Dla uczczenia pontyfikatu

- Aby uczcić osobę Jana Pawła II wznoszone są liczne pomniki, a szkoły i ulice nazywane są jego imieniem. Wyrazem pamięci o Ojcu Świętym wśród wszystkich mieszkańców Lublina, ale także wśród leśników regionu lubelskiego, których tu dziś reprezentuję, niech będzie również ten młody dąb, który za chwilę w uroczysty sposób zostanie posadzony w tym szczególnym w naszym mieście miejscu. Upamiętniające osobę papieża Polaka papieskie dęby są obecnie sadzone w całej Polsce. Jestem pewien, że tak jak ten dąb trwać i rozwijać się będzie nasza pamięć o polskim Papieżu, a drzewo to przez kolejne lata i wieki będzie wyrazem naszego hołdu dla największego i najwybitniejszego z Polaków” - mówił do licznie zgromadzonych w świątyni Marek Kamola, dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Na Eucharystii obecni byli leśnicy z 25 nadleśnictw Regionalnej Dyrekcji Lasów w Lublinie wraz ze swoim duszpasterzem ks. Wiesławem Oleszkiem. Wśród obecnych na uroczystości byli m.in.: Agnieszka Bolesta z Ministerstwa Środowiska, Wojciech Fonder z DGLP, w imieniu wojewody lubelskiego Zdzisław Strycharz, Zbigniew Targoński - przewodniczący Rady Miasta Lublina, Marek Kamola - dyrektor RDLP, bp Mieczysław Cisło oraz ks. kan. Ryszard Jurak, proboszcz parafii pw. Świętej Rodziny. Podpisali oni specjalnie przygotowany z tej okazji akt erekcyjny. Drzewo przyniesione w darach ołtarza przez leśników zostało posadzone po Mszy św. w miejscu ołtarza, przy którym odprawiał Eucharystię Jan Paweł II. Obok dębu został umieszczony obelisk z pamiątkową tablicą, na której wyryto napis: Piękno tej ziemi skłania do wołania o jej zachowanie dla przyszłych pokoleń JPII 12 czerwca 1999”. Uroczystość uświetnił występ Zespołu Sygnalistów Myśliwskich, działającego przy RDLP w Lublinie.
Akcję sadzenia papieskich dębów zainicjował Andrzej Matysiak, dyrektor generalny Lasów Państwowych. Od prawie dwóch miesięcy drzewa sadzone są na terenie całej Polski dla upamiętnienia pontyfikatu Jana Pawła II. Sadzonka pierwszego w Lublinie dębu papieskiego, jaka od 9 czerwca br. rośnie na terenie parafii Świętej Rodziny, posiada certyfikat nr 145. Jako jedna z 515, została wyhodowana w szkółce w Rudach Raciborskich, z żołędzi zebranych z najstarszego w Polsce dębu szypułkowego „Chrobry”, liczącego ok. 745 lat. Żołędzie z tego dębu osobiście poświęcił Jan Paweł II podczas pielgrzymki leśników polskich do Watykanu, 28 kwietnia 2004 r. Wtedy Ojciec Święty powiedział do leśników: „Niech wasza praca pomoże uratować piękno polskich lasów dla dobra naszej Ojczyzny i jej mieszkańców”. Dąb „Chrobry” rośnie w Piotrowicach w województwie dolnośląskim. 24 marca 1967 r. został uznany za pomnik przyrody. Rozpiętość jego korony wynosi ok. 16 m, obwód pnia 9,92 m, a pierśnica 315,5 cm. Jest to trzeci dąb pod względem objętości drewna znajdujący się w środkowej Europie: jego objętość ok. 90 m3, jest największa wśród dębów polskich.

Symbol siły, szlachetności i sławy

Dęby uważane za symbol siły, szlachetności i sławy, rosnące w strefie umiarkowanej półkuli północnej oraz w wyższych partiach gór strefy tropikalnej, znane są przede wszystkim ze względu na swoją długowieczność i okazały wygląd. Większość pierwotnych ludów Europy oraz starożytni Rzymianie i Grecy czcili je jako przybytek bóstw. Wzmianki o tych drzewach znajdują się także w Starym Testamencie, gdzie czytamy o Abrahamie siadającym pod dębami Mamre. Ponadto w herbach królewskich i rycerskich, począwszy od średniowiecza, oraz na emblematach mundurowych można znaleźć motyw żołędzi i gałązek dębu. Do symboliki dębu odwoływano się również w kazaniach i nauczaniu. Jednym z najbardziej znanych przywołań dębu jest zawarte w Kazaniach sejmowych, Kazanie VI znanego jezuity, ks. Piotra Skargi, który mówił na przełomie XVI i XVII w.: „Na katolickiej wierze Kościoła świętego rzymskiego to królestwo zbudowane jest. Tak stało przez sześćset lat, tak Chrystusa prawego i jego świętą Ewangeliją piastowało, tak duchowne swoje ojce i kapłany czciło i tak im i świętej nauce ich posłuszne było. (…) Ten stary dąb tak urósł, a wiatr go żaden nie obalił. Bo korzeń jego jest Chrystus i kapłani jego, i nabożeństwo ku Bogu katolickie. Ruszcież jedno tych fundamentów religiej starej i kapłaństwa, ujrzycie wielkie zrysowanie murów królestwa i ojczyzny waszej. A za tym i upadek, obroń Boże, nastąpi”.
Wiele lat później, 2 czerwca 1979 r., w homilii wygłoszonej na placu Zwycięstwa w Warszawie, do symboliki dębu przywołanej w kazaniach Skargi odwołał się Jan Paweł II. Mówiąc wtedy o podwalinach człowieczeństwa, rozwoju, kultury, zaznaczył: „Dzieje narodu zasługują na właściwą ocenę wedle tego, co wniósł on w rozwój człowieka i człowieczeństwa, w jego świadomość, serce, sumienie. To jest najgłębszy nurt kultury. To jej najmocniejszy zrąb. To jej rdzeń i siła. Otóż tego, co naród polski wniósł w rozwój człowieka i człowieczeństwa, co w ten rozwój również dzisiaj wnosi, nie sposób zrozumieć i ocenić bez Chrystusa. „Ten stary dąb tak urósł, a wiatr go żaden nie obalił, bo korzeń jego jest Chrystus” (Piotr Skarga, Kazania sejmowe). Trzeba iść po śladach tego, czym - a raczej kim - na przestrzeni pokoleń był Chrystus dla synów i córek tej ziemi. I to nie tylko dla tych, którzy jawnie weń wierzyli, którzy Go wyznawali wiarą Kościoła. Ale także dla tych pozornie stojących opodal, poza Kościołem. Dla tych wątpiących, dla tych sprzeciwiających się”.
W kontekście tych słów rodzi się nadzieja, że zasadzony na lubelskich Czubach dąb papieski dla upamiętnienia pontyfikatu Papieża Polaka będzie przypominał wszystkim, w kim trzeba pokładać ufność i gdzie upatrywać wielkości.