Mróz. Zamarznięty śnieg chrzęści pod nogami. Zimno. Ludzie otulają szalikami posiniałe nosy i uszy, stawiają kołnierze, a inni głębiej naciągają czapki.

Zimno. Królowa Śniegu w srebrnym aucie sunie przez Polskę. Tym, którym do serc i oczu wpadły okruchy diabelskiego zwierciadła, szepce:

- Nie dać zasiłku. Zmniejszyć emerytury. Nie dać renty. Zabrać zapomogi. Wydrwić ubogich...

Polski Czerwony Krzyż znów organizuje zbiórkę odzieży. Układam w plastikowym worku kilka swetrów, kurtkę i skarpety.

- Nie potrzeba nam aż tak dużo, a komuś może się przyda - tłumaczę się sama przed sobą. Więcej nic zrobić nie mogę. Nie wiem, kto dostanie pomoc z PCK. Chyba do Afganistanu nie pojedzie, bo zanim wyślą, nadejdzie wiosna. Może więc jakiś Wojtuś czy Kasia lub ich mama dostaną moje futrzane rękawiczki, które dokładam na wierzch.

Zimno. Polska Akcja Humanitarna mówi, że się stara. Caritas robi, co może. W noclegowniach tłok, a na ulicach coraz więcej spragnionych darmowej zupy i chleba. I choć niedługo już zgasną choinki, ksiądz po lekcjach rozdawał biednym dzieciakom czekoladki i zabawki, które zostawił u niego św. Mikołaj.

Zimno. Mały zmarznięty chłopiec podchodzi i nieśmiało prosi o kupienie bułki.

- Nie mam pieniędzy, dziecko - myślę. - Jeśli kupię ci bułkę, nie starczy nam na chleb.

- A może ta piękna pani w białym futrze, ta, która wysiada właśnie ze srebrnego auta ci pomoże? - mówię. Ale pani szybko odwraca się i odchodzi.

Zimno. - Dzisiaj jest "pogoda dla bogaczy" - śmieje się chłopiec, tupiąc nogami w lichych butach - oni nie marzną, mają ciepłe domy i futra. Jedzą szynkę, czekoladę i pomarańcze. Nie muszą chodzić po ulicach, żeby się rozgrzać, jeżdżą samochodami. Ja też będę miał samochód, gdy dorosnę - dodaje.

Wieczór. We mgle nie widać gwiazd, a niebo ma kolor pomarańczowy. Królowa Śniegu w srebrnym aucie przemierza Polskę i szuka tych, w których sercach i oczach tkwią okruchy diabelskiego zwierciadła.

- Czy znasz bajkę o Królowej Śniegu? - pytam chłopca.

- Nie - odpowiada, a po chwili. - To jak z tą bułką?

- Wiesz - mówię - kupimy chleb. Podzielimy się pół na pół, zgoda?