Reklama

Komentarze

5 pytań do… Cezarego Kaźmierczaka, Prezesa Związku Przedsiębiorców i Pracodawców

Rozmowa "Niedzieli" z Cezarym Kaźmierczakiem, Prezesem Związku Przedsiębiorców i Pracodawców

[ TEMATY ]

gospodarka

koronawirus

pandemia

wpolityce.pl /youtube.com/salveTv

Piotr Grzybowski: Najgorętszy dziś temat – Covid-19. Z czym, w Pana ocenie, mierzy się świat i jak z tego wyjdzie?

Cezary Kaźmierczak: W moim przekonaniu mamy do czynienia z bardzo głębokim kryzysem, najpoważniejszym od II Wojny Światowej. Jest to jednoczesne uderzenie w podaż i popyt, czegoś takiego jeszcze nie było. Wcześniej były kryzysy finansowe, łącznie z tym ostatnim Lehman Brothers, więc to było łatwe do ugaszenia, bo nie dotyczyło tak naprawdę realnej gospodarki. Tutaj mamy kryzys realnej gospodarki, z gigantycznymi spadkami PKB. W Polsce, póki co, ta pierwsza fala była dość łagodna i recesja w związku z tym też dosyć płytka. Na razie wyglądamy bardzo dobrze. Natomiast druga fala wygląda już dużo groźniej z punktu widzenia gospodarki i tak naprawdę nie wiemy, co się stanie. Oczywiście zadecyduje jak zawsze darwinizm, to znaczy przetrwają i wzmocnią swoją pozycję nie najsilniejsi, tylko ci, którzy będą w stanie najlepiej się do tego przystosować. Na razie widać, że bardzo dobrze się do tego przystosowują państwa azjatyckie. Korea Południowa, czy Tajwan - wręcz modelowo, dzięki wielkiej dyscyplinie społeczeństw, również dzięki wcześniejszym doświadczeniom z SARS. Tak więc na pewno wyższą pozycję zyskają te kraje, które potrafią się lepiej przystosować do tego co się dzieje.

Reklama

PG: A jak Pan ocenia naszą reakcję na pierwszą fazę kryzysu?

CK: Myślę, że ona była bardzo dobra. Tutaj zagrały trzy czynniki, że ta recesja była tak płytka. Pierwszy to jest struktura polskiej gospodarki, czyli przewaga sektorów rozproszonych nad sektorami skoncentrowanymi, co ułatwia szybkie reagowanie i dostosowywanie się właśnie do zmian. Drugi to postawa polskich przedsiębiorców, dla których kryzys to jest powiedzmy naturalne środowisko, więc oni umieją się w tym odnajdywać. Trzeci to adekwatna reakcja rządowa. Ona była właśnie adekwatna, nieprzewymiarowana, ale też niezbyt mała, z jej kluczowym instrumentem, czyli tarczą płynnościową PFR-u. My bardzo „cisnęliśmy” Rząd na takie instrumenty zwrotne, finansowe. Z dzisiejszej perspektywy widać, że Rząd wybrał lepiej, czyli wybrał instrumenty częściowo zwrotne 25% - jeżeli się utrzyma miejsca zatrudnienia. Już z dzisiejszej perspektywy widać, że to Rząd miał rację a nie my.

PG: Wiem że ZPP był proszony o konsultacje tzw. tarcz antykryzysowych. Co Państwo radzili rządowi?

Reklama

CK: My głównie dopingowaliśmy rząd ws. tarczy płynnościowej. To były etapy. Najpierw - wiadomo: ZUS i kwestia zwolnienia z ZUS-u oraz różne instrumenty, które weszły do pierwszej tarczy finansowej, która była - powiedzmy - źle zrobiona od strony biurokratycznej, ale dobra, co do idei. Później natomiast ważne było, żeby jak najszybciej odmrażać gospodarkę z tego lockdownu, co też było w jakiejś mierze robione. No i tu ja nie pamiętam drugiego takiego przypadku, żeby rząd potrafił zmieniać z dnia na dzień, czy nawet z godziny na godzinę rozporządzenia, w których były jakieś błędy, czy nieścisłości. Tutaj była duża otwartość. Wydaje mi się, że ludzie, którzy byli w to zaangażowani po stronie rządu, bardzo mocno się napracowali, przede wszystkim przy tarczy PFR. To pokazuje, że jest to jakiś sposób na przyszłość, na robienie różnego rodzaju instytucji rządowych. Jeżeli taka agencja rządowa, jak PFR, która zatrudnia 150 osób była w stanie sprawnie, w rekordowym tempie obsłużyć 350 tysięcy podmiotów gospodarczych, czyli dać de facto subwencje, to świadczy o niezwykłej efektywności.

