Tradycyjnie w święto Ofiarowania Pańskiego obchodzimy w Kościele Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. Podczas pielgrzymki do Ojczyzny w 1997 r. Ojciec Święty Jan Paweł II mówił do osób konsekrowanych: „Nie możecie nigdy zapominać, że jesteście wezwani do dawania osobistego i wspólnotowego świadectwa świętości, która jest istotnym powołaniem życia konsekrowanego i źródłem apostolskiego dynamizmu Kościoła” (Jasna Góra, 4 czerwca).
Zakonnicy składają profesję rad ewangelicznych w formie publicznych ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Przez składane śluby osoba konsekrowana jest niejako wyłączona ze świata, a raczej z życia, jakie proponuje świat, na zasadzie zobowiązania, albo dobrowolnej rezygnacji z ludzkiej miłości, wymaga tego ślub czystości, z posiadania na własność rzeczy materialnych - ślub ubóstwa i wolności - wymaga tego ślub posłuszeństwa. Zakonnicy zobowiązują się prowadzić życie we wspólnocie. Taka postawa wyraża gotowość do całkowitego, pełnego i nieodwołalnego oddania się Bogu. Konsekracja zakonna przeznacza osobę konsekrowaną do stałej i wyłącznej służby Bożej.
Z Kościołem lokalnym jest mocno związana inna forma życia konsekrowanego - życie dziewicze. Każda dziewica konsekrowana przez Biskupa Diecezjalnego jest zaślubiona z konkretną diecezją i jej służy swoją modlitwą i świadectwem życia. Tę formę życia konsekrowanego potwierdził papież Pius XII, ogłaszając 2 lutego 1947 r. Konstytucję apostolską Provida Mater Ecclesia, która uznawała możliwość praktykowania rad ewangelicznych i pełnej konsekracji w życiu świeckim. Ci, którzy żyją w świecie i prowadzą apostolat obecności, dążą do doskonałej miłości i przyczyniają się do uświęcenia świata „w świecie i przez świat”. Świeccy konsekrowani nie prowadzą z obowiązku życia wspólnego, ale wspólnotę mogą tworzyć, ponieważ są sytuacje, które wymagają od nich spotkań. Do zachowania rad ewangelicznych zobowiązują się prywatnym ślubem, przysięgą, przyrzeczeniem lub obietnicą. Świeccy konsekrowani, dzięki swej przynależności do Boga, poświęcają się służbie Bożej i równocześnie pracują w normalnych warunkach życia w swoim środowisku.
Od niedawnych lat odradza się, znana od czasów apostolskich, praktyka konsekracji wdów i wdowców. Osoby te składają wieczysty ślub czystości, przeżywanej jako znak Królestwa Bożego, konsekrują swój stan życia, aby poświęcić się modlitwie i służbie Kościołowi.
Powołanie do życia konsekrowanego jest zawsze wyłączną inicjatywą Boga, sam Pan Jezus przypomina o tym: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja sam was wybrałem...” (J 15, 16). Jest to wielka tajemnica, sami powołani nie potrafią słowem wyrazić tej tajemnicy. Jedyną odpowiedzią człowieka jest całkowite i wyłączne oddanie się Bogu i wierna realizacja swojego posłannictwa. Osoby konsekrowane ślą światu swoją modlitwę jak telegram bez podpisu, jak ciepły dotyk dłoni, wówczas kiedy wydaje się, że świat ze swymi problemami pozostaje sam. Otulają modlitwą miasto układające się do snu i jak dobry anioł ślą do Boga westchnienie za tymi, którzy na szpitalnej sali bądź w samotności swego domu zmagają się z cierpieniem, błagają o siłę do czuwania na straży pełnionej służby. Światowy Dzień Życia Konsekrowanego przypomina nam, że stale winniśmy się modlić i prosić, aby Pan spośród młodych posyłał wielu na swoje żniwo.