Reklama

Chcę docierać do wszystkich

Z abp. Kazimierzem Nyczem, nowym metropolitą warszawskim, rozmawiają Milena Kindziuk, Piotr Chmieliński i Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 12/2007

- Mówi się, że diecezja dla biskupa jest jak żona, a żony się nie opuszcza...

Abp Kazimierz Nycz: - Macie na myśli tę, którą zostawiłem w Koszalinie?

- Tak.

- Rzeczywiście, związek biskupa z diecezją jest jak zaślubiny. I to prawda, że diecezji nie zaślubia się na czas określony, ale na zawsze i w tym nastawieniu trzeba trwać do końca, nawet jak się już wie, że się odejdzie. Ale w Kościele jest tak, że czasem musimy się rozstać z jedną diecezją i odejść do innej. Moje rozstanie z Koszalinem było nagłe, niespodziewane i nieplanowane. Zgodziłem się na to, chociaż nie przyszło mi to łatwo, bo zdaje sobie sprawę, na co się zdecydowałem.

- Czy żal Księdzu Arcybiskupowi opuszczać Koszalin?

- Tak. Po wielu latach posługi biskupiej w Krakowie poszedłem zupełnie w nieznane, do diecezji koszalińskiej, nad morze. Zacząłem tę diecezję poznawać. Ludzie tam mają inne problemy niż na południu Polski. Przyszli na tamte ziemie z różnych stron, zasiedlali je i wytwarzali tradycje. Po pracy moich poprzedników efekty ich wysiłku widziałem na każdym kroku. Pokornie chciałem kontynuować to, co zrobili, zwłaszcza ciągle młody i bardzo optymistycznie nastawiony do świata bp Ignacy Jeż.

- Czy często bywał Ksiądz Arcybiskup w Warszawie? Zna Ekscelencja to miasto?

- W Warszawie bywałem często, chociażby na zebraniach Episkopatu. Ale trudno powiedzieć, że te odwiedziny dały mi jakąś pogłębioną wiedzę na temat archidiecezji. Dlatego jestem trochę onieśmielony ogromem rzeczy, które przyjdzie mi poznać.

- A jakie jest ulubione miejsce Księdza Arcybiskupa w Warszawie?

- Stare Miasto, plac Zamkowy, ul. Krakowskie Przedmieście. To są te miejsca, które bardziej mi odpowiadają niż np. okolice Pałacu Kultury, które są symbolem nowej Warszawy.

- A jakiś ulubiony kościół?

- Zwłaszcza te kościoły, w których odprawiałem Mszę św., chociaż nie jest ich wiele. Przez wiele lat jako biskup przyjeżdżałem do parafii św. Józefa na Koło, gdzie proboszczem był ks. Jan Sikorski. Tamten kościół jest mi bardzo bliski. Jeździłem też na grób ks. Popiełuszki.

- A z kościołów staromiejskich?

- Wiele razy byłem w katedrze, zwłaszcza od czasu, kiedy jest tam grób kard. Stefana Wyszyńskiego. Ale lubię także kościół św. Marcina na ul. Piwnej.

- Czy będzie można spotkać Księdza Arcybiskupa spacerującego po Starym Mieście?

- Tak. Oczywiście!

- Czego Ekscelencja najbardziej się w Warszawie obawia?

- Odwróciłbym to pytanie i zapytał raczej, czego się nie obawiam. To, że ktoś przychodzi z zewnątrz w zupełnie nowe środowisko, ma dużą wartość. Bo jest wolny od uprzedzeń, układów. Ale są i minusy. Poznać diecezję, miejscowy Kościół, to nie jest łatwe. Trzeba poznać najbliższych współpracowników, księży, świeckich. Ale potem przychodzi następne zadanie, czyli poznanie mentalności. Także w tym znaczeniu, że mentalność wielkiego miasta to jest całkiem coś innego niż mentalność małej miejscowości. A trzeci etap, bardzo trudny, to jest poznanie duszy miasta.

