Reklama

Ruch Comunione e Liberazione - Komunia i wyzwolenie

Chodźcie, a zobaczycie!

Magdalena Lewandowska
Edycja wrocławska 26/2011

Spotykają się raz w tygodniu na Szkole Wspólnoty, razem się modlą, wyjeżdżają na wakacje, wychodzą na koncerty. Połączył ich charyzmat Comunione e Liberazione - akcent kładziony na rozumność aktu wiary, na świadomy, konsekwentny wybór Chrystusa

Comunione e Liberazione (Komunia i Wyzwolenie) jest ruchem kościelnym założonym we Włoszech przez ks. Luigi Giussaniego, ówczesnego profesora Wydziału Teologicznego w Mediolanie. Ruch swoimi korzeniami sięga roku 1954. Szybko rozpowszechnił się w całych Włoszech, a dzisiaj obecny jest już w ponad 70 krajach - w Polsce działa od 1983 r. Ruch CL stawia sobie za cel wychowanie swoich członków do dojrzałego chrześcijaństwa i do uczestnictwa w misji Kościoła katolickiego we współczesnym świecie. W biuletynie „Ślady”, wydawanym przez Comunione e Liberazione w Polsce, czytamy: „Jesteśmy razem po to, by pomagać sobie żyć pamięcią o Chrystusie, by pamiętać, że Chrystus jest Obecnością, Wydarzeniem, że rozpoznanie Jego Obecności daje nam świadomość krytyczną (tzn. zdolną do osądu wszystkiego) i czyni nas chrześcijanami”.

Szkoła Wspólnoty

Wrocławska wspólnota liczy około 30 osób. Spotykają się raz w tygodniu w jednej z sal Uniwersytetu Ekonomicznego. Odpowiedzialnym jest Marek Biernacki, pracownik naukowy Uniwersytetu Ekonomicznego. - Wybór miejsca jest celowy. To ważne, by chrześcijaństwo było obecne wszędzie tam, gdzie żyjemy i pracujemy, by nasza wiara ogarniała każdą dziedzinę życia. Ponadto dla Ruchu charakterystyczna jest obecność w środowiskach akademickich, akcentowanie rozumności wiary - mówi. Marek Biernacki odpowiada również za wspólnotę w Lutyni. We Wrocławiu działa także studencka grupa CL - prowadzi ją Justyna Szaro, a spotykają się w parafii św. Mikołaja u Ojców Paulinów.
Spotkanie rozpoczynają od modlitwy, później wspólna lektura. - Szkoła Wspólnoty to nasze formacyjne cotygodniowe spotkanie. Razem czytamy lekturę, rozważamy pisma i spuściznę, jaką zostawił Jan Paweł II, czytamy nowe encykliki papieskie, a obecnie powróciliśmy do źródeł i pochylamy się nad książką naszego założyciela ks. Giussaniego „Zmysł religijny”. To, co przeczytamy, staramy się odnieść do naszego życia, dzielimy się swoimi przemyśleniami - wyjaśnia Miłosz Greszta, który do wrocławskiej wspólnoty należy z żoną Natalią i trójką dzieci.
Na koniec wyznaczane jest „Pole odpowiedzialności” - rodzaj zadania do wykonania w czasie następnego tygodnia. - Oprócz naszych cotygodniowych spotkań co roku jeździmy ze wspólnotą CL z całej Polski na wakacje, przeżywamy razem rekolekcje, w październiku na Jasnej Górze inaugurujemy nowy rok formacyjny. Tych naszych spotkań jest dużo więcej, razem odpoczywamy, bawimy się, obchodzimy rodzinne święta - opowiada Miłosz. - Zbiera nas w jedno i tworzy z nas wspólnotę obecność Jezusa.

Zaangażowanie w rzeczywistość

Członkowie Ruchu swoje chrześcijaństwo angażują w pracę, codzienne życie, otaczającą ich rzeczywistość. - W pewnym momencie swojego życia zobaczyłem, że większość czasu poświęcam pracy, i że praca może być też okazją, by odkryć Boga - przekonuje Jacek Grzelak. - Po przeżyciu pięknych i wzniosłych chwil w Ruchu, po odkryciu obecności Chrystusa, pozostaje pytanie: co zrobić, by ta obecność była na co dzień, by nie pozostała na poziomie sentymentu, ale była realną postawą? Musimy prawdziwie zaangażować Jezusa we wszystko, co robimy, także w naszą pracę.
Innym rodzajem zaangażowania może być tzw. gest charytatywny. Jego celem jest współdzielenie potrzeby drugiego człowieka, tak, by i siebie wychowywać do darmowości. - W Świdnicy nasi przyjaciele z Ruchu założyli 21 lat temu Fundację Pomocy Biednym Dzieciom. Fundacja działa do dziś, jest tam m.in. przedszkole dla 40 osób, oratorium, gdzie dzieci mogą przyjść, odrobić lekcję, gdzie dostaną coś do jedzenia, maluchy wyjeżdżają na wakacje, na ferie - opowiada Miłosz. - Od 21 lat grono przyjaciół z Lutyni z Markiem na czele organizuje raz w roku wyjazd dla dzieci, kilkudniowy wypoczynek dla maluchów z parafii i okolic, na który nie mogą ich zabrać rodzice.
Ruch podejmuje także działania misyjne, kulturalne. Po wydarzeniach na rzymskim uniwersytecie La Sapienza, którego profesorowie i studenci nie chcieli wizyty papieża Benedykta XVI, wrocławska wspólnota zorganizowała konferencję „Poszukiwanie prawdy - misja uniwersytetu”, na której obecni byli wszyscy rektorzy wrocławskich uczelni, bp Andrzej Siemieniewski, Krzysztof Zanussi.
Ruch CL wydaje także własne czasopismo „Ślady”, popularyzuje książki ks. Luigi Giussaniego. We wszystkich działaniach podkreśla jedność z Kościołem, z biskupami i papieżem.

Reklama

Wiara i rozum

Celem istnienia Ruchu CL jest ukazywanie Chrystusa jako jedynej prawdziwej odpowiedzi na najgłębsze pragnienia ludzkiego serca. W człowieku, który spotyka Chrystusa i przylgnie do Niego rodzi się ruch nawrócenia i chęć dawania świadectwa w środowisku, w którym ta osoba żyje: w rodzinie, pracy, szkole, społeczeństwie. - Jak człowiek jest uczciwy w stosunku do własnego serca, to dochodzi do takiego momentu, że nic nie jest w stanie go do końca wypełnić, czegoś mu brak. Na ten brak przyszedł odpowiedzieć sam Jezus Chrystus: prawdziwie „niespokojne jest moje serce, póki nie spocznie w Panu”- mówi Jacek.
Ruch Comunione e Liberazione budzi w człowieku dynamizm, przynagla, by cały czas poszukiwać Chrystusa, pytać o sens życia, sens otaczającego świata, wydarzeń. Pokazuje, że wiara bez rozumu jest nieludzka.

Szczegółowe informacje na temat Ruchu i kontakt do wrocławskiej wspólnoty CL można znaleźć na stronie www.cl.opoka.org.pl.

* * *

Natalia Greszta
Kiedy przyjechałam do Wrocławia na studia, szukałam swojego miejsca, szukałam ludzi z którymi mogłabym dobrze spędzać ten czas, szukałam Boga. Trafiłam na plakat Ruchu CL z zaproszeniem na spotkanie. I tak zaczęłam na nie przychodzić. Zobaczyłam, że te spotkania bardzo dużo mi dają, że zaczyna się zmieniać moje postrzeganie rzeczywistości, moja hierarchia wartości. To było miejsce, gdzie ktoś mi mówił: zapytaj siebie, po co żyjesz, co się wokół ciebie dzieje, jaki jest tego cel? Czułam, że jestem tutaj w jakiś sposób wychowywana do świadomego życia.
Będąc w Ruchu CL mam towarzyszy, z którymi idę drogą do Jezusa. To jest taki dar od Pana Boga na całe życie.