PG: A jaka byłaby kluczowa propozycja dla Rządu na przyszłość?

CK: Uważamy, że do zarządzania kryzysowego, które teraz jest istotą działania, trzeba powołać podobną agencję, bo to się sprawdza również w przypadku Agencji Rozwoju Przemysłu, czy PARP’u, takich agencji rządowych, które działają na zasadach rynkowych, zatrudniają specjalistów i znajdują się jakby poza wszystkimi reżimami sektora publicznego. Również jeżeli chodzi o wynagrodzenia, to sobie bardzo dobrze radzą i mogą śmiało efektywnością konkurować z instytucjami prywatnymi. Więc to jest dobra droga i my postulujemy, żeby przekazać kompetencje Ministerstwa Zdrowia, GIS-u i SANEPID-u do jakiejś takiej nowoutworzonej agencji, która będzie podlegała pod Premiera, i która będzie tym kryzysem zarządzała, bo sprawa jest tym razem już bardzo poważna.

PG: Wchodzimy w frugą falę pandemii, czy nasza gospodarka to wytrzyma, czy sobie z tym poradzi?

CK: Jeśli nie wpadniemy w panikę i będziemy bardzo przestrzegać różnego rodzaju reżimów sanitarnych, które podczas tej pierwszej fali zostały w jakiejś mierze opracowane i wdrożone, jeśli zachowamy zimną krew i nie będziemy lekkomyślnie zamykać gałęzi gospodarczych, to wydaje mi się, że to jakoś przetrwa. Na pewno niektóre branże, nazwijmy to „towarzyskie”, gdzie zbiera się dużo ludzi, typu kina, dyskoteki czy kluby fitness, to one na pewno będą bardzo mocno poturbowane, a niektóre tego nie przeżyją. Natomiast z punktu widzenia makroekonomicznego to nie są jakieś znaczące branże dla gospodarki. Oczywiście przykre i żal każdej firmy, każdego miejsca pracy, jednak w niektórych gałęziach gospodarki kłopoty wydają się jednak nieuniknione. Natomiast inne, wydaje mi się, że możemy przejść suchą stopą.

Do czasu, aż się pojawi lekarstwo, czy szczepionka, trzeba po prostu być cierpliwym, zachować zimną krew i robić swoje. Tutaj wydaje mi się, że trzeba jednak bardzo studiować przykłady azjatyckie, dyscyplinę społeczną, która tam była i reżimy sanitarne. Dystans społeczny, maseczki, dezynfekcja - tam żadnych cudów oprócz tego nie robiono, tylko była gigantyczna dyscyplina społeczna, z którą u nas jest, póki co, słabo. Jeżeli się będzie przestrzegać tych trzech rzeczy, powinniśmy dać radę.

2020-10-17 10:05

Ocena: +1 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kard. Czerny: świat po pandemii potrzebuje waszej bezinteresowności

2020-11-27 20:10

[ TEMATY ]

młodzież

migracja

pandemia

bezinteresowność

Vatican News

Kard. Michael Czerny

Kard. Michael Czerny

Kard. Michael Czerny z watykańskiej Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka wziął udział w wirtualnej konferencji z udziałem młodzieży na Uniwersytecie Sophia w Tokio. Tematem spotkania była sytuacja migrantów i uchodźców w czasach pandemii oraz wyzwania stojące przed młodym pokoleniem w związku ze wzrostem migracji. Spotkanie miało też na celu przybliżenie młodzieży nauczania Papieża Franciszka zawartego w najnowszej encyklice Fratelli Tutti. Konferencja odbyła się w rocznicę wizyty Ojca Świętego na Uniwersytecie Sophia.

Podsekretarz w sekcji ds. migrantów i uchodźców zaznaczył, że kluczową cechą potrzebną do budowania lepszego świata po pandemii będzie bezinteresowność, którą Papież Franciszek definiuje jako „zdolność do robienia pewnych rzeczy tylko dlatego, że są dobre same w sobie, bez troski o zysk czy rekompensatę". Kard. Czerny przypomniał, że ta ewangeliczna postawa była niezwykle ważna dla św. Ignacego z Loyoli, który napisał, że żyć Ewangelią to „dawać i nie liczyć kosztów”. „Ta cecha pozwala nam przyjąć obcego, nawet jeżeli nie przynosi nam to natychmiastowych korzyści. Kiedy myślimy interesownie, migranci są postrzegani jako uzurpatorzy nie mający nic do zaoferowania” – powiedział kard. Czerny.