- Ksiądz Arcybiskup często wraca myślą do Krakowa, często mówi o tym mieście. Pojawiają się już opinie, że Ekscelencja nie pokocha Warszawy, bo… za bardzo kocha Kraków!

- Tak, kocham Kraków. Ale ta miłość nie jest zaborcza ani zazdrosna! (śmiech!)

- Jakie Ksiądz Arcybiskup będzie miał priorytety w posłudze arcybiskupiej w stolicy?

- Nie chcę przedstawiać jakiegoś szczegółowego programu, bo do tego potrzeba większej znajomości problemów i ludzi. Ale z takich priorytetów ponaddiecezjalnych, uwzględniających specyfikę wielkiego miasta, to przede wszystkim nastawienie ewangelizacyjne całego duszpasterstwa. Odpowiadamy za wszystkich ludzi, którzy przyjęli chrzest i żyją na tej ziemi. Także za tych, którzy od wielu lat już do Kościoła nie przychodzą. Ale tego nie da się zrobić bez udziału katolików świeckich. Nasze kapłańskie ręce, nawet z pomocą mediów, są za krótkie, żeby objąć wszystkie sfery ewangelizacji, na przykład życie rodzinne czy etykę biznesu. Ewangelię Chrystusową mogą tam zanieść przede wszystkim katolicy świeccy.

- I to już na poziomie życia parafialnego?

- W parafiach księża jeszcze bardziej mogą stworzyć różne propozycje spotkań dla świeckich po to, żeby oni byli elitą przygotowaną do tego, aby nieść Chrystusa na zewnątrz. I to nie tylko dlatego, że ręce księdza są za krótkie. Przede wszystkim dlatego, że to jest powołanie świeckich wynikające z chrztu i bierzmowania. Kapłani mogą ogromnie dużo zrobić, ale we współpracy ze świeckimi. Wtedy parafia nie jest tylko miejscem, do którego się przychodzi jak do duchowego hipermarketu po to, żeby przyjąć jakąś łaskę dla siebie, ale staje się ewangelizującą wspólnotą wspólnot. Chciałbym zachęcać księży do tworzenia takiego życia parafialnego. Wszyscy księża są przecież moimi współpracownikami. Bez nich nic nie zrobię.

- Czy księża będą mieć stały dostęp do Księdza Arcybiskupa?

- Tak. Obiecuję im to. W każdej chwili będą mogli do mnie przyjść. Księża i świeccy. Także zadzwonić na telefon komórkowy, który już teraz mogę podać...

- Bez wcześniejszego umawiania się?

- Bez. Tego nauczyli mnie już kardynałowie Wojtyła i Macharski. Nigdy nie było czegoś takiego jak zapisywanie się do nich na audiencje.
Chciałbym też często odwiedzać księży w parafiach. Nie na zasadzie jakiejś kontroli. Chodzi mi po prostu o możliwość spotkania i rozmowy poza formalnymi uroczystościami.

- Jak będą wyglądać pierwsze dni posługiwania Księdza Arcybiskupa w Warszawie?

- Zacznę od przeżycia uroczystości Wielkiego Tygodnia w katedrze i różnych parafiach Warszawy. A potem wyruszę w podróż po diecezji.

- Odwiedzi Ksiądz Arcybiskup każdą parafię?

- Tak. Tak zrobiłem w Koszalinie i to było bardzo dobre posunięcie. Jechałem, oglądałem kościół, patrzyłem na warunki pracy i rozmawiałem z każdym księdzem, który tam pracuje. A na zakończenie spotykałem się jeszcze ze wszystkimi kapłanami w parafii. Dawało mi to doskonałe rozeznanie sytuacji, a jednocześnie umiejscawiałem konkretnego człowieka w kontekście jego pracy duszpasterskiej. To było lepsze niż zapraszanie księży do siebie do domu.

- Wspomniał Ksiądz Arcybiskup o roli mediów w ewangelizacji.

- Tak, bo moim zdaniem nie ma ewangelizacji bez udziału mediów. I to wielorakich: publicznych i prywatnych. Dotyczy to także oczywiście mediów katolickich.

- Jaka jest rola mediów katolickich, jak Ksiądz Arcybiskup widzi współpracę z nami?

- Przede wszystkim bardzo was proszę, byście nie myśleli, że Kościół warszawski to jest tylko abp Kazimierz Nycz. W Koszalinie wręcz krzyczałem na „swoich” dziennikarzy, jeżeli widziałem, że na ośmiu stronach mutacji diecezjalnej występuję w trzech rozmaitych odsłonach. Rzeczywistość Kościoła jest naprawdę niezwykle bogata. Jak najmniej więc artykułów o mnie i moich zdjęć.

- No, ale ten wywiad już musi się ukazać... (śmiech!)

- Tak, rozumiem. Ale po wywiadzie „skończcie ze mną...”.

- Ale będzie nas Ksiądz Arcybiskup czytał?

- Tak i to nie tylko czytał, ale także uczył się Kościoła warszawskiego z mediów katolickich.

- Ksiądz Arcybiskup chętnie udziela wywiadów różnym mediom. Niektórzy to krytykują, uważają, że nie wszystkim mediom powinno się udzielać wypowiedzi. Jak Ksiądz Arcybiskup skomentuje takie opinie?

- Ja mam jedno kryterium: by media w podstawowym wymiarze działalności służyły prawdzie, dobru i głosiły podstawowe prawdy Ewangelii. Nigdy nie chciałbym etykietować mediów, chociaż wobec niektórych jestem krytyczny.

- Wobec jakich?

- Tych, które próbują instrumentalizować Kościół - zwłaszcza, gdyby to czyniły media kościelne. Kościół nie może dać się wciągnąć w politykę. Media katolickie powinny sytuować się na płaszczyźnie ponadpolitycznej i oceniać rzeczywistość według nauki społecznej Kościoła. Z mediami chciałbym współpracować nie tylko osobiście, ale też przez rzecznika, którego powołam.

- Będzie to świecki czy duchowny?

- Jeszcze nie podjąłem decyzji, ale na pewno rzecznik będzie. Kontakt z mediami jest ważny, bo jednym z ich istotnych zadań jest służenie prawdzie i dobru, które są wartościami kruchymi oraz bezbronnymi wobec dzisiejszego świata. Zwłaszcza wobec przemocy w szkołach, wśród młodzieży.

- Z tą przemocą walczy minister edukacji Roman Giertych. Ksiądz Arcybiskup skrytykował jednak jego program „Zero tolerancji”. Dlaczego?

- Krytyczne uwagi nie są równoznaczne z krytyką programu. Nikt nie ma wątpliwości, że potrzebna jest bezpieczna, wychowująca szkoła bez przemocy, narkotyków i alkoholu. Dyskusja dotyczyć musi sposobu asygnowania tych celów. Czy same działania prawne i dyscyplinarne wystarczą? Uważam, że metody walki muszą zakładać odpowiednie środki. Wiele razy rozmawiałem z panem ministrem o reformie oświaty. Brakuje mi czasem w tej dyskusji uwzględnienia roli rodziny i przyjęcia aksjologii w wychowaniu, bez której nie można wprowadzić zmian. Oświata nie znosi szarpnięć. Reforma oświaty też nie. Liczę na to, że uda się panu ministrowi doprowadzić do takich korekt reformy oświaty, które zostały zaniechane za poprzednich rządów.

- A czy to dobrze, że religia weszła do szkół?

- Czasem trudno wyobrazić sobie, co by było, gdyby jej nie było. To jest ogromna wartość. Ale nie znaczy to, że wszystko, co się wiąże z powrotem katechezy do szkół, jest bezkrytyczne i trzeba się tym wyłącznie cieszyć. Nie. Kościół sam zaniedbał pewne rzeczy, bo uwierzył, że religia w szkole wystarczy dzieciom do formacji religijnej. I niestety, zostały mocno zatrzaśnięte drzwi salek katechetycznych w parafiach. Tymczasem religia w szkole nie wprowadzi w życie sakramentalne czy wspólnotowe. Kościół można „dotknąć” i przeżyć przede wszystkim w parafii. Dlatego dopełnienie katechezy szkolnej jest konieczne w katechezach parafialnych.
Trzeba też pamiętać, by poziom religii w szkole był coraz wyższy. Religia jest trudnym dzieckiem w szkole i trudnym przedmiotem.

- Toczy się obecnie debata o zmianie konstytucji, czy wpisać do niej zapis o ochronie życia od poczęcia. Biskupi są tu podzieleni. Jakie jest stanowisko Księdza Arcybiskupa?

- Na pewno biskupi nie są podzieleni co do kwestii ochrony życia. Zapis w konstytucji i ochrona życia to są dwie różne rzeczy. Kościół mówi jasno: życia trzeba bronić w sposób absolutny, od początku do końca. Natomiast politycy dyskutują, w jaki sposób tę absolutną wartość życia zabezpieczyć. Jan Paweł II pisał w encyklice „Evaneglium vitae”, że jeżeli w danym momencie polityk katolicki nie może osiągnąć więcej, to musi poczekać na bardziej sprzyjający czas. Bo można czasem osiągnąć odwrotny skutek i narazić życie nienarodzonych przez rozszerzenie ustawy. Dlatego tutaj liczy się roztropność polityków.

- Kolejną kwestią palącą w ostatnich czasach jest działalność Komisji Historycznej, której aktywność w archidiecezji warszawskiej została zresztą rozszerzona na całą metropolię. Czy współpraca z tą komisją będzie ważna dla Księdza Arcybiskupa?

- W Koszalinie na początku stworzyliśmy taką komisję i bardzo dobrze z nią współpracowałem. Uważam, że lustracja jest potrzebna. Oczywiście w każdym środowisku. Także dziennikarskim. Dlatego nie rozumiem tych dziennikarzy, którzy nie chcą się teraz lustrować, a do tej pory byli bardzo gorliwi w wyciąganiu nazwisk TW np. w Kościele. Jeśli chodzi o lustrację księży, trzeba tego dokonać i zakończyć tę kwestię jak najszybciej, by nie stwarzać mylnego wrażenia, że to jedyny problem Kościoła.

- Ksiądz Arcybiskup powiedział kiedyś, że wzorem dla niego jest ks. Tadeusz Fedorowicz. Dlaczego?

- Był dla mnie wzorem dojrzałego człowieka i kapłana. Pamiętam go już ze spotkań w seminarium krakowskim, a potem z Lasek. Od niego uczyłem się modlitwy.

- Ile czasu Ksiądz Arcybiskup poświęca dziennie na modlitwę?

- Zależy od planu dnia. Ale staram się zagospodarować na modlitwę przede wszystkim poranek. Ważnym punktem dnia jest zawsze Msza św. i brewiarz.

- A poza tym, jaka jest ulubiona osobista modlitwa Ekscelencji?

- Różaniec. Mam wrażenie, że im jestem starszy, tym lepiej, głębiej go odmawiam. To trudna modlitwa.

- Ksiądz Arcybiskup rozpocznie swą posługę w Warszawie w przeddzień drugiej rocznicy śmierci Papieża i jednocześnie zakończenia pierwszego etapu do jego wyniesienia na ołtarze. Czy Jan Paweł II stanie się dla nas jeszcze żywszym wzorem świętości?

- Oczywiście. Trzeba jedynie zwrócić uwagę - i to jeszcze bardziej niż rok i dwa lata temu - by mówienie o świętości Papieża nie spowodowało, iż się go wyniesie w jakiś nimb niedostępności. Boję się, by nie stał się on świętym, którego nie da się naśladować. Tymczasem był on człowiekiem z krwi i kości. Był człowiekiem głębokiej modlitwy, ale modlitwy zwyczajnej, ludzkiej. Jego świętość była głęboko zakorzeniona w codzienność. Taki on był. I wierzę, że będzie on z Domu Ojca błogosławił na co dzień całej archidiecezji warszawskiej.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC – biskupem pomocniczym diecezji ełckiej

2019-12-12 12:37

KAI

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, prowincjał Księży Pallotynów w Poznaniu został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka biskupem pomocniczym diecezji ełckiej. Decyzję Papieża ogłosiła dziś w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce.


Ks. Adrian Józef Galbas SAC

Biskup nominat Adrian Józef Galbas ma 51 lat. Jest doktorem teologii duchowości. Studiował też dziennikarstwo. W czasie dotychczasowej posługi pełnił m.in. funkcję prefekta alumnów w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie. Był też proboszczem parafii pw. św. Wawrzyńca w Poznaniu oraz radcą prowincjalnym. Od 2011 roku pełni funkcję przełożonego prowincjalnego pallotyńskiej Prowincji Zwiastowania Pańskiego z siedzibą w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, urodził się 26 stycznia 1968 roku w Bytomiu. W 1987 roku został przyjęty do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. W latach 1987-1993 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Śluby wieczyste złożył 10 września 1993 roku w Zakopanem, a 7 maja 1994 r. roku w Ołtarzewie został wyświecony na kapłana.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC od 1994 do 1995 r. był wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła w Łodzi. W latach 1995 – 1998 studiował na KUL-u teologię oraz komunikacje i dziennikarstwo. W latach 1998-2002 pełnił funkcje prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie., a od 2002 do 2005 był radcą w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. W latach 2002 – 2003 był też sekretarzem ds. Apostolstwa w Częstochowie. W 2003 roku został proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Poznaniu i był nim do 2011 roku. Jednocześnie od 2008 do 2011 roku pełnił także funkcję radcy w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC w 2012 roku otrzymał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Od 2011 roku jest prowincjałem Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

BP KEP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nigeria: dwaj uprowadzeni księża odzyskali wolność

2019-12-12 14:34

kg (KAI/FIDES) / Abudża

Dwaj nigeryjscy księża katoliccy: Joseph Nweke i Felix Efobi, uprowadzeni 6 grudnia w południowo-zachodniej części kraju, odzyskali wolność wieczorem 10 bm. Chociaż porywacze żądali początkowo 100 mln naira (nieco ponad 1 mln zł) za ich zwolnienie, ostatecznie wypuścili ich bez otrzymania jakiegokolwiek okupu.

Mikamatto/Foter/Creativ Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY2.0)

Obaj księża, pracujący w diecezji Awka na południu Nigerii, zostali uprowadzeni 6 grudnia, gdy udawali się na ślub swych parafian ze stanu Anambra do Akure – stolicy stanu Ondo. Duchownych, jadących autostradą Benin-Owo w orszaku weselnym, zatrzymali w pewnej chwili nieznani uzbrojeni mężczyźni koło miejscowości Ajagbale, wyciągnęli ich z samochodu i wywieźli w nieznanym kierunku.

Według świadków napastnicy nie interesowali się innymi samochodami i ich kierowcami, a nawet nie zabrali nikomu ich telefonów komórkowych i - jak powiedział jeden z uczestników zajścia - "porwali tylko księży i pozostawili resztę". Po pewnym czasie porywacze odezwali się, żądając 100 mln naira okupu w zamian za zwolnienie obu kapłanów, ale po kilku dniach uwolnili ich, nie otrzymawszy żadnych pieniędzy.

Watykańska agencja misyjna Fides podała, powołując się na miejscowe źródła, że księża odzyskali wolność wieczorem 10 grudnia na szosie. Wyjechał po nich jeden z kapłanów z Owo.

Porwania księży i zakonników na południu Nigerii są od wielu lat wielką plagą. W samym tylko stanie Enugu uprowadzono w tym roku 9 kapłanów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem