Drugi dzień lutego, który jest świętem Ofiarowania Pańskiego, jest także świętem Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. W tym dniu swoje święto mają również osoby konsekrowane. W diecezji sosnowieckiej centralne uroczystości odbywają się w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i gromadzą zakonników i zakonnice ze wszystkich stron diecezji. W naszej, młodej diecezji nie ma zbyt dużej liczby osób konsekrowanych. Brakuje dużych domów zakonnych. Te, które są, gromadzą po kilku braci czy sióstr. W sumie na ziemiach diecezji pracuje 11 żeńskich i 9 męskich zgromadzeń zakonnych. Prowadzą parafie, duszpasterstwa specjalistyczne, zakłady opiekuńcze, pracują w strukturach kurialnych, prowadzą zakrystie i kancelarie parafialne, katechizują, a przede wszystkim świadczą o Bogu, realizując swoje powołanie zgodnie z charyzmatem danego zgromadzenia.

Życie konsekrowane jest szczególnym wezwaniem do naśladowania Jezusa Chrystusa. Osoba zakonna zobowiązuje się kroczyć śladami Jezusa, a pomocą w tym postanowieniu jest złożenie ślubów zakonnych - ubóstwa, posłuszeństwa i czystości. Poprzez modlitwę, milczenie, pokutę i odłączenie od świata osoby konsekrowane mają ukazywać Chrystusa. Mają być znakiem sprzeciwu wobec tych wizji człowieka, które nie akceptują wartości duchowych i moralnych. A swoim życiem mają świadczyć, że Ewangelię można realizować i dziś.

"Życie konsekrowane to niewątpliwie szczególna droga. Kroczy nią od 1800 r. międzynarodowe Zgromadzenie Najświętszego Serca Jezusa" - wyjaśnia s. Maria Pociask, przełożona domu w Sosnowcu-Niwce. Siostry SacreM Coeur - bo tak są popularnie określane - do parafii w Niwce przybyły w 1973 r. w odpowiedzi na zaproszenie biskupa częstochowskiego ( było to bowiem przed podziałem administracyjnym diecezji). "Od samego początku swą działalność skierowałyśmy ku wychowaniu. Szczególną troską objęłyśmy dzieci i młodzież" - opowiada o początkach pracy w parafii s. Pociask. Siostry starały się również odpowiedzieć na potrzeby parafii i zajęły się duszpasterstwem chorych, jak i dorosłych ( oaza rodzin, grupa charytatywna). Dzisiaj w Sosnowcu pracuje 5 sióstr. Zajmują kilka pokoi w budynku plebanii parafii św. Jana Chrzciciela. Na poddaszu wygospodarowane jest miejsce na kaplicę.

Oprócz pracy katechetycznej w szkołach siostry pomagają w pracach duszpasterskich prowadzonych w parafii. Prowadzenie zakrystii i pomoc w kolportażu prasy katolickiej to dziedzina s. Anny Gac. Siostry Marzena Kasprzycka i Joanna Kowalska katechizują w szkołach i prowadzą dziecięcy chórek parafialny. "Co tydzień spotykamy się z dziećmi i ćwiczymy śpiew, podczas spotkań znajdujemy również czas na wspólną zabawę" - powiedziała Niedzieli s. Joanna. Siostry współpracują z Parafialnym Oddziałem Akcji Katolickiej. Przełożona domu wraz z innymi siostrami animuje krąg biblijny dla osób dorosłych. Organizowane są także warsztaty ikonograficzne dla młodzieży i dorosłych. Siostry pomagają w organizacji rekolekcji szkolnych. Po 1990 r. zrodziły się również nowe możliwości pracy w innych środowiskach. Od kilku lat s. Maria Głowacka pracuje jako nauczycielka języka francuskiego w renomowanym katowickim Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika.

Zgromadzenie Najświętszego Serca Jezusa założone zostało przez św. Magdalenę Zofię Barat. W swojej 200-letniej historii starało się zawsze odpowiadać na znaki czasu. Charyzmat Zgromadzenia określają dwa dążenia - oddanie chwały Sercu Jezusa oraz służba Kościołowi poprzez dzieło wychowania. Powołanie sióstr ma więc dwa aspekty: kontemplacyjny oraz apostolski. Prowincja Polska realizuje swoje posłannictwo poprzez nauczanie i wychowanie młodzieży, działania na rzecz rozwoju osoby ludzkiej, zaangażowanie na rzecz ubogich, pracę na misjach. Powyższe założenia, na miarę swoich możliwości, stara się także realizować wspólnota sióstr w Niwce. "Charakterystycznym rysem Zgromadzenia - podkreśla siostra przełożona Maria Pociask - jest dzielenie życia wspólnotowego, które staje się miejscem celebrowania Tajemnicy Paschalnej. Jest taką "szkołą", w której siostry uczą się stawiać potrzeby innych ponad swoje, miejscem podtrzymywania zapału apostolskiego i dzielenia się doświadczeniem życia i modlitwy. "W parafii czy w szkole - dodaje s. Głowacka - potrzeba nieustannie dawać świadectwo o tym, komu się zaufało - Jezusowi Chrystusowi. Wierni bowiem postrzegają zaangażowanie sióstr. I jest to dla nich bodźcem do własnego rozwoju duchowego. Stąd z jednej strony wyzwanie, a z drugiej odpowiedzialność".

Piotr Lorenc