Przed 99 laty, 3 sierpnia 1901 r., w Zuzeli na pograniczu Mazowsza i Podlasia przyszedł na świat Stefan Wyszyński, późniejszy Prymas Polski. Z okazji tej rocznicy w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie o godz. 19.00 została odprawiona Msza św. w intencji beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia.

Większośc życia Stefana Wyszyńskiego związana była z Warszawą. Tu w latach 1912-1915 uczęszczał do gimnazjum im. Wojciecha Górskiego. Do Warszawy, a ściślej do podwarszawskich Lasek przybył jeszcze na krótko podczas okupacji, a w kilka lat później już na dobre wrócił do stolicy, jako arcybiskup Gniezna i Warszawy.

Seminarium Duchowne Stefan Wyszyński ukończył w latach 1920-1924 we Włocławku. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze włocławskiej w 23. rocznicę swoich urodzin. Dwa lata później rozpoczął studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Zakończył je uzyskaniem stopnia doktora, na podstawie pracy z prawa kanonicznego pod tytułem: Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły.

Ks. Stefan Wyszyński był od 1930 r. wykładowcą prawa kanonicznego i socjologii w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. W latach 1932-1939 był redaktorem naczelnym miesięcznika Ateneum Kapłańskie. Przed wojną zaangażował się w działalność Chrześcijańskich Związków Zawodowych i Akcji Katolickiej, wykładał również na Uniwersytecie Robotniczym. Od 1938 r. był członkiem Rady Społecznej przy Prymasie Polski Auguście Hlondzie. W czasie powstania warszawskiego był kapelanem podwarszawskiej grupy Kampinos Armii Krajowej oraz szpitala powstańczego w Laskach. Jego pseudonim z tamtych czasów to Radwan II. Po wojnie, jako rektor, zajął się organizowaniem Seminarium Duchownego we Włocławku, zainicjował również diecezjalny tygodnik Ład Boży. 4 marca 1946 r. został mianowany przez Papieża Piusa XII biskupem diecezji lubelskiej. Sakrę biskupią przyjął 12 maja na Jasnej Górze z rąk Prymasa Augusta Hlonda.

Prymasem Polski, arcybiskupem gnieźnieńskim i warszawskim został mianowany 12 listopada 1948 r. 12 stycznia 1953 r. papież Pius XII włączył go do grona kardynałów. Władze odmówiły mu wydania paszportu, nie mógł więc udać się osobiście do Rzymu. Osiem miesięcy później - 25 września 1953, po swoim sławnym "non possumus", został aresztowany. Był więziony w Rywałdzie Królewskim, Stoczku Warmińskim, Prudniku i Komańczy. W czasie uwięzienia, w Komańczy napisał tekst odnowionych Ślubów Narodu, które miały być początkiem wielkiej odnowy życia religijnego w Polsce. Śluby te złożone zostały 26 sierpnia 1956 r. na Jasnej Górze jako Jasnogórskie Śluby Narodu. Na tronie przygotowanym dla więzionego jeszcze Prymasa złożono biało-czerwone róże. Dwa miesiące później kardynał Stefan Wyszyński został uwolniony. W latach 1957-1966 przeprowadził Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski, zakończoną 3 maja 1966 r. uroczystym Aktem Oddania Narodu Matce Bożej za wolność Kościoła w Polsce i w Świecie.

Wielką radość sprawił Prymasowi wybór Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Cały świat obiegły zdjęcia z niezwykłego homagium: polski Prymas i polski Papież w geście uścisku. Kardynał Stefan Wyszyński zmarł 28 maja 1981 r. w Warszawie, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. W 1989 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.

Prymas Tysiąclecia - jak go najczęściej określamy - zasłużył się dla obrony Narodu i Kościoła przed komunizmem, stając w obronie chrześcijańskiej tożsamości narodu i prawa Kościoła do swobodnej działalności duszpasterskiej. W okresie rodzącej się "Solidarności" wzywał do odpowiedzialnego postępowania. Był mediatorem między "Solidarnością" a władzami państwowymi.