec wołania do Boga. Najbardziej przejmujący obraz dotyczy kapłanów płaczących „między przedsionkiem a ołtarzem”. To precyzyjna lokalizacja w świątyni. Kapłan staje pomiędzy miejscem ofiary a wejściem do przybytku i woła: „Oszczędź, Panie, lud Twój”. Stawką pozostaje Imię Boga wobec narodów. Tekst przywołuje formułę z Wj 34,6: Bóg jest „łaskawy i miłosierny, nieskory do gniewu”. To opis Jego stałości. Odpowiedź Boga nosi rys gorliwości o swój kraj i litości nad swoim ludem. Cała perykopa ma formę liturgicznego wezwania. Pada „zwołajcie”, „ogłoście post”, „zgromadźcie lud”. Hebrajskie czasowniki sugerują czyn wspólnotowy, nie prywatny rytuał. Zwrot „żałuje nieszczęścia” niḥam nie opisuje kapryśnego i gniewnego Boga, lecz Jego wolę ratowania. Hieronim w komentarzu do Joela wskazuje, że rozdarcie szat bez nawrócenia pozostaje pustym gestem.
CZYTAJ DALEJ

Watykan a lefebryści. Czy Bractwo św. Piusa X zawiesi planowane święcenia biskupów?

Ogłoszenie przez Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X zamiaru wyświęcenia biskupów 1 lipca 2026 r., dokładnie 38 lat po tym, jak udzielenie sakry doprowadziło do ekskomuniki abpa Marcela Lefebvre’a i wyświęconych przez niego biskupów, może paradoksalnie stworzyć możliwość ponownego otwarcia dialogu z Rzymem. Podczas spotkania w Watykanie prefekt Dykasterii Nauki Wiary zasugerował możliwość rozmów na temat recepcji Soboru Watykańskiego II, pod warunkiem zawieszenia planowanych święceń.

Napięcie między Stolicą Apostolską a Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X osiąga nowy punkt krytyczny. 12 lutego 2026 r. Dykasteria Nauki Wiary upubliczniła relację ze spotkania między jej prefektem, kard. Víctorem Manuelem Fernándezem, a przełożonym generalnym Bractwa, włoskim księdzem Davide Pagliaranim. Spotkanie, określone jako „serdeczne i szczere”, odbyło się w delikatnym kontekście: wspólnota, założona w 1970 r. przez abpa Lefebvre’a ogłosiła zamiar udzielenia nowych święceń biskupich bez mandatu papieskiego, co groziłoby automatyczną ekskomuniką i odnowieniem widma schizmy, podobnie jak w 1988 r.
CZYTAJ DALEJ

„Nigdy nie będziesz szła sama”? A to zależy…

2026-02-18 13:44

[ TEMATY ]

Samuel Pereira

Materiały własne autora

Samuel Pereira

Samuel Pereira

Są takie momenty w historii państwa, kiedy mundur przestaje być tylko mundurem. Staje się symbolem. Twarzą granicy. Twarzą decyzji. Twarzą polityki, której wielu nie chce widzieć, ale która i tak musi być wykonywana.

W czasie kryzysu na granicy z Białorusią twarzą tej polityki była Anna Michalska. Nie jako polityk. Nie jako celebrytka. Jako funkcjonariusz. Rzecznik Straż Graniczna, który wychodzi przed kamery, gdy inni wolą zostać w cieniu.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję