(...) Po przypomnieniu nadziei zmartwychwstania, pragnę dziś, Umiłowani Bracia i Siostry, uwrażliwić Was na sprawę dzielenia się nadzieją z drugimi. Chodzi o nadzieję związaną z życiem wiecznym, ale też o nadzieję związaną z życiem teraz, na tej ziemi. Polskę, a w niej wiernych naszej archidiecezji, dotyka plaga bezrobocia. W Częstochowie bliskie jest już bezrobocie średniej krajowej, w innych miastach i wioskach archidiecezji przekracza już nawet średnią krajową. Bezrobocie odbiera wielu ludziom radość życia, zuboża bardzo rodziny, prowadzi do frustracji, beznadziei, a niekiedy nawet rozpaczy. Za bezrobociem idzie często nie tylko ubóstwo, ale wręcz nędza. Z nią wiążą się różnego rodzaju plagi społeczne, zwłaszcza tak groźny w przejawach i skutkach alkoholizm. W takiej sytuacji nikomu nie godzi się pozostawać obojętnym.

Nie jesteśmy oczywiście zdolni usunąć bezrobocia, ale możemy choćby po części niwelować jego groźne skutki. Na Wielkanoc, największe święta miłości i nadziei, pragnę ogłosić zamiar powołania do istnienia " Arcybiskupiego Komitetu Wsparcia Bezrobotnych". Komitet będzie miał swoją strukturę centralną i swoje ogniska w miastach i dekanatach archidiecezji. Będzie działał akcyjnie dzięki pomocy Katolickiego Radia "Fiat" i instytucjonalnie w oparciu o Caritas archidiecezjalną i inne organizmy społeczne do walki z plagą bezrobocia. Ufamy, że mimo skromności środków, jakimi dysponujemy, potrafimy w wielu sytuacjach przyjść z pomocą i objawić ludzką i chrześcijańską troskę o człowieka w potrzebie. Komitet będzie przede wszystkim wyzwaniem dla wszystkich ludzi dobrej woli, by nie kierowali się w życiu jedynie egoizmem i miłością własną, ale by mieli wrażliwość na sprawiedliwość a nawet miłość społeczną. Będzie on wyrzutem sumienia dla duchownych i świeckich, aby pamiętali, że dobra ponad miarę, jakie posiadają, są własnością ubogich. Komitet zwracał się będzie nieraz do przedsiębiorców i mających dobrą zarobkową pracę, aby potrafili się dzielić z tymi, którym brak podstawowych środków do życia. Tak przecież każe Chrystus, gdy mówi z jednej strony, że ubogich zawsze będziemy mieć u siebie (por. J 12, 8), a z drugiej strony objawia, że gdy przyjdzie na ten świat w chwili ostatecznego zmartwychwstania, zapyta nas o to, czyśmy Go umieli rozpoznać w potrzebujących, również i w bezrobotnych (por. Mt 25, 31-46).

"Kto kocha - małe temu ogromnieje

i lada promyk zolbrzymia nadzieję" - pisze Norwid.

Proszę Matkę Bożą, by była opiekunką tego małego gestu życzliwości do bezrobotnych i by modliła się za naszą nadzieję, że choć w małym stopniu okażemy obecność przy nich w ich trudnej sytuacji życiowej. ( ...)

Częstochowa, Wielka Środa 2002 roku.