Jacek Grzelak
Ruch spotkałem dzięki swojemu przyjacielowi, który zaprosił mnie na rekolekcje do Świdnicy. Zobaczyłem, że jest to wspólnota wyjątkowa i uświadomiłem sobie, że tu właśnie jest moje miejsce, że to jest coś dla mnie. Sposób przeżywania chrześcijaństwa jest tu bardzo rozumny, nie redukuje żadnej cząstki człowieczeństwa. W Ruchu poczułem się przygarnięty taki, jaki jestem, z całą swoją historią, wadami. Czymś upragnionym stała się dla mnie Eucharystia, sakramenty, budowałem głębsze więzi z rodzicami, przyjaciółmi. Dzięki Comunione e Liberazione zacząłem doświadczać wyjątkowej obecności Jezusa. Ruch to jest największa przygoda, jaka mi się w życiu przytrafiła, przygoda, która się nie kończy.
Moja żona Ola w Ruchu jest od urodzenia, jej rodzice zafascynowali się CL w Białymstoku.
Dzięki Ruchowi się spotkaliśmy i tu się pokochaliśmy. Pobraliśmy się 21 maja tego roku.

Miłosz Greszta
Po bierzmowaniu zacząłem oddalać się od Kościoła, kontestować wiarę. Szukałem szczęścia na własną rękę, próbowałem wielu rzeczy, robiłem karierę. Wszystko to się urwało po moim wypadku. Praktycznie przez półtora roku nie mogłem pracować, kariera legła w gruzach, moje życie się zawaliło. To był moment, który pchnął mnie do poszukiwania czegoś innego, czegoś więcej. Wtedy mój przyjaciel Jacek powiedział mi, że znalazł ludzi, którzy twierdzą, że poznanie Pana Jezusa jest możliwe. Przyszedłem do Ruchu i praktycznie zostałem przygarnięty, „przytulony”. Ktoś na mnie popatrzył i powiedział: dobrze, że jesteś, jak się czujesz.
Poprzez osoby z Ruchu CL odnalazłem obecność Jezusa, spotkałem Go w swoim życiu. Patrzyłem na ludzi, którzy żyją pięknie i są szczęśliwi, którzy żyją dla Boga i ja też tak zapragnąłem. Zrozumiałem, że to jest miejsce dla mnie na całe życie.

Św. Jana od Krzyża

Benedykt XVI - papież

Audiencja generalna, 16 lutego 2011 r.


św. Jan od Krzyża

Drodzy bracia i siostry,
Dwa tygodnie temu przedstawiłem postać wielkiej mistyczki hiszpańskiej Teresy od Jezusa. Dziś chciałbym opowiedzieć o innym ważnym świętym z tych ziem, duchowym przyjacielu św. Teresy, który wraz z nią reformował karmelitańską rodzinę zakonną: św. Janie od Krzyża, ogłoszonym Doktorem Kościoła przez Piusa XI w 1926 roku i nazywanym w tradycji Doctor Mysticus - Doktor Mistyczny.

Jan od Krzyża urodził się w 1542 r. w małej wiosce Fontiveros w pobliżu Avili, w Starej Kastylii jako syn Gonzalo de Yepesa i Cataliny Alvarez. Rodzina była bardzo biedna, gdyż ojciec, pochodzący ze szlachty toledańskiej, został wypędzony z domu i wydziedziczony za to, że poślubił Catalinę, ubogą tkaczkę jedwabiu. Osierocony przez ojca w dzieciństwie, Jan jako 9-latek przeniósł się z matką i bratem Franciszkiem do Medina del Campo koło Valladolid, będącego ośrodkiem handlowym i kulturalnym. Uczęszczał tam do Kolegium Doktrynarzy, wykonując także różne najprostsze prace dla sióstr z kościoła-klasztoru św. Magdaleny. Następnie, ze względu na swe przymioty ludzkie i wyniki studiów, był najpierw pielęgniarzem w szpitalu [Niepokalanego] Poczęcia, a później w kolegium jezuitów, świeżo utworzonym w Medina del Campo: Jan wstąpił tam w wieku 18 lat i przez trzy lata studiował nauki humanistyczne, retorykę i języki klasyczne. Pod koniec formacji miał już jasne rozeznanie co do własnego powołania: życia zakonnego i wśród wielu zakonów obecnych w Medina, poczuł się wezwany do Karmelu.

