Dąbrowica, mała parafia pod Lublinem, w niedzielę 10 czerwca przeżywała wielkie święto z okazji wmurowania aktu erekcyjnego i kamienia węgielnego pod pomnik Jana Pawła II.
Pomysł uczczenia Wielkiego Polaka poprzez budowę monumentu z jego wizerunkiem powstał podczas X Ogólnopolskiej Pielgrzymki Akcji Katolickiej do Częstochowy, ktora odbyła się 10 czerwca 2006 r. Po pielgrzymce proboszcz ks. kan. Andrzej Sternik powołał Komitet Budowy Pomnika, w skład którego weszli przedstawiciele stowarzyszeń, organizacji i grup modlitewnych dąbrowickiej parafii. Zwieńczeniem ambitnego planu działania będzie odsłonięcie i poświęcenie pomnika, zaplanowane na 14 października br.
Na konkurs, ogłoszony przez parafię, nadesłano 6 projektów pomnika. Zwyciężyła praca artysty rzeźbiarza Karola Badyny z Krakowa, który zaproponował odlew z brązu, posadowiony na cokole z kamienia naturalnego. Po akceptacji projektu przez abp. Józefa Życińskiego, Magdalena i Andrzej Skiba z Lublina opracowali projekt architektoniczno-budowlany. Dzięki życzliwości pracowników i Zarządu Gminy Jastków oraz Starostwa Powiatowego oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytkow parafia szybko uzyskała niezbędne pozwolenia. Dzięki niespotykanej ofiarności parafian, ludzi biznesu oraz osób wykonujących prace społeczne, budowa pomnika nabrała tempa. Przygotowano fundament, przeprowadzono zbiórkę złomu miedzi, wykonano prezentacje projektów wraz z elementami do ekspozycji plakatów. Zbiórkę funduszy parafia wzbogaciła sprzedażą cegiełek, zaprojektowanych przez Grzegorza Konasiuka.
Do udziału w uroczystości wmurowania kamienia węgielnego został zaproszony arcybiskup senior Bolesław Pylak oraz liczni goście, m.in. władze gminy w Jastkowie i Szkoły Podstawowej w Plouszowicach. Po powitaniu zgromadzonych przez proboszcza ks. kan. Andrzeja Sternika, okolicznościowe przemówienie wygłosił wójt gminy Jastków Zbigniew Samoń, który zwrócił uwagę na wartość miłości bliźniego jako główny motyw nauczania Papieża Polaka. Następnie przewodniczący komitetu budowy pomnika odczytał akt erekcyjny. Podpisali go goście i przedstawiciele parafii, wśród których był Jan Boczek, rówieśnik Karola Wojtyły. Ceremonię wmurowania aktu erekcyjnego wzbogacono wmurowaniem szkatuły, zawierającej indywidualne modlitwy za pośrednictwem Sługi Bożego Jana Pawła II, a złożone przez parafian. Pierwszą część uroczystości zwieńczyła ceremonia zasadzenia dębu pobłogosławionego przez Papieża o imieniu „Karol”. Następnie w świątyni parafialnej arcybiskup senior Bolesław Pylak przewodniczył Mszy św., którą celebrował obecny proboszcz i ks. kan. Zygmunt Lipski. Liturgię uświetnił śpiew scholi „Lumina” oraz chóru „Benedictus”.
Zdajemy sobie sprawę, że istnieją różne inne formy uświetnienia pamięci Jana Pawła II. Wiemy, że idea budowy pomnika napotka negatywne opinie pewnych środowisk. Jednak analiza możliwości w tym względzie w naszej parafii wykazała, że jest to dobry i trwały sposób oddziaływania na społeczność, która się zetknie z „postacią na cokole”. A Dąbrowica jest szczególnym miejscem, gdzie z racji funkcjonowania „Domu Spotkania” Caritas przebywają ludzie z różnych stron Polski i świata.
24 listopada nakładem watykańskiego wydawnictwa LEV ukaże się po włosku „Dziennik osobisty Papieża Franciszka”. Zapiski wybrał, zredagował i opatrzył komentarzami kard. Víctor Manuel Fernández, prefekt Dykasterii ds. Nauki Wiary. „Dziennik” zostanie wydany równocześnie w 94 krajach, również po angielsku, francusku i portugalsku.
Wydawnictwo LEV w komunikacie podkreśla, że jest to tekst o wyjątkowej wartości i znaczeniu dla głębszego zrozumienia papieża jezuity: „Jesteśmy niezmiernie zaszczyceni publikacją tego tekstu. Dzięki tej książce, która, jak wierzymy, spotka się z uznaniem czytelników na całym świecie, będziemy mogli jeszcze głębiej zrozumieć wewnętrzne życie argentyńskiego papieża”.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
56-latek i 47-latka zostali zatrzymani przez kryminalnych z Ozimka w związku z podejrzeniem kradzieży na terenie jednego z kościołów. Łupem złodziejskiej pary padły pieniądze niedzielnej tacy oraz sprzęty liturgiczne ze świątyni. Pokrzywdzeni swoje straty oszacowali na ponad 4 300 złotych. Skradzione dewocjonalia zostały odzyskane. Zatrzymanej parze grozi do 8 lat więzienia.
22 września, policjanci z Ozimka otrzymali informację o kradzieży, do jakiej doszło na terenie jednej z parafii na Opolszczyźnie. Skradzione zostały pieniądze z niedzielnej tacy oraz kilka sprzętów liturgicznych. Pokrzywdzeni swoje straty oszacowali na ponad 4 300 złotych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
