Do tychże zadań posługi w Kościele, w sobotę 6 maja zostało powołanych trzech kleryków Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Sosnowieckiej w Krakowie. Uroczystość przyjęcia święceń diakonatu Marcina Warty, Krystiana Kucharczyka i Artura Kani odbyła się w parafialnym kościele św. Stanisława BM w Chruszczobrodzie, we wspólnocie, z której pochodzi pierwszy z nich. Mszy św. przewodniczył i słowo Boże wygłosił pasterz Kościoła sosnowieckiego bp Adam Śmigielski SDB. Eucharystię swoją obecnością zaszczyciło wielu kapłanów z naszej diecezji, klerycy WSD, rodzina i przyjaciele nowo wyświęconych oraz parafianie.

Raz na zawsze

Diakonat, to jeden ze szczebli kościelnej hierarchii. Biskup nakłada swoje ręce na nowo wyświęcanych, jednak „nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi”. Oznacza to, że diakon jest specjalnie związany z biskupem w zadaniach swojej „diakonii”. I tak diakoni uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Sakrament święceń naznacza ich pieczęcią („charakterem”), której nikt nie może usunąć. Upodabnia ich ona do Chrystusa, który stał się „diakonem”, to znaczy sługą wszystkich. Sakrament święceń przyjmującego go upodabnia do Chrystusa dzięki specjalnej łasce Ducha Świętego, czyniąc go narzędziem Chrystusa dla Jego Kościoła. Święcenia uzdalniają go, by mógł działać jako przedstawiciel Chrystusa, Głowy Kościoła, w Jego potrójnej funkcji kapłana, proroka i króla. Jak w przypadku chrztu i bierzmowania, to uczestnictwo w funkcji Chrystusa jest udzielane raz na zawsze. Sakrament święceń wyciska również niezatarty charakter duchowy i nie może być powtarzany ani udzielany tylko na pewien czas. Kto został wyświęcony w sposób ważny, może oczywiście z ważnych powodów zostać zwolniony z obowiązków i funkcji związanych ze święceniami lub otrzymać zakaz ich wykonywania. Nie może jednak stać się człowiekiem świeckim w ścisłym sensie, ponieważ charakter wyciśnięty przez święcenia jest nieusuwalny. Powołanie i posłanie otrzymane w dniu święceń naznaczają go na zawsze.

Nie będą sami

Do roli diakona w Kościele nawiązał Biskup Ordynariusz w homilii. „Diakoni muszą stać się rozważnymi przyjaciółmi dla wszystkich. Nie tylko dla tych, którzy są związani z parafią, z Kościołem, ale i dla tych, którzy ten Kościół omijają i dla których jest on obojętny albo nawet wrogi”. Kaznodzieja wspomniał także o trudnych chwilach, które na pewno ich spotkają podczas posługi, o chwilach zwątpień i słabości, ale jednocześnie zaznaczył, że nie będą sami, na ich drodze będzie Chrystus, będzie Matka Boża, będą bracia w kapłaństwie, wreszcie najbliżsi - rodzice, przyjaciele, znajomi. „Gorliwe życie eucharystyczne i codzienna modlitwa stanowią antidotum na wszelkie zło i pokusy tego świata” - mówił bp Adam Śmigielski.
Tego dnia nowo wyświęceni diakoni po raz pierwszy nałożyli stułę i dalmatykę. Złożyli również przyrzeczenie celibatu i posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu. Dalmatyka jest szatą własną diakona. Wkłada on ją na albę i stułę. Dalmatyka to symbol nadprzyrodzonej sprawiedliwości. Stuła symbolizuje władzę i godność urzędu kapłańskiego.
Aby dobrze wykonywać powierzone zadania, diakonom wypada nie ustawać na drodze rozwoju duchowego. Dlatego powinni oni oddawać się czytaniu i rozważaniu Słowa Bożego, codziennie czynnie uczestniczyć we Mszy św., przyjmować Komunię św. Regularnie powinni korzystać z sakramentu pokuty i miłować gorliwym nabożeństwem Matkę Bożą.