Latem 1563 rozpoczął nowicjat u karmelitów w tym mieście, przyjmując imię zakonne Maciej. W następnym roku wysłano go na prestiżowy Uniwersytet w Salamance, gdzie przez trzy lata studiował sztuki i filozofię. W 1567 został wyświęcony na kapłana i wrócił do Medina del Campo, aby odprawić swą prymicyjną Mszę świętą, otoczony miłością najbliższych. Właśnie tutaj doszło do jego pierwszego spotkania z Teresą od Jezusa. Spotkanie to było decydujące dla obojga: Teresa przedstawiła mu swój plan reformy Karmelu, obejmujący również męską gałąź zakonu i zaproponowała Janowi, aby przyłączył się do niej „dla większej chwały Boga”; młodego kapłana tak bardzo zafascynowały idee Teresy, że stał się wielkim orędownikiem tego projektu. Oboje będą wspólnie pracować kilka miesięcy, podzielając ideały i propozycje, aby jak najszybciej otworzyć pierwszy dom karmelitów bosych: nastąpiło to 28 grudnia 1568 w Duruelo - samotnym miejscu w prowincji Avili. Wraz z Janem utworzyli tę pierwszą zreformowaną wspólnotę męską trzej inni jego towarzysze. Odnawiając swe śluby zakonne według pierwotnej reguły, cała czwórka przyjęła nowe imiona: Jan nazwał się wówczas „od Krzyża”, jak będzie później powszechnie znany. Pod koniec 1572 r., na prośbę św. Teresy, został spowiednikiem i wikariuszem klasztoru Wcielenia w Avili, w którym święta byłą przełożoną. Były to lata ścisłej współpracy i przyjaźni duchowej, która wzbogaciła oboje. W owym czasie powstały też najważniejsze dzieła terezjańskie i pierwsze pisma Jana.

Przystąpienie do reformy karmelitańskiej nie było łatwe i przysporzyło Janowi nawet wielkich cierpień. Najdramatyczniejszym zdarzeniem było w 1577 jego porwanie i uwięzienie w konwencie karmelitów dawnej obserwancji w Toledo i niesprawiedliwe oskarżenie, jakie potem nastąpiło. Święty pozostawał uwięziony przez wiele miesięcy, poddawany upokorzeniom i ograniczeniom fizycznym i moralnym. Napisał tam, obok innych utworów poetyckich, słynną Pieśń duchową. W końcu w nocy z 16 na 17 sierpnia 1578 udało mu się uciec w sposób "awanturniczy", chroniąc się w klasztorze karmelitanek bosych w tym mieście. Święta Teresa i jego towarzysze z ogromną radością świętowali jego uwolnienie i po krótkim okresie odzyskiwania sił Jan udał się do Andaluzji, gdzie spędził dziesięć lat w różnych konwentach, zwłaszcza w Grenadzie. Pełnił coraz ważniejsze urzędy w zakonie aż po wikariusza prowincjalnego i uporządkował swe rozprawy duchowe. Wrócił następnie na swą ziemię ojczystą jako członek zarządu generalnego terezjańskiej rodziny zakonnej, cieszącej się niemal całkowitą samodzielnością prawną. Zamieszkał w Karmelu w Segovii, sprawując urząd przełożonego tej wspólnoty. W 1591 zrzekł się wszelkiej odpowiedzialności i miał wyjechać do nowej prowincji zakonnej w Meksyku. Przygotowując się do długiej podróży z dziesięcioma innymi towarzyszami wycofał się do samotnego konwentu w pobliżu Jaén, gdzie poważnie zachorował. Jan znosił z bezprzykładną pogodą i cierpliwością wielkie cierpienia. Zmarł w nocy z 13 na 14 grudnia 1591, gdy jego współbracia odmawiali Oficjum poranne (Jutrznię). Pożegnał się z nimi słowami: „Dziś odchodzę, aby śpiewać Oficjum w niebie”. Jego doczesne szczątki przeniesiono do Segovii. Beatyfikował go Klemens X w 1675, a kanonizował Benedykt XIII w 1726.

Jan jest uważany za jednego z największych poetów lirycznych literatury hiszpańskiej. Istnieją cztery główne jego dzieła „Droga na Górę Karmel”, „Noc ciemna”, „Żywy płomień miłości” i „Pieśń duchowa”.
W „Pieśni duchowej” święty Jan przedstawia proces oczyszczania duszy, a mianowicie stopniowe radosne posiadanie Boga, dopóki dusza nie dojdzie do odczucia, że kocha Boga taką samą miłością, jaką On kocha ją. „Żywy płomień miłości” rozwija tę perspektywę, opisując bardziej szczegółowo stan przemieniającego zjednoczenia z Bogiem. Jan zawsze odwołuje się w porównaniach do ognia: tak jak ogień im bardziej rozpala się i pochłania drewno, tym bardziej staje się płomieniem, tak też Duch Święty, który w ciemną noc wygładza i „oczyszcza” duszę, z czasem ją oświeca i rozgrzewa, jak gdyby była płomieniem. Życie duszy jest nieustannym świętem Ducha Świętego, który pozwala zakosztować chwały zjednoczenia z Bogiem w wieczności.

„Droga na Górę Karmel” ukazuje wędrówkę duchową z punktu widzenia stopniowego oczyszczania duszy, niezbędnego do osiągnięcia szczytów doskonałości chrześcijańskiej, symbolizowanej przez szczyt Góry Karmel. Takie oczyszczenie jest proponowane jako droga, na którą człowiek wkracza, współpracując z Bożym działaniem, aby uwolnić duszę z wszelkiego przywiązania czy uczuć sprzecznych z wolą Bożą. Oczyszczanie to, które - aby osiągnąć jedność miłości z Bogiem powinno być całkowite - rozpoczyna się od oczyszczenia życia zmysłowego, następnie przechodzi w to, które uzyskuje się za pomocą trzech cnót teologalnych: wiary, nadziei i miłości, oczyszczających intencje, pamięć i wolę. „Noc ciemna” opisuje aspekt "bierny", czyli interwencję Boga w ten proces "oczyszczania" duszy. Sam tylko wysiłek ludzki nie wystarcza bowiem, aby dotrzeć do głębokich korzeni skłonności i złych nawyków osoby: może jedynie je wyhamować, ale nie wykorzenić całkowicie. Aby to uczynić, konieczne jest specjalne działanie Boga, który radykalnie oczyszcza ducha i przygotowuje go do miłosnej jedności z Nim. Św. Jan określa takie oczyszczenie jako „bierne” właśnie dlatego, że choć akceptuje je dusza, to dokonuje się dzięki tajemniczemu działaniu Ducha Świętego, który niczym płomień ognia pochłania wszelką nieczystość. W tym stanie dusza jest poddawana wszelkiego rodzaju próbom, jak gdyby znajdowała się w nocy ciemnej.

