Trafiła się nam niezwykła łaska. Nam, to znaczy mieszkańcom diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Myślę tu o dwóch wydarzeniach, wokół których koncentruje się obecnie życie naszego lokalnego Kościoła. Chodzi o przygotowanie do milenium męczeństwa Pięciu Braci z Międzyrzecza i o rozpoczęty proces beatyfikacyjny sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty. Oba te wydarzenia, czy - mówiąc inaczej - projekty pastoralne, które wpływają na kształt naszego codziennego duszpasterstwa, mają wspólny mianownik. Jest nim świętość. Świętość ludzi, którzy trwali w Bożej obecności, dana nam jako przykład do naśladowania. Trzeba więc nam podpatrywać świętych. Tylko jak podpatrywać i naśladować świętych, którzy - jak się nam przynajmniej zdaje - są tak dalecy, tak inni, tak obcy naszemu życiu.

Najpierw świętość Braci Męczenników Międzyrzeckich. Nie dość, że żyli w zupełnie odmiennych warunkach, bo przecież przed 1000 lat, to w dodatku byli (z wyjątkiem jednego) zakonnikami pustelnikami i zginęli śmiercią męczeńską. Jak ich charyzmat uczynić swoim, gdy różni nas od nich wszystko: epoka, styl życia, stan, w którym żyjemy? A sługa Boży bp Wilhelm? Jak naśladować świętość Biskupa, która przecież objawiała się nam przede wszystkim w jego postawie zatroskanego o owce pasterza? Co z niego wziąć dla siebie?

Jako zadanie na trzecie tysiąclecie Papież Jan Paweł II zadał nam właśnie świętość. Jest to zadanie stare i jednocześnie nowe. Stare, bo świętość jest zawsze jedna. Nowe, bo wciąż szuka nowych wyrazów w zmieniających się czasach. Pięciu braci: Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn oraz sługa Boży bp. Wilhelm, dzięki otwarciu się i współpracy z Bożą łaską dostąpili daru niezwykłego - umiejętności spoglądania na świat oczami samego Boga, spoglądania na rzeczywistość z perspektywy wieczności. I tak jest z każdym świętym: tym współczesnym i tym starożytnym, ze świętym biskupem, zakonnikiem i ojcem rodziny.

Rozpoczęła się w naszej diecezji peregrynacja relikwii Pięciu Braci. Rozpoczął się też Wielki Post. To okazja, by zanurzyć się w tajemnicę świętości. By zapytać siebie, czy świętość jest moim pragnieniem, czy mam odwagę do świętości dążyć? I chyba nie bardzo jest wyjście, by żyć inaczej. Bo podobno normalny chrześcijanin, to święty chrześcijanin. Wszyscy inni są poniżej normy.