Reklama

Wiadomości

ONZ: siły bezpieczeństwa w Wenezueli dopuściły się zbrodni przeciwko ludzkości

Wenezuelskie siły bezpieczeństwa dokonywały zabójstw i stosowały tortury, a prezydent kraju Nicolas Maduro oraz członkowie rządu byli tego świadomi - wynika z zaprezentowanego w środę raportu zespołu niezależnych śledczych działających pod egidą ONZ.

2020-09-16 19:15

[ TEMATY ]

ONZ

zbrodnia

wenezuela

pixabay

"Misja znalazła uzasadnione podstawy, by sądzić, że władze i siły bezpieczeństwa Wenezueli od 2014 r. planowały i przeprowadzały serię (działań) poważnie naruszających prawa człowieka - w tym arbitralnych zabójstw i systematycznego stosowania tortur - z których część stanowi zbrodnie przeciwko ludzkości" - oświadczyła kierująca zespołem Marta Valinas.

Zamówiony w zeszłym roku przez Radę Praw Człowieka ONZ raport liczy 411 stron i opisuje ponad 200 zbadanych przez misję spraw. Wśród nich są pozasądowe egzekucje przeprowadzane przez organy bezpieczeństwa, przypadki wymuszonych zaginięć, nielegalnego uwięzienia i torturowania.

"Te zbrodnie nie są odosobnione, były koordynowane i dokonywane zgodnie z polityką państwa, za wiedzą i przy bezpośrednim wsparciu dowodzących oficerów i wyższych urzędników państwowych" - podkreśliła Valinas w oświadczeniu prasowym.

Reklama

Według raportu ofiarami przestępstw ze strony policji, służb wywiadu, a także wojska padały zarówno osoby podejrzewane o pospolitą przestępczość, jak i ludzie oskarżani o działalność antyrządową, w tym opozycyjni politycy oraz aktywiści działający na rzecz praw człowieka. Maduro, a także ministrowie spraw wewnętrznych i obrony, Nestor Reverol i Vladimir Padrino Lopez, mieli być świadomi tych działań - twierdzą śledczy.

Jeden z członków misji Francisco Cox przekazał dziennikarzom, że istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że Maduro osobiście wydawał polecenia dyrektorowi agencji wywiadu SEBIN, wskazując osoby, które następnie miały być zatrzymywane bez nakazu sądu.

Jak zaznaczono w raporcie, zdecydowana większość bezprawnych zabójstw popełnionych przez siły bezpieczeństwa nie zakończyła się pociągnięciem do odpowiedzialności bezpośrednich sprawców ani ich przełożonych.

Reklama

"Przemoc i bezkarność muszą się skończyć" - podkreśliła Valinas, wzywając władze Wenezueli do niezwłocznego przeprowadzenia niezależnych, dokładnych dochodzeń, które wyjaśniłyby opisane przez misję zdarzenia. Szefowa zespołu dodała, że również inne sądy, w tym Międzynarodowy Trybunał Karny, powinny rozważyć oskarżenie sprawców tych przestępstw.

Agencje przypominają, że Wenezuela pogrążona jest w głębokim kryzysie politycznym, gospodarczym i humanitarnym. Stanowiące największe bogactwo kraju wydobycie ropy naftowej zmniejszyło się w ciągu ostatnich 10 lat pięciokrotnie, ponadto szaleje inflacja, z kraju wyemigrowało ok. 5 mln osób. Od 2019 r. ok. 60 państw, w tym USA, za prawowitego tymczasowego przywódcę państwa uznaje lidera opozycji Juana Guaido, a Wenezuela została objęta sankcjami.(PAP)

adj/ akl/

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Watykan w ONZ: nie ująć nic z Praw Człowieka

2020-09-03 15:35

[ TEMATY ]

Watykan

ONZ

Adobe Stock

Przepisy dotyczące ochrony istnień ludzkich nie mogą być tylko opisywane, lecz muszą być interpretowane w sposób ścisły – powiedział na forum ONZ przedstawiciel Stolicy Apostolskiej. Arcybiskup Ivan Jurkovič zabrał głos, podsumowując konsultacje zmierzające do odświeżenia interpretacji Konwencji Praw Człowieka.

Sprawa dotyczy tzw. Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów skodyfikowanej w 1969 roku. Ma ona związek z umowami zawieranymi w formie pisemnej między państwami i reguluje niejasności, które mogą wyniknąć z zawierania owych porozumień.

Arcybiskup Jurkovič odniósł się przede wszystkim do konieczności ścisłego przestrzegania tych punktów umów międzynarodowych, które dotyczą praw człowieka. Jakakolwiek próba ingerencji w tym zakresie jest naruszeniem całej idei współpracy między państwami – podkreśla przedstawiciel Watykanu. Przypomniał on także obradującym w Genewie, że kraje, które zobowiązały się przestrzegać traktatu, nie są organami sądowymi ani nie mają władzy rozumienia praw człowieka po swojemu. Powinny one raczej dążyć do spójności swoich konstytucji ze wspólnie wypracowanymi przez narody konwencjami.

Każda interpretacja, która wykracza poza treść wiedeńskiego porozumienia, jest nieważna i byłaby szkodliwa, a nawet mogłaby przynieść skutki odwrotne do zamierzonych.

CZYTAJ DALEJ

Do góry nogami

2020-09-02 10:38

Niedziela Ogólnopolska 36/2020, str. 44

[ TEMATY ]

ocaleni

Rafał Porzeziński

mezczyzni.net

Rafał Porzeziński

Rafał Porzeziński

Ile minut, godzin, dni, tygodni bardziej przejmujesz się tym, co dzieje się w internetowej społeczności, niż tym, co dzieje się w pokoju twoich dzieci, twojej własnej sypialni, waszej kuchni?

Rada Języka Polskiego wprowadza polityczno-poprawne obostrzenia językowe. „Murzyn” ze słowa pozytywnego albo obojętnego staje się słowem obraźliwym. Określenie płci staje się problematyczne, powstają studia i błyskotliwe kariery naukowe na próbach udowadniania, że płeć to kwestia wyboru. Krzyż – znak bezinteresownej i nieodwołalnej Miłości, staje się symbolem nienawiści i wykluczenia, jego noszenie postrzegane jest jako obraźliwe, a profanowanie go – jako wyraz artystycznej wolności. Prawem człowieka staje się zabicie człowieka, którego wcześniej odczłowiecza się na skutek zbyt młodego lub nazbyt podeszłego wieku. Wszystko trzeba tolerować, nikogo nie wolno wykluczać, oczywiście oprócz tych zacofanych istot, dla których nadal „tak” znaczy „tak”, a „nie” znaczy „nie”. Znane? Jasne, więc po co o tym pisać po raz setny?

Rzecz nie będzie o tym, co widać gołym okiem, ale o tym, czego wbrew chęciom nie zauważamy, a na co mamy realny wpływ. Jednym z głównych zaleceń terapeutów, którzy pomagają w porzuceniu złych nawyków czy uzależnień, jest wypisanie przez pacjenta jego hierarchii wartości. Wśród setek sporządzanych list najczęściej powtarzającym się zestawieniem jest taki oto wariant dla osób niewierzących: rodzina, przyjaźń, rozwój osobisty, zdrowie, praca, finanse. U osób deklarujących głęboką wiarę na początku listy jest zbawienie, więź z Bogiem. Ta poprawna hierarchia bywa niekiedy poddawana autokorekcie i pojawiają się inne elementy: wychowanie dzieci, hobby, sport, opieka nad zwierzętami, a dla osób wychodzących z uzależnienia dodatkowo trzeźwość czy abstynencja... Ale co dalej z tą listą? Jak z niej skorzystać?