Te wskazania dotyczące głównych dzieł Świętego pomagają nam zbliżyć się do ważnych punktów jego obszernego i głębokiego nauczania mistycznego, którego celem jest opisanie niezawodnej drogi do osiągnięcia świętości, stanu doskonałości, do którego Bóg powołuje nas wszystkich. Według Jana od Krzyża wszystko to, co istnieje, stworzone przez Boga, jest dobre. Przez stworzenia możemy dojść do odkrycia Tego, który pozostawił w nich swój ślad. Wiara jest bowiem jedynym źródłem danym człowiekowi, aby poznał Boga takim, jakim On jest sam w sobie, jako Boga Jedynego w Trójcy. Wszystko to, co Bóg chciał przekazać człowiekowi, powiedział w Jezusie Chrystusie, swym Słowie, które stało się ciałem. Jezus Chrystus jest jedyną i ostateczną drogą do Ojca (por. J, 14,6). Wszelkie rzeczy stworzone są niczym wobec Boga i nic nie znaczą poza Nim: w związku z tym, aby osiągnąć doskonałą miłość Boga, wszelka inna miłość musi dostosować się w Chrystusie do Bożej miłości. Stąd św. Jan od Krzyża nalega na potrzebę oczyszczenia i ogołocenia wewnętrznego, aby przemienić się w Bogu, który jest jedynym celem doskonałości. „Oczyszczanie” to nie polega na zwykłym fizycznym braku rzeczy lub ich używania: tym, co czyni duszę czystą i wolną, jest bowiem wyeliminowanie wszelkiej nieuporządkowanej zależności od rzeczy. Wszystko jest umieszczone w Bogu jako centrum i celu życia. Długi i żmudny proces oczyszczania wymaga oczywiście wysiłku osobistego, ale prawdziwym bohaterem jest Bóg: wszystko, co może uczynić człowiek, to „dostosować się”, być otwartym na działanie Boże i nie stawiać mu przeszkód. Żyjąc cnotami teologalnymi, człowiek się uwzniośla i nadaje wartość swojemu zaangażowaniu. Rytm wzrastania w wierze, nadziei i miłości idzie w parze z dziełem oczyszczenia i ze stopniowym jednoczeniem się z Bogiem, aż do przemienienia się w Nim. Gdy osiąga się ten cel, dusza zanurza się w samym życiu Trójcy Świętej, tak że św. Jan mówi, iż dochodzi ona do miłowania Boga tą samą miłością, jaką On ją kocha, gdyż kocha ją w Duchu Świętym. Dlatego właśnie Doktor Mistyczny twierdzi, że nie ma prawdziwego zjednoczenia w miłości z Bogiem, jeśli nie osiąga ono swego szczytu w jedności trynitarnej. W tym najwyższym stanie święta dusza poznaje wszystko w Bogu, nie musi już przechodzić przez stworzenia, aby dotrzeć do Niego. Dusza czuje się teraz zalana przez Bożą miłość i w pełni w niej się raduje.

Drodzy bracia i siostry! Na koniec pozostaje pytanie: czy ten święty ze swoją wielką mistyką, z tą płomienną drogą na szczyty doskonałości ma coś do powiedzenia nam, zwyczajnemu chrześcijaninowi, żyjącemu w warunkach dzisiejszego życia lub czy jest wzorem, przykładem jedynie dla niewielu wybranych dusz, które mogą rzeczywiście wejść na tę drogę oczyszczenia, mistycznego wznoszenia się? Aby znaleźć odpowiedź, musimy przede wszystkim pamiętać, że życie św. Jana od Krzyża nie było „lataniem na mistycznych obłokach”, ale było to bardzo twarde, bardzo praktyczne i konkretne życie zarówno reformatora zakonu, gdzie napotykał mnóstwo oporów, jak i przełożonego prowincjalnego czy też w więzieniu swych współbraci, gdzie był narażony na nieprawdopodobne zniewagi i fizyczne znęcanie się. Było to ciężkie życie, ale właśnie w czasie miesięcy spędzonych w więzieniu napisał on jedno ze swych najpiękniejszych dzieł. Możemy w ten sposób zrozumieć, że droga z Chrystusem, pójście za Chrystusem, „Droga" nie jest dodatkowym ciężarem do już dostatecznie ciężkiego brzemienia naszego życia, nie jest czymś, co czyniłoby to brzemię jeszcze cięższym, ale jest czymś zupełnie innym - światłem, mocą, która pomaga nam nieść ten ciężar. Jeśli ktoś nosi w sobie wielką miłość, to dodaje mu ona jakby skrzydeł i znosi on znacznie łatwiej wszystkie trudności życiowe, ponieważ nosi w sobie to wielkie światło; jest nim wiara: być kochanym przez Boga i pozwolić, aby być kochanym przez Boga w Jezusie Chrystusie. To pozwolenie, aby być kochanym, jest światłem pomagającym nam nosić brzemię każdego dnia. Świętość zaś nie jest naszym bardzo trudnym dziełem, ale właśnie ową „otwartością”: otwieraniem też okien naszej duszy, aby mogło wejść światło Boże, niezapominanie o Bogu, gdyż właśnie w otwarciu na Jego światło odnajdujemy moc i radość odkupionych. Módlmy się do Pana, aby pomógł nam znaleźć tę świętość, pozwolić się Bogu miłować, co jest powołaniem nas wszystkich i prawdziwym odkupieniem.
Dziękuję.

kg, st (KAI)/Watykan

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kraków: wigilia dla bezdomnych i potrzebujących na Rynku Głównym

2019-12-15 14:59

luk / Kraków (KAI)

Na Rynku Głównym w Krakowie trwa XXIII Wigilia dla Osób Bezdomnych i Potrzebujących. Jej pomysłodawcą jest Jan Kościuszko, słynny krakowski restaurator.

Paweł Wysoki

- Zaczynaliśmy od 5 tysięcy porcji, dziś wydajemy ich ponad 50 tysięcy, w tym smażonego karpia, grzybową z łazankami, pierogi czy świąteczny bigos. To wielki wigilijny stół, przy którym spotykamy się ponad wszelkimi podziałami - powiedział organizator wydarzenia.

Jak ocenił, ważne jest to, że pomoc okazywana bezdomnym i samotnym ma realny wymiar. - Nie ma tutaj pośredników, bo z jednej strony są osoby, której jej potrzebują, a z drugiej ci, którzy mogą ją dać. Chcemy stworzyć taką przestrzeń, w której przybywający będą się czuli u siebie, zaopiekowani, żeby choć przez moment w ten świąteczny czas mogli odpocząć od trosk i problemów codzienności - wyjaśnił Kościuszko.

W akcję można włączać się na bieżąco, bowiem towarzyszy jej zbiórka produktów żywnościowych. - Zachęcamy do tego, by mieszkańcy przynosili takie produkty, jak kawę, herbatę, słodycze czy konserwy, gdyż są one natychmiast rozdawane ubogim w formie świątecznych paczek - zaapelował Kościuszko.

Wyjątkowość wigilii dla ubogich na krakowskim rynku podkreślił obecny na miejscu prezydent miasta Jacek Majchrowski, który podziękował Janowi Kościuszce za tak niezwykły przykład dobroci. - Dobrze, że jest taki czas, w którym osoby, często biedne i samotne z przyczyn niezawonionych przez siebie, są przyjmowane z wielką otwartością serca i w ramach filantropii w pełnym tego słowa znaczeniu - opisał.

Poza posiłkami i paczkami świątecznym przybywający mogą także skorzystać z bezpłatnej diagnostyki i pomocy medycznej w specjalnym szpitalu polowym, który na Rynku Głównym stanął dzięki współpracy lekarzy, wolontariuszy i Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie.

- Wykonujemy przede wszystkim badania przesiewowe - krwi, EKG czy USG brzucha. Pacjenci mogą także przejść kontrolę stomatologiczną oraz odbyć konsultację internistyczną, ortopedyczną i kardiologiczną. Opatrujemy również na bieżąco ich rany - opisał koordynator lekarzy, Bartłomiej Guzik.

Przygotowywanie w Krakowie największego wigilijnego stołu w Polsce dla najuboższych stało się już tradycją. W ubiegłym roku rozdano ponad 50 tys. porcji wigilijnych potraw. W dniu dzisiejszym posiłki będą wydawane do godziny 16:00.

Organizatorem wigilii na krakowskim rynku jest „Grupa Kościuszko M2B” i należące do niej restauracje „Sławkowska 1” i „W Starej Kuchni”, w których przygotowywano świąteczne potrawy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem