Modlitwą Eucharystyczną nazywamy tę część Mszy św., która zaczyna się dialogiem poprzedzającym prefację. A ten dialog kapłana z wiernymi jest bardzo zwięzły i dobrze wszystkim znany. "Pan z wami. I z duchem twoim. W górę serca. Wznosimy je do Pana. Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu. Godne to i sprawiedliwe". I teraz następują tak dobrze nam znane słowa kapłana: "Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne...". Taki jest początek prefacji, natomiast dalszy ciąg uzależniony jest od charakteru dnia, czy jest to np. wspomnienie męczenników, czy wyznawców, uroczystość, święto, czy zwykły dzień. W Mszale jest bardzo wiele prefacji, ale kapłan wybiera tylko te, które zgodne są z przepisami liturgii. Warto w tym momencie skupić uwagę, ponieważ prefacja, choć jest krótka niesie ze sobą bogatą treść teologiczną.

Trzeba zaznaczyć, że słowo "prefacja" nie oznacza jakiejś przedmowy, zagajenia czy wstępu. We Mszy św. prefacja posiada takie samo znaczenie, co łaciński termin "prefatio", czyli słowo wypowiedziane otwarcie, uroczyście, głośno wobec całego zgromadzenia. Odmówienie lub wyśpiewanie tej modlitwy dziękczynnej, do jakiej przyłącza się całe zgromadzenie, należy jedynie do biskupa lub kapłana.

Fot. Margita Kotas