Drugie ćwiczenie nazywam „zegarem dobowym”. Rozgrzany wnikliwą analizą swej hierarchii wartości pacjent ma przygotować schemat działań z ostatniego tygodnia, tzn. jak wyglądała każda jego godzina, na co ją wykorzystał. Ma zostać uwzględniony każdy kwadrans, zarówno ten poświęcony na sen, na poranne mycie zębów, jak i, oczywiście, na smartfonowe kliku-kliku. Szczere sporządzenie „zegara” zwykle wzbudza niemiłe zdziwienie. Po dogłębnej analizie wychodzi na to, że rzeczy, o których pisał dany pacjent jako najważniejsze, priorytetowe, zajmują mu jedynie strzępy jego czasu, o ile w ogóle znalazły się w dobowym zestawieniu. Co to oznacza?

Świat galopuje dziś tak bardzo, że nie mamy czasu na to, co ważne, bo przecież musimy się zająć tym, co pilne albo po prostu przyjemne. Taka odpowiedź to petarda samozakłamania. Prawdą jest, że możemy nie znaleźć czasu dla rodziny, na kontakt z Bogiem, samorozwój czy wychowanie dzieci. Z tym, że bardzo często nawet go nie szukamy. Czy to oznacza, że nie mamy czasu na to, co dla nas najważniejsze? Oczywiście, że nie. To, co dla nas najważniejsze zawsze zostanie dopieszczone i czas się na to znajdzie. To nasza hierarchia wartości została sporządzona skrajnie tendencyjnie i – co tu się oszukiwać – po prostu kłamliwie. Mogę wszak nie mieć czasu na dziesiątki istotnych rzeczy, ale na te najważniejsze znajdę zawsze. Jeśli nie, oznacza to, że nie są one dla mnie takie najważniejsze. Ile minut patrzyłeś dziś w oczy swego dziecka, którego wychowanie postawiłeś sobie za cel? Ile razy udało Ci się powiedzieć mężowi, jak bardzo cenisz jego mądrość i zaradność, jak dużo czasu poświęciłeś na wyrażenie swej wdzięczności żonie za wszystko, co zdążyła dziś dla ciebie i domu zrobić? Zestaw je w największej szczerości z minutami spędzonymi z telefonem. Po ile minut, godzin, dni, tygodni bardziej przejmujesz się tym, co dzieje się w internetowej społeczności, niż tym, co dzieje się w pokoju twoich dzieci, twojej sypialni, waszej kuchni?

To, co w pierwszym akapicie tego tekstu budzi moją złość i niezgodę, jestem w stanie zneutralizować jedynie przez aktywne dzielenie czasu z tymi, którzy są dla mnie ważni. Nie mam wpływu na to, czy studia gender otrzymają granty z funduszy europejskich. Mogę natomiast zmienić to, jak świat wokół będzie postrzegany przez moje dzieci. Mogę zmienić swój sposób myślenia, a co ważniejsze działania, na taki, w którym najbardziej nawet idealistyczna hierarchia wartości będzie zgodna z kolejnością moich działań i nakładem sił. Czas stanąć na nogach i ruszyć głową. Pozycja do góry nogami sprawdza się jedynie w cyrku. I nawet jeśli świat robi wszystko, by upodobnić się do cyrku, to nie musi być to twój cyrk. Ty masz moc stworzenia zupełnie nowej sceny i możesz grać na niej główną rolę, bo bycie statystą we własnym życiu jest bardzo smutne. Zacznij grać główną rolę w swoim życiu, według twojej, a nie cudzej hierarchii wartości.

CZYTAJ DALEJ

Czas Białorusi

2020-09-18 10:10

Archiwum

Jak cenny jest dar wolności, nie trzeba tłumaczyć tym, których przodkowie ją utracili.

