„W 2. roku pontyfikatu Benedykta XVI, w 15. roku istnienia diecezji bielsko-żywieckiej kierowanej od początku przez J. E. Tadeusza Rakoczego, gdy dziekanem dekanatu radziechowskiego był ks. Proboszcz z Cięciny, a parafii przewodził rok 14 (...) po 28 latach od wmurowania kamienia węgielnego przez ks. kard. Karola Wojtyłę, po 20 latach od poświęcenia tego Domu Bożego przez ks. kard. Franciszka Macharskiego, po 15 latach od śmierci budowniczego ks. Tadeusza Masnego przy ofiarnym zaangażowaniu większości parafian (...) kościół do konsekracji oddano. W wigilię uroczystości Przemienienia Pańskiego, w sobotę 5 sierpnia 2006 Roku Pańskiego, J. E. Ksiądz Biskup Tadeusz Rakoczy świątynię tę konsekrował przy licznym udziale duchowieństwa i wiernych Bogu na chwałę”. Takiej treści akt konsekracyjny wmurował Ksiądz Biskup w mury kościoła na zakończenie uroczystości konsekracji kościoła Przemienienia Pańskiego w Cięcinie.
Mszę św. konsekracyjną Ksiądz Biskup celebrował razem z 20 kapłanami w obecności parafian i przedstawicieli różnych środowisk parafii i gminy.
- Dziękujemy Bogu i ludziom za to, że dziś ten słynny na Żywiecczyźnie i poza nią kościół możemy konsekrować, a równocześnie ożywić budowanie duchowego Kościoła, którym jesteśmy my, ludzie ochrzczeni żyjący teraz, i będą nim ci, którzy to wielkie dziedzictwo duchowe i materialne przyjmą po nas” - mówił w homilii bp Tadeusz Rakoczy. Kaznodzieja przypomniał także bogatą historię powstawania nowego kościoła w Cięcinie oraz wskazał na rolę, jaką w dzisiejszym świecie pełni obecność świątyni w życiu społeczeństwa. Podczas obrzędu konsekracji w mensę nowego ołtarza wmurowano relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
W procesji ofiarnej przedstawiciele parafii przynieśli do ołtarza m.in. dokumentację związaną z budową kościoła, a także ufundowane przez samorząd gminy Węgierska Górka ornaty.
Uroczystość konsekracyjna była zwieńczeniem wysiłków wykończenia wnętrza kościoła. W ostatnich latach w świątyni zainstalowano stacje drogi krzyżowej i witraże zdobiące nawy boczne, zbudowano 34-głosowe organy ufundowane z okazji Roku Jubileuszowego. W tym roku przebudowano prezbiterium, w którym znalazła się mozaika ze sceną przemienienia oraz marmurowa mensa ołtarza i ambonki.
Nieznany sprawca lub sprawcy ostrzelali - prawdopodobnie z wiatrówki - budynek Liceum Ogólnokształcącego Społecznego Nr 17 przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie. Nikomu nic się nie stało, na miejscu pracuje policja.
Mł. asp. Jakub Pacyniak ze śródmiejskiej policji przekazał, że około godziny 10.00 pracownicy Liceum Ogólnokształcącego Społecznego Nr 17 przy ulicy Marszałkowskiej powiadomili służby o strzałach.
Deuteronomium otwiera się mową Mojżesza na stepach Moabu, tuż przed wejściem do ziemi. W Pwt 4 pada wezwanie do słuchania i wprowadzania w czyn „ustaw” i „praw”. Hebrajskie terminy (ḥuqqîm, mišpāṭîm) obejmują normy kultu i zasady życia społecznego. Tekst mówi o mądrości widocznej „w oczach narodów”. W świecie starożytnego Bliskiego Wschodu kodeksy prawne bywały pomnikiem władcy. Tutaj mądrość narodu ujawnia się w posłuszeństwie Bogu i w sposobie życia, który inni potrafią rozpoznać jako „rozumny” (ḥokmâ, bînâ). Mojżesz występuje jako świadek, który „nauczył” i „pokazał”, a nie jako autor prywatnej teorii. W najbliższym kontekście stoi też zakaz dokładania i ujmowania, co chroni naukę przed manipulacją (Pwt 4,2). Wyjątkowość Izraela zostaje opisana przez bliskość Boga. Lud ma Boga, który bywa „przy nim” w chwili wołania. Ten motyw prowadzi do pamięci o wydarzeniach, które „widziały oczy”, i do czujności wobec własnego wnętrza. Hebrajskie „strzec” (šāmar) niesie sens pilnowania i ochrony. Wiara jest przekazywana w opowieści rodziny: „synom i wnukom”. List Barnaby przywołuje Pwt 4,1 w formie parafrazy i na tej podstawie odczytuje przepisy Mojżesza w sensie duchowym, widząc w nich także obraz postaw moralnych. Atanazy w mowie przeciw arianom przytacza Pwt 4,7, aby pokazać różnicę między stworzeniem, do którego Bóg „zbliża się”, a Synem, który trwa „w Ojcu”. Klemens Aleksandryjski cytuje Pwt 4,9 („strzeż się samego siebie”) jako biblijne wzmocnienie wezwania do samopoznania (gnōthi seauton).
Noc, cisza, krzyż w dłoni i co najmniej 40 kilometrów walki z własnymi słabościami to nie jest zwykłe nabożeństwo. To duchowa rewolucja, która rzuca wyzwanie strefie komfortu i prowadzi prosto w objęcia Boga.
W tę wyjątkową podróż, której celem jest nawrócenie własnego serca, wyruszamy wraz z ks. Łukaszem Romańczukiem – dziennikarzem Tygodnika Niedziela oraz rzecznikiem prasowym EDK. Jako duszpasterz i praktyk nocnych tras, staje się on naszym przewodnikiem po szlakach, gdzie „nie ma, że się nie da”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1773126488.jpg)
