Zima już zrezygnowała z walki o swoje prawa. Miasto zaczyna wieczorami tętnić życiem. Krótki, co prawda, ten wieczór, bo ludzie po 21.00 boją się już wychodzić z domu i ulice pustoszeją. Był późny wieczór piątkowy, pora niekoniecznie najszczęśliwsza na wizyty, ale jak to mówią, czas piątkowy, to czas starych kawalerów, więc usprawiedliwiony tą ludową mądrością zdecydowałem zrealizować imieninową wizytę. Wypadała wigilia liturgicznego święta Opiekuna Jezusowego św. Józefa, a tato Pauliny to wszak Józef.
- Dobry wieczór - gospodyni, z rękami ubrudzonymi ciastem, nie kryła zdziwionej miny.
- O, właściwie to szczęść Boże, bo pani w samym środku pracy.
- Dobrze, że ksiądz to zauważył. Szczęść Boże! Stało się coś, czy co?
- Dlaczego zaraz takie koszmarne myśli? Na imieniny przyszedłem.
- Można i tak. Szkoda, że nie uplanował ksiądz tej wizyty na Wielką Środę!
- Też byłby tytuł, bo to akuratnie kalendarzowe imieniny, ale postanowiłem zachować się kościelnie i przyjść w przededniu liturgicznej uroczystości.
- Zamknij drzwi, bo z tych twoich wypieków zostanie sam zakalec i to właśnie ja będę temu winien - solenizant wydobył swój głos z otmętów kuchni.
- Niewiele się pomyliłeś, masz po prostu pecha, bo to rzeczywiście będzie twoja wina - Anna nie pozostała dłużna.
W drzwiach korytarza stanął sam gospodarz. Rękawy miał zakasane jak rzeźnik, a ręce wskazywały, że on również zajmował się jakąś kulinarną czynnością.
Poczułem się nieco nieswojo, bo wizyta wypadła rzeczywiście niefortunnie.
- To co? Może ja przyjdę innym razem?
- E tam, bez subtelności jegomościu. Nie znamy się od wczoraj. Spróbujemy wszystko jakoś pogodzić - gospodarz wykazał nieco więcej zrozumienia, bo o entuzjazmie mowy być nie mogło. - Niech ksiądz wchodzi, bo rzeczywiście czuć przeciąg i całe kulinarne wyczyny mojej żony szlag... znaczy przepadną. A ksiądz jeszcze nie wie, co to znaczy dla domowników przez kolejne dni po klęsce.
Kuchenny nieład korespondował z pewnym nieporządkiem w salonie. Już wiedziałem - jutro mają być goście. Trochę się nawet ucieszyłem, mając nadzieję na krótkie załatwienie sprawy.
- To zapraszam - solenizant już w miarę „posprzątany” nieporadnie szukał miejsca, do którego mógłby mnie zaprosić.
Wykorzystałem moment niezdecydowania i wyjąłem z reklamówki mój niewielki prezent, zaczynając dukać nieskładnie życzenia, które w tym klimacie niestosowności zupełnie wypadły mi z głowy. A układałem je całą drogę. Takie miały być piękne.
- Bardzo dziękuję. To co, jakiejś herbatki się ksiądz napije.
- Nie, może nie będę robił kłopotu?
- Ten problem mamy już za sobą. Kłopot już jest, teraz trzeba pomyśleć o poczęstunku. W końcu solenizant musi być gotowy na różne niespodzianki, a jeśli jeszcze ma znajomego księdza, to gotowość winna być jak u strażaka.
- Faktycznie, nie pomyślałem.
- No już dobrze, nie ma co przeżywać. Zna ksiądz dowcip o jegomościu, któremu w Wielką Sobotę zepsuł się samochód?
- Może słyszałem, ale nie przypominam sobie.
- No, to opowiem i tak zagaimy nasze spotkanie. Święta tuż tuż, to opowie ksiądz konfratrom przy świątecznym spotkaniu. Zatem, jak wspomniałem, temu księdzu zepsuł się samochód, no i kłopot. W parafii dojazd, a on uziemiony. Dzwoni do znajomego mechanika, powiedzmy też Józka, i biadoli: „Józefie, sprawa gardłowa”. Ten wije się w tłumaczeniach: „Księże, jest druga po południu, a ja kończę samochód. Też gardłowy. Do kościoła bym chciał iść”. Ponieważ jednak duchowni to biblijny ród, taki, co to jak w głowie uradzi, do skutku doprowadzi, wypertraktował tę naprawę. Przed północą samochód zajechał pod plebanię, ksiądz, nie powiem, odwozi mechanika do domu, rozpływa się w podziękowaniach i kombinuje: „Jak ja ci się, Józefie, odwdzięczę?”. „Nie ma sprawy, dobrze, że będzie miał ksiądz czym dotrzeć na dojazd”. „Nie, nie, tego tak nie można zostawić - oponuje ksiądz. Wiesz, to ja w poniedziałek wielkanocny przyjadę do was na obiad”.
- Złośliwości ci nigdy nie brakowało. Ale dowcip dobry.
- I na czasie.
- Rozumiem, że ja też powinienem za to przyjęcie się jakoś odwdzięczyć?
- Jasne. Wypijemy herbatę. Ja obejrzę prezent, a potem razem oprawimy śledzie. Mięso na tatara już zrobiłem, została mi jeszcze ta robota, którą bardzo zresztą lubię. Nie napracuje się ksiądz. Po prostu pogadamy, jak to dawniej bywało.
- To dobry pomysł.
- Nawet bardzo dobry, zważywszy, że usatysfakcjonuje on Anię, która bez skrupułów odda się swoim kulinarnym namiętnościom.