Kaplica Matki Bożej Pocieszenia

Najpierw ludzie gromadzili się w drewnianej kaplicy, która ukryta w cieniu kasztanowców, nadal stoi nieopodal kościoła. Prawdopodobnie jej budowę ukończono w 1866 r. Zachował się oryginalny zapis, iż od 1 września 1872 r. były tu odprawiane Msze św. we wspomnienie św. Mikołaja, św. Izydora oraz kilka razy w miesiącu. Kaplica - od znajdującego się w jej ołtarzu obrazu Matki Bożej Pocieszenia - przyjęła taki właśnie tytuł. W chwili obecnej ów ponadstuletni obraz znajduje się w nawie bocznej kościoła w Dąbrowie.
Gdy kaplica okazała się zbyt mała, gdy powstała parafia i zaczęły rosnąć mury nowego kościoła, drewniany kościołek nie odszedł w zapomnienie. Choć niemożliwa okazała się pierwotnie planowana rozbudowa kaplicy, została ona wyremontowana, pokryta nowym gontem; obecnie spełnia funkcję kaplicy przedpogrzebowej. W Dąbrowie przyjął się zwyczaj oznajmiania dźwiękiem dzwonów o godz. 15 śmierci któregoś z parafian.

Upragniony kościół

Helena Strząbała o parafii - jej początkach i chwili obecnej - wie prawie wszystko. Dzisiaj pełni funkcję kościelnego (i nie tylko). Doskonale pamięta, jak to chodziło się do biskupa Jaroszewicza „za parafią”, „za kościołem”.
Ludzie chcieli mieć w Dąbrowie swój kościół; najpierw myślało się o poszerzeniu kaplicy (tym bardziej, że sam bp Jaroszewicz zauważył, jak tam ciasno), ale obiekt był zabytkowy. W jakieś dwa tygodnie po bytności w Dąbrowie Ksiądz Biskup skierował tam do pracy duszpasterskiej ks. Wiktora Zaparta. 17 lipca 1971 r. była odprawiona pierwsza Msza św., a na drugi dzień ks. Zapart został wezwany do wydziału wyznań z pytaniem: co robi w Dąbrowie? I tak rozpoczęły się charakterystyczne dla tamtych lat „podchody” do urzędów, organizowania się ludzi w komitety i delegacje. W 1976 r. proboszczem parafii został ks. Stefan Borowiec, który tę posługę pełni do chwili obecnej.

Daty i liczby

W 1975 r. została wybudowana plebania. Decyzja o budowie kościoła zapadła w listopadzie 1981 r., a prace ruszyły 14 lipca 1983 r. Kościół budowano do 1983 r., kiedy to w murach nowej świątyni odprawiono pierwszą Mszę św.
9 czerwca 1983 r. miało miejsce poświęcenie placu, a 1września 1985 r. - akt wmurowania kamienia węgielnego przez bp. Stanisława Szymeckiego. W 1990 r. zostały poświęcone dzwony.
Kościół w Dąbrowie powstał siłami i ofiarami mieszkańców, przy zaangażowaniu darczyńców z Francji, Alzacji, Lotaryngii, szczególnie wspólnoty Blandy spod Paryża. Pierre Goly z Alzacji, jako osoba szczególnie pomocna w tym dziele, figuruje w źródłach parafialnych.
Autorem projektu kościoła był inż. arch. Zygmunt Kumor, głównym instruktorem Zygmunt Słoń, za nadzór budowlany odpowiadał Andrzej Kosiba, a kierownikiem budowy był Stefan Siedlarz. Projekt wnętrza opracował Stefan Bogusławski, a nad całością wykonania czuwał ks. Zygmunt Nocoń.

Miejsce spotkania z Bogiem

Projektanci, wykonawcy i ludzie dbający na co dzień o kościół zatroszczyli się o to, aby obiekt sakralny poprzez odpowiednie rozwiązania architektoniczne i aranżację wnętrza służył skupieniu, modlitwie, zbliżeniu z Bogiem. Układ i wystrój prezbiterium jest przykładem połączenia estetyki i prostoty.
Autorem krucyfiksu w ołtarzu głównym jest Andrzej Zawłocki. W ubiegłym roku scenę Ukrzyżowania uzupełniły figury Maryi i św. Jana, wykonane przez Stanisława Trybałę. W bocznej nawie - wizerunek Matki Bożej Pocieszenia, przeniesiony z drewnianej kaplicy, a na prawo od ołtarza - baptysterium nawiązujące stylistyką do symboli życia, z ikoną „Chrzest Pana Jezusa” Michała Płoskiego i witrażem w tle.
Kościół jest obszerny i wysoki, o pow. ok. 600 m². Świątynia w Dąbrowie była konsekrowana 20 września 1992 r. przez bp. Stanisława Szymeckiego.
Parafia Dąbrowa została wydzielona z parafii Józefa Robotnika. Leży w obrębie gminy Kielce i gminy Masłów, obejmuje kilka ulic w północnej części Kielc oraz Dąbrowę Kolonie, Dąbrowę Osiedle, Dąbrowę Łąki i Biała Góra. Na terenie parafii odnajdziemy ok. 10 przydrożnych krzyży. 3 lata temu zaplecze parafialne wzbogaciło się o nowy budynek z salkami do spotkań i toaletami.

26. rok razem

Ćwierćwiecze istnienia parafia obchodziła w ubiegłym roku. 25 lat to na tyle dużo, że zmianie uległ tak obraz wspólnoty parafialnej, jak i struktury społecznej ludności. W Dąbrowie, do niedawna podkieleckiej wsi, nikt już nie utrzymuje się z rolnictwa. Zatrudnienie, na miarę możliwości, dają Kielce. 2 tys. osób liczy parafia i mniej więcej ten stan utrzymuje się od lat. Młodego pokolenia, jak wszędzie, coraz mniej. Elżbieta Moskwa, katechetka w Szkole Podstawowej nr 4 w klasach 0-6, chwali sobie tę pracę. - Kapłan, katecheta, nauczyciel wciąż cieszą się autorytetem w naszym środowisku - mówi. Pani katechetka dba o obecność dzieci w kościele, o dobre ich przygotowanie do sakramentów i przeżywanie świąt. Natomiast o piękny śpiew w kościele w Dąbrowie stara się schola „Cantate”, licząca łącznie ok. 40 osób (w dwóch grupach, starszej i młodszej). Śpiewaków prowadzi organistka Magdalena Bułdys-Gumiela. „Cantate” może się pochwalić sukcesami, np. I miejscem podczas Diecezjalnego Festiwalu Piosenki Religijnej. Liczni są ministranci (starsi są czynnymi lektorami, wśród nich są studenci) oraz kółka różańcowe. Po peregrynacji obrazu w 2007 r. przybyły nowe - męskie i młodzieżowe.
W parafii znajdowały i znajdują dobry grunt inicjatywy ekumeniczne.
Ks. kan. Stefan Borowiec szacuje, że w niedzielnej Mszy św. uczestniczy powyżej 40 procent parafian.