Zaznaczył, że problemem są także wszelkie formy nacjonalizmu stanowiące skrajny wyraz niezdolności do uchwycenia znaczenia bezinteresowności. „Mylą się ci, którzy myślą, że mogą rozwijać się sami, nie zważając na krzywdy innych, że zamykając drzwi będą lepiej chronieni. To rozłożone w czasie samobójstwo, bo – jak podkreśla Papież w swojej nowej encyklice – „przyszłość ma tylko taka kultura, która dobrowolnie i z hojnością przyjmuje innych” – zaznaczył kard. Czerny.

Podkreślił, że encyklika Fratelli Tutti wzywa nas do wypełnienia dwóch obowiązków wobec uboższych narodów: pierwszym jest pomoc w ich rozwoju, wsparcie niesione na miejscu, w ich ojczyznach; zaś drugim – znalezienie miejsca dla tych, którzy z tych ojczyzn zmuszeni byli uciekać i zaspokojenie ich podstawowych potrzeb. Purpurat zaznaczył, że migranci, to nie wyłącznie „ciężar na barkach bogatszych państw”, ale szansa na wzajemne ubogacenie się, jaką zawsze daje spotkanie z odmienną kulturą.

Jego zdaniem encyklika Fratelli Tutti daje nam „moralną mapę drogową”, jak stawać się silniejszym, mniej bojaźliwym i bardziej ludzkim w stosunku do innych osób, również odległych od nas kulturowo. „To w rękach młodych ludzi leży kształtowanie przyszłości poprzez wyciągnięcie ręki w stronę migrantów, uchodźców i wszystkich ludzi bezradnych i zmarginalizowanych. Czy jesteście w stanie sprostać temu zadaniu?” – pytał młodzież kard. Czerny.

CZYTAJ DALEJ

Trzy wielkie postaci Adwentu

Zazwyczaj każdy człowiek, któremu przypadło choćby przez jeden rok służyć przy organach Panu Bogu, ma wyraźne pojęcie o roku kościelnym oraz liturgicznym. Podczas gdy "przeciętny" katolik wyobraża go sobie mniej więcej tak. Na początku mamy Adwent, po którym następuje Boże Narodzenie, czyli czas kolęd, no i niekiedy wędrówki "po kolędzie" . Potem przychodzi krótka przerwa, w sam raz na tyle, aby nabrać mocy do Gorzkich Żali i do Rezurekcji. Po odpoczynku znów wielki zryw: Boże Ciało, dodać jeszcze nabożeństwa majowe i czerwcowe, po których następuje trzymiesięczne wytchnienie aż do października, zakończonego Zaduszkami z miesięcznymi wypominkami. Cały ten cykl powtarza się rokrocznie i znowu Adwent, który przypomina nam trzy wielkie postaci: proroka Izajasza, św. Jana Chrzciciela i Matkę Bożą Niepokalaną.

Wyraz "adwent" będący spolszczeniem łacińskiego "adventus" - przyjście, przez skojarzenie fonetyczne przywodzi na pamięć słowo Modlitwy Pańskiej wypowiadane w języku liturgicznym przed Soborem Watykańskim II, a więc po łacinie - adveniat regnum tuum. Związek pomiędzy tymi słowami wykracza daleko poza podobieństwo dźwiękowe. Adwent to czas narastającego wciąż wołania ludzkości o przyjście królestwa Bożego, o przyjście samego Boga.

W dziejach ludzkości przyjście Syna Bożego na ziemię jest podwójne: przez łaskę narodził się On w ubogiej grocie w Betlejem, przez łaskę także ma się Bóg narodzić w naszych duszach - aby je uświęcić, abyśmy mogli skorzystać z owoców Jego pierwszego przyjścia na ziemię i aby dane nam było usłyszeć przepełniający wielką radością Jego wyrok, gdy na końcu wieków jako Sędzia po raz drugi przyjdzie na ziemię. Ale z łaską trzeba nam współpracować i owo narodzenie Boga w nas nie nastąpi, jeżeli nie przygotujemy na nie naszych dusz. Aby nam w tym niełatwym dziele dopomóc, liturgia stawia przed nami trzy wielkie postaci adwentowe.

Pierwsza z nich to Izajasz, mąż na wielką miarę urodzony i żyjący w Jerozolimie za panowania królów: Ozjasza, Jotama, Achaza, Ezechiasza i Manassesa. Pochodził podobno z rodu arystokratycznego i był spokrewniony z domem panujących. W czasach dla ojczyzny swojej bardzo trudnych, za panowania Achaza, miał Izajasz znaczne wpływy polityczne, a wzrosły one bardziej jeszcze, gdy stał się bliskim doradcą Ezechiasza. Jednak gdy berło Judy dostało się w ręce króla Manassesa, Izajasz znikł ze sceny politycznej i jakiś czas potem - jak głosi tradycja - na rozkaz tegoż króla poniósł męczeńską śmierć ok. 696 r. przed Chrystusem. Ale nie za zasługi polityczne, nie za bohaterstwo męczeństwa zdobył tak ważne miejsce wśród autorów ksiąg Starego Testamentu i w Liturgii Adwentowej. Izajasz był przede wszystkim prorokiem.

Termin "prorok" odpowiada łacińskiemu "propheta" i w potocznej mowie stosuje się do ludzi obdarzonych zdolnością przepowiadania przyszłości. We wszystkich czasach i we wszystkich krajach trafiali się ludzie widzący rzeczy przyszłe. "Propheta" znaczy właściwie tyle, co "rzecznik", ktoś przemawiający w imieniu kogoś innego, można powiedzieć: rzecznik Boży, człowiek mówiący w imieniu Boga. Od VIII wieku przed Chrystusem, gdy nauki proroków kierować się poczęły nie tylko do współczesnych, ale i do potomnych zaczęto je spisywać. Prorocy występowali w obronie moralności, wyjaśniali Stary Testament, zapowiadali Nowy Testament.

Przedmiotem pism prorockich są zazwyczaj: grzech Izraela, ukaranie tego narodu, nawrócenie i królestwo mesjańskie. Izajasz, który młodo, bo między 20 a 30 rokiem życia, rozpoczął swoją działalność prorocką, choć nie był chronologicznie pierwszy, zajmuje w kanonie ksiąg świętych pierwsze miejsce wśród proroków, on bowiem, według słów św. Hieronima, mówi o Chrystusie, jakby nie był prorokiem, lecz ewangelistą. Najpełniej prorok Izajasz staje przed nami w Adwencie, kiedy to przez cztery tygodnie czyta się jego proroctwa w Liturgii Słowa w czasie Eucharystii, jak i w Liturgii Godzin. Z jego słów zaczerpnięty jest werset: "Rorate coeli desuper et nubes pluant iustum: Aperiatur terra et germinet Salvatorem", który tak często powtarza się w Liturgii Adwentowej Mszalnej i brewiarzu.

Druga postać, która dominuje w Adwencie, to św. Jan Chrzciciel. Sam Chrystus świadczy o wielkości tego męża. Kościół poświęca mu co roku dwie uroczystości, 24 czerwca wspomina jego narodzenie i 29 sierpnia jego ścięcie. Jest to jeden jedyny święty, którego Kościół tak wspomina. Hymn, który wyśpiewał Zachariasz, ojciec jego, gdy nadano mu imię, stanowi w Jutrzni codzienny fragment modlitwy liturgicznej Kościoła. Rola św. Jana Chrzciciela w Adwencie polega na daniu świadectwa, zbliżającemu się Chrystusowi i na przygotowaniu nas na Jego przyjście. Słyszymy też słowa Janowego świadectwa, ilekroć przyjmujemy Komunię św.: Oto Baranek Boży...

Ale najbliżej Chrystusa stoi trzecia postać Adwentu. To Maryja, ta żywa monstrancja dająca nam Syna Bożego Jezusa Chrystusa. " Witaj, Jezu, Synu Maryi" śpiewamy w pieśni eucharystycznej. Wśród świąt Adwentu na pierwszy plan występuje Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny. Obchodzimy to święto 8 grudnia. Bądź pozdrowiona, pełna łaski. Cud, który się w Tobie spełnił, przewyższa wszystko i nic nie dorówna łasce, jaką Maryja otrzymała. Wydała na świat Boga. " Błogosławiona jesteś między niewiastami", bo przez Maryję Bóg pobłogosławił ludziom i wyzwolił ich z ciążącej nad nimi niełaski. Nosiła Boga, który wziął z Niej ludzkie ciało i przyniósł radość, wszystkich oświecił blaskiem swego Bóstwa. Matka Boga, Matka nasza dająca nam życie. Pismo Święte mówi: "Chwalcie Pana w świętych Jego". Jeżeli Pana chwalić należy w Jego świętych, przez których działa cuda i czyni wielkie rzeczy, to o ile bardziej trzeba Go chwalić w Tej, z której wziął ciało. Z Ciebie bowiem wzeszło nam słońce sprawiedliwości, Chrystus nasz Bóg, przez którego zostaliśmy zbawieni i odkupieni. Pan z Tobą, Maryjo, bo On sprawił, że Jemu wszelkie stworzenie tak wiele będzie zawdzięczać, a razem z Nim i Tobie.

W Adwencie każdego dnia, gdy odprawiamy Roraty, czcimy Matkę Boga. Król Polski Zygmunt Stary wyjednał sobie w Stolicy Apostolskiej przywilej, aby w jego kaplicy na Wawelu przez cały Adwent mogła być odprawiana Msza św. do Matki Bożej. Przywilej ten został później rozszerzony na cały kraj i tak zapoczątkowały się tak bardzo popularne w Polsce Roraty.

Tak - w bardzo szkicowym ujęciu - przedstawia się Adwent, czas oczekiwania na przyjście Boga, czas pragnienia Boga, czas przyzywania Boga całą pełnią człowieczeństwa. Ale nawet największy traktat nie wyczerpie głębi tej treści, której zakosztować może czytelnik, skupiając myśli swoje na jakimś fragmencie tekstów adwentowych. To pragnienie jednoczy nas z prorokami Starego Testamentu, z największymi umysłami starożytności, ze świętymi wszystkich czasów, z ludźmi żyjącymi pełnią człowieczeństwa.

CZYTAJ DALEJ

Ostatnie pożegnanie Haliny Kwiatkowskiej

2020-12-01 23:40

Archiwum MFS

    Była aktorką teatralną i filmową, pedagogiem i pisarką. Była koleżanką Karola Wojtyły z lat szkolnych i studenckich. Z przyszłym papieżem Janem Pawłem II połączyła ich wspólna pasja, jaką były sztuka, teatr, poezja.

W poniedziałek 30 listopada na cmentarzu Rakowickim odbył się pogrzeb Haliny Kwiatkowskiej (1921-2020). Uroczystości w kolumbarium nowej Alei Zasłużonych, gdzie złożono urnę z prochami zmarłej, poprzedziła odprawiona w cmentarnym kościele pw. Zmartwychwstania Pańskiego Msza św. , której przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz. Za duszę zmarłej przy ołtarzu modlili się także ks. infułat Bronisław Fidelus i ks. Dariusz Guziak – duszpasterz środowisk twórczych w archidiecezji krakowskiej.

Uczestnicy pogrzebu usłyszeli list abp. Marka Jędraszewskiego, który napisał m.in. : „Podczas pogrzebu Haliny Kwiatkowskiej dziękujemy Bogu, dawcy talentów, za szczególny dar umiłowania słowa ale i treści, jakie niosła w sobie zmarła Halina przez całe życie, i którymi się dzieliła.” O przyjaźni łączącej zmarłą z Janem Pawłem II opowiedział kard. Stanisław Dziwisz.

W pogrzebie uczestniczył także minister w Kancelarii Prezydenta RP - Piotr Ćwik, który wspólnie przewodniczącym Małopolskiego Sejmiku, prof. Janem Dudą, przekazał córce zmarłej, Monice Kwiatkowskiej-Majewskiej, Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości, nadany aktorce kilka miesięcy temu przez prezydenta Andrzeja Dudę.

Uczestniczący w pogrzebie mecenas Maciej Krzyżanowski ubolewa, że ze względu na pandemię nie udało się prof. Halinie Kwiatkowskiej wręczyć odznaczenia za jej życia. - Na szczęście 22 października, we wspomnienie św. Jana Pawła II, zdążyłem tę informację przekazać pani profesor – wspomina Krzyżanowski i dodaje: - Pani profesor była bardzo szczęśliwa. Dziękowała. Mecenas Krzyżanowski podkreśla, że stowarzyszeniu Ne Cedat Academia, które reprezentuje, bardzo zależało, aby jedna z ostatnich tajnych studentek UJ (podczas II wojny światowej) została uhonorowana w niedawną rocznicę 80-lecia Sonderaktion Krakau, której jako studenci polonistyki razem z Karolem Wojtyłą byli bezpośrednimi świadkami.

Wśród żegnających zmarłą byli m.in. artyści związani z krakowskimi teatrami oraz przedstawiciele Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, gdzie przez 40 lat prof. Halina Kwiatkowska dzieliła się swą wiedzą z kolejnymi pokolenia studentów.

CZYTAJ DALEJ
NIE PRZEGAP
#NiezbednikAdwentowy

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję