Całe życie Maryi było zwrócone na Jezusa i prowadziło do odkrycia i ukazania sensu Eucharystii. Będąc Matką Słowa Wcielonego i pozostając przez całe życie ściśle związaną z Eucharystią, Maryja prowadzi człowieka do Najświętszego Sakramentu. Nie zasłania Go, ale właśnie na Niego wskazuje. Ukazują to liczne wizerunki Matki i Syna, w których Ona wskazuje na Niego. Mimo że nic nie wiemy o tym, by Maryja uczestniczyła w ustanowieniu Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy, to jednak trwała z Apostołami w oczekiwaniu Wieczernika Zielonych Świąt (por. Dz 1, 14).
Maryja była zarazem pierwszym tabernakulum i pierwszą monstrancją Eucharystii. Pierwszym tabernakulum stała się dla Jezusa po wypowiedzianym fiat podczas Zwiastowania (por. Łk 1, 26-38). Dzięki niemu prosta dziewczyna z prowincjonalnego Nazaretu stała się Matką i pierwszym Mieszkaniem Słowa Wcielonego. W wydarzeniu Zwiastowania ukazana jest uprzednia wiara Maryi w Eucharystię, która uobecniając Misterium Paschalne Chrystusa, jednocześnie ukazuje łączność i jedność z faktem Wcielenia. Fiat wypowiedziane podczas Zwiastowania przedłuża się w „Amen”, wypowiadanym podczas przyjmowania Eucharystii. Bóg wezwał Maryję do wiary, że poczęte przez nią Słowo Wcielone jest Bożym Synem. Każdy przyjmujący Najświętszy Sakrament jest wezwany do wiary, że to samo Słowo uobecnia się pod postaciami chleba i wina.
Zaraz po tym wydarzeniu Maryja idzie do Elżbiety. Tym samym staje się pierwszą monstrancją i tabernakulum Jezusa. Przez nią dochodzi do spotkania widocznego z Elżbietą i niewidocznego Słowa Bożego z Janem Chrzcicielem. Maryja odkrywa Jezusa innym i chce Go innym dawać. W Jej postawie zawarta jest również wiara Kościoła w Eucharystię. Dzięki Niej inni spotykają Jezusa i mogą Go adorować, jak Elżbieta.
Trafność określenia Maryi jako „Niewiasty Eucharystii” ukazuje Jej całożyciowa postawa. Maryja nie tylko uczestniczy w Eucharystii, ale przenosi jej owoce w codzienne życie. Kościół odnajduje w Niej wzór uczestnictwa w tej Boskiej Tajemnicy. Ukazuje wierzącym postawę uległości wobec niepojętej tajemnicy wiary, jaką niewątpliwie jest Eucharystia. To Ona pierwsza okazała wobec niej „posłuszeństwo bez wahania” (EdE nr 54). Z matczyną miłością, której uzewnętrznienie widzimy podczas wesela w Kanie, zaprasza każdego człowieka do wiary, że jej Syn może przemienić chleb i wino w swoje Ciało i Krew tak, jak przemienił wodę w wino, a przez to stać się „chlebem życia” (EdE nr 54).
W całożyciowej postawie Maryi uwidacznia się również „wymiar ofiarny Eucharystii” (EdE nr 56). Realizowała go już w momencie ofiarowania Jezusa w świątyni (por. Łk 2, 22), a zwłaszcza w przyjęciu słów Symeona, które zapowiadały Kalwarię, do której Matka Jezusa przygotowywała się każdego dnia, uczestnicząc w „antycypowanej Eucharystii, komunii duchowej pragnienia i ofiary” (EdE nr 56). To zjednoczenie wypełniło się pod Krzyżem i było kontynuowane w uczestnictwie Maryi w „pamiątce męki”, czyli Eucharystii sprawowanej przez Apostołów. Pod krzyżem Maryja stała się darem Jezusa dla człowieka, który dał Ją za Matkę Janowi, a przez niego każdemu człowiekowi. Uczestnictwo w Eucharystii zakłada przyjmowanie przez człowieka również tego daru. Każdy wierzący przyjmuje Maryję za Matkę, a przez to wyraża chęć coraz głębszego upodobnienia się do Jezusa. W tym zadaniu Maryja jest nauczycielką i towarzyszką.
W każdym sprawowaniu Eucharystii obecny jest Kościół i Maryja, którą wspomina się podczas Najświętszej Ofiary. W Eucharystii Kościół „łączy się w pełni z Chrystusem i z Jego ofiarą, utożsamiając się z duchem Maryi” (EdE nr 58) - dziękuje i wielbi Boga. Maryja wielbi Boga Ojca w Magnifikat i czyni to przez, w i z Jezusem. Przez to Maryja ukazuje prawdziwą „postawę eucharystyczną” (EdE nr 58). Matka Boga wspomina dzieła Boże, zapowiedziane przez proroków. Jednocześnie ogłasza realizację największego z nich - Wcielenia Syna Bożego. W kantyku Maryi zawarty jest „wymiar eschatologiczny Eucharystii” (EdE nr 58). W każdej celebracji eucharystycznej rozpoczyna się nowy etap historii, w którym Bóg jest Panem i wszystko staje się nowe.
Eucharystia jest dla nas darem, przez który nasze życie ma być hymnem uwielbienia i wdzięczności Bogu, na wzór Magnificat Maryi.