KS. TOMASZ BOMBA: - Księże Arcybiskupie, przed dziesięciu laty Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił bullę "Totus tuus Poloniae populus". Na jej mocy powstał nowy administracyjny podział Kościoła w Polsce. Czy taki podział był konieczny?

ABP JÓZEF ŻYCIŃSKI: - Może jeśli nie konieczny, to na pewno przydatny. Konieczny w Kościele do zbawienia jest Jezus Chrystus. Natomiast my doskonalimy struktury, które umożliwiają dążenie do zbawienia. Mam wrażenie, że po pierwsze: w wyniku przeprowadzonych zmian stało się możliwe stworzenie bliższej więzi między biskupem a wiernymi. Odczuwałem to wyraźnie w diecezji tarnowskiej, gdy pewne obrzeża diecezji przeszły do Rzeszowa, inne do Sandomierza, dzięki czemu mogłem znacznie więcej czasu poświęcić wiernym z nieco mniejszego obszaru. Drugi ważny czynnik wiąże się z tym, że polskie diecezje w porównaniu z diecezjami Unii Europejskiej były nieproporcjonalnie wielkie, np. diecezje włoskie liczące sto tys. wiernych uchodzą już za duże diecezje. Dlatego, aby głos polskiego Episkopatu rozbrzmiewał znacząco w skali europejskiej, konieczne jest zbliżenie zarówno proporcji terytorialnych, jak i liczba biskupów diecezjalnych. Stwarza to lepszą możliwość uobecnienia głosu biskupów polskich na forum europejskim.

- Jakie korzyści dla wiernych, zdaniem Księdza Arcybiskupa, przyniósł ten podział?

- Oczywiście trzeba najpierw określić, o jakie korzyści chodzi? Myślimy zapewne o korzyściach duchowych, które pozwalają lepiej współpracować z łaską Bożą.

Wydaje mi się, że tutaj wyraziście można dostrzec, iż wzrosła liczba powołań, a jeśli nie wzrosła, to przynajmniej utrzymała się na tym samym poziomie, mimo że zmniejszyła się dzietność rodzin. Widzę to w mojej rodzinnej archidiecezji częstochowskiej. Odcięto od niej duży fragment do Sosnowca, część do Kalisza, a mimo to w tej pozostałej części, w seminarium częstochowskim jest obecnie więcej alumnów niż było za moich czasów. Te bliższe formy kontaktów międzyludzkich, współpracy w mniejszych diecezjach, tworzą głębsze poczucie więzi i odpowiedzialności za Kościół.

- Jak Ksiądz Arcybiskup po tych dziesięciu latach ocenia funkcjonowanie nowych diecezji, tej nowej struktury, o której mówiliśmy wcześniej?

- Oczywiście, że są pewne zaszłości historyczne. I jeśli gdzieś, jak to jest chyba w diecezji kaliskiej, wzajemnie współdziałają kapłani, którzy przedtem pracowali w czterech diecezjach znajdujących się w różnych zaborach, nie zmieni się tego dekretem w ciągu dziesięciu lat. Oddziaływanie tradycji jest czymś normalnym. Ale śmiem twierdzić, że ten dokument był ważnym krokiem w kierunku integracji społeczeństwa polskiego, w której Chrystus jest najważniejszy. Właśnie Kościół może tutaj odgrywać ważną rolę integrującą dzięki Totus tuus Poloniae populus.

- Nasza diecezja zamojsko-lubaczowska, której część należała kiedyś do diecezji lubelskiej, razem z innymi diecezjami w Polsce obchodzi jubileusz dziesięciolecia. Czy z tej okazji zechciałby Ksiądz Arcybiskup skierować słowo do naszych pasterzy i diecezjan?

- Łączy nas tak wiele. Osoba Biskupa Jana jest bardzo żywo obecna w środowisku lubelskim, zarówno jako obecnego profesora KUL-u, jak i kogoś, kto to środowisko przez długi czas współtworzył. Cieszymy się, że możemy wyrazić naszą solidarność.

Cieszę się także, kiedy na zjazdach kapłanów jubilatów spotykam prezbiterów, którzy obecnie pracują w diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Im wszystkim gorąco życzę tej duchowej młodości, której nie niszczą płynące jubileusze. Niech papieski dynamizm, otwarcie na wielkie wyzwania współczesności będą oznaką tej dynamiki i młodości ducha wspieranej działaniem Ducha Świętego.

- Serdecznie dziękuję Księdzu Arcybiskupowi za rozmowę.

Wywiad został przeprowadzony na antenie Katolickiego Radia Zamość.