Ze skrzyżowania pierwiastków polskich, litewskich i białoruskich na podłożu łacińsko-zachodniej kultury, zrodził się nowy typ obywatela Wielkiego Księstwa Litewskiego, gorącego patrioty i obrońcy Rzeczyposplitej obojga Narodów - napisał XIX-wieczny działacz ludowy Stanisław Wysłouch. Cytujący Wysłoucha autor konkluduje: „Faktem jest, że lud białoruski, który od paru wieków był obiektem walki tych kultur, walki o rząd dusz, prowadzonej jednocześnie przez Rzym i Moskwę, lud który stosunkowo niedawno, bo dopiero po roku 1863 wyłonił z siebie nieliczną garść inteligencji, będącej rzecznikiem uświadomienia narodowego, stanowiąc procentową większość w paru powiatach wschodnich tego terenu (Mołodeczno), najchętniej określa swą przynależność etniczną słowem >tutejszy<”.

Gdy „czerwona Moskwa” likwidowała w 1918 r. kruchą niepodległość Białorusi, zaczęła od zdziesiątkowania inteligencji. Następnie po 1920 r., na całej „sowieckiej Białorusi”, odnowiono zakaz z lat 1864-1905 drukowania książek w języku białoruskim. Nieco „polonofilska” inteligencja odnajdywała głos wolnej Białorusi w narodowym folklorze i w dawnych wierszach Czeczota i Syrokomli, pisanych „w gwarze ludowej”, czyli po białorusku. Przy Polsce został do 1939 r. skrawek stołecznej Mińszczyzny z biednym, błotnistym, nieco tajemniczym i mistycznie-zabobonnym, ale majestatycznie, czarująco pięknym Polesiem. Umowa rozejmowa polsko-bolszewicka z dnia 12.10.1920 r. zobowiązywała do zawieszenia działań wojennych i ustalała linię rozgraniczenia wojsk. Polska zrzekała się pretensji do ziem wschodnich na rzecz Rosji, Ukrainy i Białorusi – czyli samej Rosji.

Józef Piłsudski, który przybył do zajętego przez Armię Polską Mińska w dniu 19.09.1919 r., przemawiał po białorusku: „Jestem synem tej samej ziemi i dlatego może lepiej rozumiem i odczuwam biedy i nieszczęścia, które były jej udziałem (…) Każdy mieszkaniec tej ziemi rodził się niewolny, ze skutymi rękami, ze zdławioną piersią. Gdy po tych ziemiach burza się przewalała, niszcząc ludzki dobytek, pracę ludzką – jeszcze raz doświadczyła ta ziemia przemocy i gwałtu, idących ze wschodu, które w imię najszczytniejszych ideałów braterstwa wywierały terror, zmuszały ludzi do życia i stosowania się do praw nie tych, które ludzie pomiędzy sobą mieć by chcieli”. Wódz Naczelny zapewniał, że Polska i jej wojsko przeciwstawi się bolszewickiemu systemowi: „Będę dumny, jeśli będę mógł tej nieszczęsnej ziemi dać najcenniejszy dar Boży – dar swobody”. Świadek tego wydarzenia, późniejszy generał i premier Felicjan Sławoj-Składkowski, wspominał: „Nigdy później, w czasie największych tryumfów politycznych, nie widziałem tyle ognia, radości i satysfakcji w oczach Komendanta, jak wtedy w Mińsku”.

Jak cenny ten dar wolności, nie trzeba tłumaczyć tym, których przodkowie ją utracili. Dzisiaj próbują odzyskać także orężem słowa pisanego wiedząc, że wolność polityczną, kulturową i terytorialną poprzedzać ma wolna narodowa myśl, pamięć o swoich korzeniach i więź ugruntowanej tożsamości. Historyk dr Andrej Waszkiewicz z Mińska, który przetłumaczył na swój ojczysty język opracowany i przesłany mu przeze mnie tekst „Bałachowców”, przejściowo stracił wolność i większość nakładu swojej książki. Nigdy nie żałował swojego translatorskiego trudu, który jest też przykładem pietyzmu i wierności prawdzie historycznej.

Wybijając się przez stulecia na niepodległość, tracąc i odzyskując cenny dar wolności, potrafimy to zrozumieć, współczuć, ale przede wszystkim zracjonalizować i docenić strategię, środki i wartości, które na tej drodze są potrzebne. Ważne jest, aby głos tego pragnienia dotarł przez słowo mówione i pisane do wolnego świata.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję